Semua Bab เมื่อผมถูกขายมาเป็นเมียเจ้าพ่อ: Bab 1 - Bab 10

เรือขับมายังเกาะส่วนตัวของคิณณ์ เจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกเขาว่าเจ้าพ่อ ที่เกาะส่วนตัวมีเพียงคฤหาสน์ส่วนตัวหลังใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่ ส่วนบ่อนการพนันจะอยู่ห่างไปอีกเกาะหนึ่งรพีเดินขึ้นมายังสะพานไม้ที่ทอดยาวจากท้องทะเลไปยังพื้นทรายชายหาดหน้าบ้าน มองไปรอบ ๆ ดูเงียบเชียบ ไร้วี่แววของงานเลี้ยงใด ๆ ทั้งสิ้นหรืองานจะเริ่มช่วงค่ำ เวลานี้เลยดูเงียบ แต่เท่าที่รพีกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่มีแม้แต่ซุ้มจัดงาน หรือแม้แต่ไฟสักดวงที่ตกแต่งประดับประดาก็ไม่มี จะมีก็เพียงแค่โคมไฟที่ห้อยอยู่บนสะพานเป็นทางยาวทอดไปสู่ตัวบ้านเท่านั้นเอง“คุณนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ” ทองพูนบอก เมื่อพารพีเข้ามาภายในคฤหาสน์ส่วนตัวของเจ้านาย“มาแล้วเหรอ?” จันทร์แรม แม่บ้านของที่นี่เดินเข้ามายังคนทั้งคู่ มองดาราหนุ่มด้วยสายตาไม่ชอบใจอย่างเปิดเผย“ป้าแรมผมฝากดูแลเรื่องห้องพักให้คุณรพีด้วยนะ”“ผมต้องพักที่นี่ด้วยเหรอครับ?” รพีเอ่ยถามอย่างแปลกใจ และก็งงกับสถานการณ์ตรงหน้า“แล้วงานเลี้ยงล่ะครับ จัดที่ไหน?”“ไม่มีงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณดารา ที่นี่คือเกาะส่วนตัวของคุณคิณณ์ ไม่มีการจัดงานอะไรทั

“หึ! คนที่เสนอตัวให้คุณคิณณ์ส่วนใหญ่ก็ทำอยู่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ” จันทร์แรมมองรพีด้วยสายตาดูถูก เพราะนางเจอแบบนี้มานักต่อนักแล้ว ดารานางแบบมากมายส่วนใหญ่ก็เสนอตัวให้คิณณ์กันทั้งนั้น เพราะได้ทั้งเงินมากมายเอาไว้ใช้ แถมดีไม่ดีอาจจะโชคหล่นทับได้เป็นนายหญิงของเกาะ และบ่อนคาสิโนที่สร้างรายได้มหาศาลอีกต่างหาก แต่ก็ยังไม่มีใครที่จะสามารถมาถึงจุดนั้นเลยสักคน ส่วนใหญ่ก็เป็นได้แค่คู่นอน ดีหน่อยก็อาจจะได้เป็นคู่ควง ออกงานกับคิณณ์บ้าง แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็คือความเต็มใจของอีกฝ่าย เพราะคิณณ์ไม่ได้บังคับผู้หญิงพวกนั้นเลยสักคนเดียวแต่ดูเหมือนว่ารพีจะแตกต่างจากคนอื่นๆ ก็ตรงที่ได้มาอยู่ที่เกาะส่วนตัวของคิณณ์ เพราะคนอื่น ๆ อย่างดีก็แค่ซื้อคอนโดให้อยู่เท่านั้น“ผมไม่ได้เสนอตัวสักหน่อย!” รพีแย้งขึ้นมาทันที เพราะการที่เขาถูกพาตัวมาที่เกาะนี้ มันเป็นแผนของเพียงเพ็ญทั้งนั้น เขาไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยสักนิด เพราะถ้ารพีรู้เขาก็คงไม่มาหรอก แต่พูดไปก็เท่านั้นเพราะจันทร์แรมเองก็ไม่ได้คิดที่จะเชื่อเขาอยู่แล้ว“และสิ่งที่คุณจะต้องรู้คือ ที่นี่ทานมื้อค่ำหนึ่งทุ่มตรง มื้อเช้าแปดโมงตรง กรุณาตรงต่อเวลาด้วยนะคะ เพราะคุ

“ผมจะหาเงินมาใช้คืนให้คุณ”“ผมไม่ต้องการ” คำปฏิเสธที่เหมือนเป็นการปิดบทสนทนาทั้งหมดของคิณณ์ ทำเอาคนตัวบางถึงกับอารมณ์ขึ้น“ทำไม? ในเมื่อผมจะหาเงินมาคืนให้คุณ ทำไมคุณถึงจะไม่เอา”“ก็ผมไม่ได้อยากได้เงินคืน ถ้าผมอยากได้เงิน ผมจะซื้อคุณมาทำไม?”“แล้วคุณจะซื้อผมมาทำไมล่ะ?” รพีขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ ที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอ“...มาเป็นเมีย”“ไอ้บ้า! คุณมันไอ้แก่ตัณหากลับชัด ๆ ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่” รพีโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ไม่สนด้วยซ้ำว่ากำลังพูดอยู่กับใครต่อให้เป็นเจ้าพ่อ ใหญ่แค่ไหนเขาก็ไม่สนทั้งนั้น“ก็ลองดู เพราะถึงยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี” รพีพยายามรวบรวมสติที่มันกำลังพรุ่งพร่านอยู่ในเวลานี้ให้สงบลง เพื่อยื่นข้อเสนอใหม่ให้กับเขาอีกครั้ง เพราะการต้องตกเป็นเมียคอยบำเรอสวาทคนบ้าตัณหาแบบเขา ไม่ใช่ทางที่รพีจะยอมทำแน่“ผมรู้มาว่าคุณเองก็มีคู่ควงตั้งหลายคน ผมไม่น่าจะทำเรื่องอย่างว่าให้คุณพอใจได้”“นี่แอบไปค้นประวัติผมมาละสิ” คิณณ์เอ่ยถามอย่างรู้ทัน แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะต่อให้อีกฝ่ายจะรู้ประวัติเขาแค่ไหน มันก็ไม่มีผลอยู่ดี“ก็นิดหน่อย เอาเป็นว่าไหน ๆ คุณก็เสียเงินซื้อผมมาตั้งห้าล้าน ผมจ

