Chapter 4

พรนับพันใช้เวลาทั้งคืนในการค้นหาเอกสารหลักฐานต่าง ๆ ภายในห้องทำงานของคุณพฤกษ์

ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นความโชคดีได้หรือไม่ หญิงสาวได้พบแล็ปท็อปอีกเครื่องที่คุณพฤกษ์เก็บเอาไว้ในตู้หลังโต๊ะทำงาน โดยปกติแล้วตู้หลังนี้จะถูกล็อกกุญแจเอาไว้เสมอ ทว่าวันนี้คุณพฤกษ์คงจะรีบร้อนออกไป จนลืมล็อก ซึ่งนั่นทำให้เธอได้พบกับความลับมากมายที่ผู้เป็นลุงแท้ ๆ ได้ซุกซ่อนเอาไว้ เงินส่วนใหญ่ที่กู้ยืมมาไหลออกไปยังอีกครอบครัวเกือบทั้งหมด

นอกจากนี้เธอยังเจอเฟซบุ๊กส่วนตัวอีกอันของคุณพฤกษ์ที่ใช้ติดต่อกับครอบครัวนั้น ภาพถ่ายครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาเดินทางไปเที่ยวประเทศต่าง ๆ มากมาย ขณะที่คุณรัตนาต้องช่วยทำงานหลังขดหลังแข็ง เห็นแบบนี้เธอยิ่งสงสารป้าสะใภ้ขึ้นมาจับใจ

พรนับพันเห็นแล้วก็นึกถึงดราม่าเรื่องโลกสองใบที่มักเป็นข่าวในช่วงนี้ เธอไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกับตัว

หญิงสาวรวบรวมข้อมูลที่พอจะค้นหาได้ และในที่สุดเธอก็ได้เจอกับข้อความที่คุณพฤกษ์ติดต่อกับเจ้าหนี้ ทว่าคนที่คุยกับคุณพฤกษ์เป็นเพียงผู้ช่วยเท่านั้น ในบทสนทนาบนหน้าจอมีการกล่าวถึงชายคนหนึ่งนามว่า เซบาสเตียน ซึ่งเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผ่านตาไปเมื่อสักครู่

พรนับพันจึงหันไปค้นกองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง จนกระทั่งเจอกับนามบัตรสีดำเงาวับ

“เซบาสเตียน ธนากิจอนันต์ ประธานกรรมการบริหาร The Palace Group”

พรนับพันอ่านชื่อบนนามบัตรด้วยสีหน้าประหลาดใจ ว่าทำไมโลกถึงได้กลมขนาดนี้

The Palace Group คือบริษัทด้านอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ระดับโลก โดยมีสำนักงานใหญ่ประจำภูมิภาคเอเชียตั้งอยู่ที่ประเทศไทย และมีบริษัทแม่อยู่ที่ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐอเมริกา

พรนับพันรู้จักภูมิหลังของบริษัทนี้เป็นอย่างดี เพราะที่นี่ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของเธอ

The Palace คือบริษัทแรกที่จ้างเธอเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ตั้งแต่วันแรกที่เธอเปิดตัวในวงการ อีกทั้งยังเซ็นสัญญายาวนานถึงห้าปี และยังเป็นเจ้าเดียวที่ไม่ยกเลิกสัญญากับเธอเมื่อเกิดข่าวฉาว

ทว่าเธอไม่เคยพบเซบาสเตียนเลยสักครั้ง อีกทั้งตามหน้าข่าวสังคม หรือแวดวงธุรกิจก็ไม่เคยมีใครเห็นโฉมหน้าของเจ้าของที่แท้จริงของ The Palace เลย

จากคำบอกเล่าของคนในแวดวงสังคมไฮโซที่พรนับพันเคยไปร่วมงาน เธอรู้เพียงแค่เซบาสเตียนใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ลาสเวกัส และเพิ่งจะกลับมารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการได้ราวหนึ่งปีเท่านั้น

พรนับพันหยุดจินตนาการ ก่อนหันมาจัดวางข้าวของบนโต๊ะเอาไว้ที่เดิมเพื่อไม่ให้คุณพฤกษ์สงสัย

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ พรนับพันจึงรีบออกจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์ ขึ้นมาตั้งหลักบนห้องนอน นั่งทอดกายลงบนโซฟายาวริมหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรู ส่วนมืออีกข้างถือนามบัตรสีดำ หญิงสาวชั่งใจอยู่นานก่อนตัดสินใจกดโทรออกหาคุณพฤกษ์ผู้เป็นลุง อย่างน้อยเธอก็อยากให้โอกาสท่านในการแก้ไขสิ่งผิดพลาดที่เกิดขึ้น

“คุณลุงคะ เกรซรู้เรื่องทั้งหมดจากคุณป้าแล้ว คุณลุงกลับมาช่วยกันหาทางออกเถอะนะคะ”

[ลุงขอโทษ มันสายไปแล้ว ลุงมีครอบครัวที่ต้องรักษาเอาไว้] ได้ยินแบบนั้นหัวใจของเธอพลันบีบรัด พร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจที่หลั่งไหลออกมา

“แล้วเกรซกับคุณป้าละคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสะอื้น

[ลุงขอโทษ] คุณพฤกษ์กล่าวจบก็ตัดสายทิ้ง

พรนับพันปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอไม่คิดเลยว่าคุณลุงของเธอจะใจร้ายกับหลานสาวแท้ ๆ และภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมามากกว่าครึ่งชีวิตได้ขนาดนี้

