บทที่6

“ผมจะหาเงินมาใช้คืนให้คุณ”

“ผมไม่ต้องการ” คำปฏิเสธที่เหมือนเป็นการปิดบทสนทนาทั้งหมดของคิณณ์ ทำเอาคนตัวบางถึงกับอารมณ์ขึ้น

“ทำไม? ในเมื่อผมจะหาเงินมาคืนให้คุณ ทำไมคุณถึงจะไม่เอา”

“ก็ผมไม่ได้อยากได้เงินคืน ถ้าผมอยากได้เงิน ผมจะซื้อคุณมาทำไม?”

“แล้วคุณจะซื้อผมมาทำไมล่ะ?” รพีขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ ที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอ

“...มาเป็นเมีย”

“ไอ้บ้า! คุณมันไอ้แก่ตัณหากลับชัด ๆ ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่” รพีโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ไม่สนด้วยซ้ำว่ากำลังพูดอยู่กับใคร

ต่อให้เป็นเจ้าพ่อ ใหญ่แค่ไหนเขาก็ไม่สนทั้งนั้น

“ก็ลองดู เพราะถึงยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี” รพีพยายามรวบรวมสติที่มันกำลังพรุ่งพร่านอยู่ในเวลานี้ให้สงบลง เพื่อยื่นข้อเสนอใหม่ให้กับเขาอีกครั้ง เพราะการต้องตกเป็นเมียคอยบำเรอสวาทคนบ้าตัณหาแบบเขา ไม่ใช่ทางที่รพีจะยอมทำแน่

“ผมรู้มาว่าคุณเองก็มีคู่ควงตั้งหลายคน ผมไม่น่าจะทำเรื่องอย่างว่าให้คุณพอใจได้”

“นี่แอบไปค้นประวัติผมมาละสิ” คิณณ์เอ่ยถามอย่างรู้ทัน แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะต่อให้อีกฝ่ายจะรู้ประวัติเขาแค่ไหน มันก็ไม่มีผลอยู่ดี

“ก็นิดหน่อย เอาเป็นว่าไหน ๆ คุณก็เสียเงินซื้อผมมาตั้งห้าล้าน ผมจะทำงานให้คุณก็แล้วกัน เพราะมันน่าจะคุ้มกว่าที่จะต้อง เอ่อ ทำเรื่องพวกนั้น” เพราะแค่คิดก็รับไม่ได้แล้ว ขนาดจะพูดคำนั้นออกมา รพียังไม่อยากจะพูดเลย

“คุณจะทำงานอะไรไหนลองว่ามาสิ?” คิณณ์แกล้งถาม เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าคนตรงหน้าจะมีข้อเสนออะไรมาต่อรองกับเขาอีก แต่ไม่ว่าข้อเสนอนั้นจะคุ้มค่าอย่างที่รพีบอกแค่ไหน เขาก็มีคำตอบให้กับเรื่องนี้เอาไว้อยู่แล้ว

“ผมรู้ว่าคุณมีคาสิโน ให้ผมไปทำงานที่นั่นก็ได้ อย่างน้อยก็น่าจะมีประโยชน์กว่า”

“ทำงานที่คาสิโน?” คิณณ์ไม่คิดว่ารพีจะมีความคิดนี้ และเขาก็คงจะไม่มีทางยอมให้รพีไปทำงานที่นั่นอย่างแน่นอน เพราะที่นั่นไม่เหมาะที่จะให้คนที่บอบบางอย่างรพีไปเหยียบเลยสักนิด

“พนักงานของผมที่นั่น ต้องผ่านการฝึกฝน การเรียนรู้จนชำนาญถึงได้ทำงานที่นั่นได้ แต่คุณไม่มีความรู้อะไรเลย ผมคงให้คุณไปทำงานที่นั่นไม่ได้หรอก”

“แล้วคุณจะให้ผมทำอะไร?” รพีเอ่ยถามอีกครั้งอย่างหงุดหงิดเต็มที เพราะไม่ว่าจะเสนออะไรออกไป อีกฝ่ายก็ปัดตกทุกอย่าง

“ก็อย่างที่บอก อยู่ที่นี่เป็นเด็กดี คอยเอาใจ คอยดูแลผมแค่นั้นก็พอ”

“ถ้าจะให้ผมทำเรื่องแบบนั้น คุณก็เอาผมไปโยนลงทะเลเถอะ เพราะผมไม่มีวันยอมเป็นเมียคุณแน่นอน!”