พอรู้แบบนี้ คิณณ์จึงเป็นคนรับซื้อรพีเอาไว้เอง เพราะไม่อยากที่จะให้อีฝ่ายต้องกลายเป็นสินค้า ที่ถูกเพียงเพ็ญเอาไปเร่ขายให้กับคนนั้นคนนี้อีกเช้าวันรุ่งขึ้น รพีตื่นแต่เช้า เพราะจะหาทางหนีทีไร่เพื่อออกไปจากที่เกาะแห่งนี้ เลยทำทีว่าจะออกไปเดินเล่นที่ชายหาดหน้าบ้าน ที่มองออกไปกลางทะเล มันแทบจะไม่เห็นชายฝั่งเลยด้วยซ้ำ แถมรอบ ๆ หาดก็ไม่มีใครสักคน เกาะแห่งนี้มีแค่คฤหาสน์ของคิณณ์เพียงหลังเดียว รพีเดินลัดเลาะชายหาดมาเรื่อย ๆ เผื่อว่าจะเจอทางที่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ แต่กลับเจอเข้ากับทองพูนที่ออกมาเดินตรวจตรารอบ ๆ เกาะตามหน้าที่ โดยมีการ์ดอีกสองคนเดินมาด้วย“คุณรพีจะไปไหนเหรอครับ ออกมาตรงนี้ทำไม”“ผมออกมาเดินเล่นน่ะ” รพีเฉไฉ ใครจะบอกว่ากำลังหาทางหนีอยู่“ผมคิดว่าคุณจะหาทางหนีออกจากเกาะนี้เสียอีก” แต่ทองพูนกลับรู้ทัน และพูดดักคอเขาเสียก่อน“ก็ไม่แน่นะ ถ้ามีทางหนีออกไปได้ ผมก็ไม่อยู่ที่เกาะนี้กับเจ้านายของคุณหรอก”“แต่คงยากหน่อยนะครับ เพราะที่นี่มีคนคอยดูแลทั่วทั้งเกาะ ถ้าจะออกไปจากเกาะนี้ได้ ก็ต้องขับเรือออกไปแต่ก็ต้องเป็นเรือของที่นี่เท่านั้น เพราะเรือชาวบ้าน หรือเรือที่อยู่ภายนอกไม่สามารถเข้

รพีถูกพาตัวกลับมาที่บ้านของคิณณ์จนได้ คนตัวบางเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามาอย่างหงุดหงิด ที่ไม่สามารถหนีออกไปจากเกาะบ้าบอนี้ได้สักทีในตอนค่ำคิณณ์เรียกตัวทองพูนกับการ์ดรักษาความปลอดภัยมาตำหนิ ที่ปล่อยให้รพีออกไปจากเกาะส่วนตัวของเขาได้ทั้งที่มีการ์ดคอยเฝ้าเวรยามอยู่ทุกจุด ถึงจะโชคดีที่รพีขึ้นเรือผิดไปลงที่บ่อนก็เถอะและไม่ใช่แค่เรื่องทำงานสะเพร่าจนรพีหนีออกไปได้ แต่นั่นหมายถึงการหละหลวมในเรื่องเวรยามรักษาความปลอดภัยด้วย เพราะถ้าเป็นคนอื่นที่บุกเข้ามาก่อความวุ่นวายและลอบทำร้าย มันจะเป็นอันตรายต่อตัวเขาเอง เพราะการที่คิณณ์เปิดบ่อนคาสิโนแบบนี้ มันย่อมหนีไม่พ้นที่จะมีศัตรูคู่แข่งทางธุรกิจอยู่แล้วและสาเหตุที่ไม่มีการ์ดคอยรักษาเวรยามในช่วงนั้น ก็เพราะเป็นช่วงพักกลางวัน แล้วการ์ดที่คอยดูแลรอบๆ เกาะผลัดเปลี่ยนเวรกันพอดี รพีจึงเล็ดลอดสายตาหนีขึ้นเรือออกไปได้คราวต่อไปอาจจะมีการเฝ้าระวังมากกว่านี้ การที่รพีจะแอบหนีออกไปก็น่าจะยากขึ้นไปอีกรพีเลยต้องคิดหาวิธีที่จะหนีออกไปจากที่นี่ใหม่ และก็หวังว่าเขาจะไม่ตกเป็นเมียของไอ้เจ้าพ่อตัณหากลับเสียก่อนที่จะได้ออกไปจากเกาะนี้หรอกนะวันรุ่งขึ้นหลังจากที่รพีแอบ