เมื่อร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือด เธอก็ไม่คร่ำครวญต่อไปให้เสียเวลา หญิงสาวรวบรวมความกล้าและตัดสินใจกดหมายเลขบนนามบัตร ต่อสายอย่างรวดเร็ว เธอรอฟังเสียงสัญญาณเพียงไม่กี่ครั้งคนปลายสายก็กดรับ

[สวัสดีครับคุณพรนับพัน]

ยังไม่ทันที่เธอจะได้กล่าวทักทาย คนปลายสายก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับที่เขารู้จักชื่อเธอ

“นะ...นี่...คุณ...รู้ได้ยังไง”

[ผมมีหน้าที่ที่จะต้องรู้ข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเจ้านายครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อวิศรุต เป็นผู้ช่วยของคุณเซบาสเตียน ไม่ทราบว่าคุณพรนับพันมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ]

ประโยคสุดท้ายที่วิศรุตเอ่ยถามราวกับว่าเธอเป็นเจ้านายคนหนึ่ง ทำเอาพรนับพันชะงักไปชั่วครู่

“คือฉันอยากเข้าพบคุณเซบาสเตียนเพื่อเจรจาเรื่องหนี้สินของคุณลุงค่ะ”

[ได้ครับ ผมขออนุญาตส่งคนขับรถไปรับคุณพรนับพันตอนนี้เลยนะครับ]

“ค่ะ”

พรนับพันรีบตอบรับในทันที จากนั้นสายก็ตัดไป แต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็โพล่งออกมาด้วยความตกใจ

“เดี๋ยวนะ มารับตอนนี้เหรอ”

หญิงสาวรีบดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาริมหน้าต่าง เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวภายในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนจะมาชะโงกตรงบานหน้าต่างห้องนอนก็เห็นรถตู้สีดำคันหรูที่ดูไม่คุ้นตามาจอดอยู่

“ใช่รถคันนี้หรือเปล่านะ”

เพียงแค่คิดเท่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อเธอเปิดขึ้นมาก็พบว่าวิศรุตส่งข้อความมาแจ้งว่ารถมารอที่หน้าบ้านแล้ว

หญิงสาวจึงรีบมาสำรวจความเรียบร้อยที่หน้ากระจกบานยาว เธอสวมชุดเดรสรัดรูปแขนยาวสีน้ำเงินเข้ม แม้ไหล่และแผ่นหลังจะเปิดกว้างมากสักหน่อย ทว่าก็ได้ผมลอนยาวสลวยสีน้ำตาล

บดบังไม่ให้ดูเกินงามจนเกินไปนัก ดวงหน้าสวยจัดที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงยิ่งทำให้เธอสวยยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัว และเธอหวังว่าจะทำให้เซบาสเตียนประทับใจ เพื่อให้การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น

พรนับพันคว้ากระเป๋าสะพายหนังคาเวียร์สีดำใบเล็กขึ้นจากที่นอน ก่อนเดินออกจากห้อง

ภายในบ้านยังคงสงบเงียบไร้เสียงผู้คน เธอแอบย่องลงไปชั้นล่าง ด้วยไม่อยากให้คุณรัตนาตื่นมาเจอ เพราะเกรงว่าท่านจะเป็นห่วงและห้ามเธอไม่ให้ไปพบเซบาสเตียน

เมื่อเธอเปิดประตูเหล็กบานเล็กข้างบ้านออกมา ก็พบว่าพลขับหนุ่มภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนรออยู่ เมื่อเขาเห็นเธอก็รีบเปิดประตูรถทางด้านห้องโดยสารด้านหลัง

“เชิญครับคุณพรนับพัน คุณวิศรุตให้ผมมารับคุณครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอกล่าวขอบคุณก่อนค่อย ๆ ก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถด้วยความตื่นเต้น เพราะในอีกไม่ช้าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้มาเฟียที่ลุงและป้าของเธอหวาดกลัว

พรนับพันนั่งกุมมือทั้งสองข้างด้วยความหวาดหวั่นมาตลอดเส้นทาง ในสมองของเธอพยายามเรียบเรียงในสิ่งที่ต้องการจะอ้อนวอนขอร้องเซบาสเตียน ทว่ากลับไร้สมาธิที่จะกลั่นกรองเรื่องราวออกมาได้

กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนที่รถตู้คันหรูค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่ารถตู้กำลังจอดรอให้ประตูเหล็กสีดำทะมึนอันสูงตระหง่าน ค่อย ๆ เปิดอ้าออกทั้งสองด้าน

พรนับพันไล่สายตามองกำแพงรั้วปูนสีขาวทั้งซ้ายขวาที่เป็นเหมือนป้อมปราการสำหรับป้องกันอันตรายจากภายนอก และคงเป็นไปไม่ได้หากมีใครสักคนข้างในต้องการจะปีนหนีออกมา

เพียงแค่คิดเธอก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอรีบไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นไป จนกระทั่งรถตู้ค่อย ๆ ขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์สไตล์โคโลเนียลขนาดมหึมา ความใหญ่โตและงดงามของสิ่งปลูกสร้างหลังนี้ หากเรียกว่าเป็นปราสาทขนาดย่อมก็ดูไม่เกินจริงเท่าไรนัก ซึ่งก็เหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์อย่างเซบาสเตียน