Chapter 5

เมื่อรถจอดนิ่งสนิท พลขับหนุ่มก็รีบลงมาเปิดประตูให้นางแบบสาว ทันทีที่รองเท้าส้นสูงสามนิ้วสีน้ำเงินเข้มสัมผัสลงบนพื้น ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มผิวสีแทนในชุดสูทสีดำก็เดินออกมาต้อนรับ

“สวัสดีครับคุณพรนับพัน ผมวิศรุตครับ”

“สวัสดีค่ะ” เธอกล่าวทักทายพร้อมยกมือไหว้ตามมารยาท ทว่าเมื่อได้มองหน้าผู้ช่วยหนุ่มเต็มสองตา เธอก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาราวกับว่าเคยเจอกันมาก่อน

“เชิญด้านในครับ ท่านรออยู่” คำกล่าวของวิศรุตดึงความสนใจของเธอให้กลับมาโฟกัสที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์

“...” และที่สำคัญคำว่าท่านที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มทำเอาเธอเริ่มใจคอไม่ดี

พลันหางตาเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวบริเวณสนามหญ้ารอบคฤหาสน์ และเมื่อหันไปมองเธอก็ต้องตกใจ

ชายฉกรรจ์หลายคนในชุดสูทสีดำสนิททั้งชุด ทุกคนล้วนมีอาวุธปืนเหน็บอยู่ข้างกาย บรรยากาศที่เห็นทำให้เธอรู้สึกเข้าใกล้กับคำว่ามาเฟียเข้าไปทุกที คงไม่มีคนธรรมดาที่ไหนจะมีบอดีการ์ดเป็นโขยงอยู่รอบบ้าน

“เชิญครับคุณพรนับพัน”

“ค่ะ ค่ะ”

หญิงสาวรีบสาวเท้าก้าวตามวิศรุตเข้าไปด้านใน ซึ่งก็ยังไม่วายมีบอดีการ์ดอาวุธครบมือยืนอยู่ตามจุดต่าง ๆ และทุกคนต่างโค้งคำนับเมื่อเธอเดินผ่าน

จวบจนชายหนุ่มตรงหน้าพาเธอมาหยุดยืนหน้าประตูไม้สีน้ำตาลบานใหญ่ วิศรุตผลักประตูเข้าไปด้านในก่อนเบี่ยงกายหลบและผายมือให้เธอ

“เชิญครับ ท่านรออยู่”

“อ้าว ไม่ได้เข้าไปด้วยกันเหรอคะ”

วิศรุตเพียงแค่ยิ้มอ่อนให้เธอ หญิงสาวจึงพอรู้ชะตากรรมตัวเองว่าจะต้องเข้าไปเผชิญกับเซบาสเตียนเพียงลำพัง

เธอค่อย ๆ ก้าวเข้าไปข้างในช้า ๆ ก่อนที่วิศรุตจะปิดประตูไล่หลังเธอมา ทำเอาร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย

พรนับพันไล่สายตามองภายในห้องที่ถูกออกแบบตกแต่งไว้อย่างหรูหรา ทั้งโต๊ะทำงานที่อยู่ริมหน้าต่าง ตู้หนังสือสูงจรดเพดานตลอดแนวผนังด้านหนึ่ง ไปจนถึงชุดโซฟาหนังสีดำขลับ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นวัสดุราคาแพง

แต่ทว่า...กลับไร้เงาของคนที่กำลังรอเธออยู่

“เมื่อกี้คุณวิศรุตบอกว่าท่านรออยู่...” คิ้วเรียวสวยขมวดย่นด้วยความข้องใจ ก่อนกวาดสายตามองไปจนทั่วห้องอีกครั้ง พลันดวงตาคู่สวยไปสะดุดที่ภาพถ่ายของชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งบนผนัง

ชายในภาพหน้าตาหล่อเหลาตามแบบชายไทย ส่วนอีกฝ่ายเป็นหญิงสาวชาวต่างชาติหน้าตางดงาม ทั้งสองคนช่างเหมาะสมกันมาก จนทำให้พรนับพันเผลอจ้องมองอย่างลืมตัว

“มาแล้วเหรอ เชิญนั่งก่อนครับ” เสียงเข้มดังขึ้นจากอีกฝั่งหนึ่งของห้อง ทำให้พรนับพันหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวและกางกางสแล็กสีเดียวกันเดินออกมาจากประตูบานหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับชั้นวางหนังสือ

หญิงสาวมั่นใจว่าในตอนแรกเธอไม่เห็นประตูบานนั้น และเมื่อบานประตูปิดสนิทลง ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจในสิ่งที่เห็นในตอนแรก เพราะมันเรียบสนิทกลมกลืนไปกับผนังห้องราวกับไม่เคยมีใครออกมาจากตรงนั้น

คนตัวโตหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แขนสองข้างยกขึ้นกอดอกพร้อมจ้องมองมายังนางแบบสาว

เมื่อเธอดึงสายตาออกมาจากประตูลับ ดวงตาของทั้งคู่สบประสานกัน เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น พรนับพันรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น ราวกับว่าเธอเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อน

“ยินดีที่ได้พบกันนะครับคุณพรนับพัน”

น้ำเสียงเรียบเฉยที่เขาเอ่ยทักทายออกมา ทำเอาหญิงสาวชะงัก ก่อนจะรวบรวมความกล้ากล่าวทักทายตอบกลับไป

“สวัสดีค่ะคุณเซบาสเตียน”

หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ทักทายเจ้าหนี้ผู้มีอายุมากกว่า ก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟา ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับพร้อมเดินมาหย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเธอ

“พูดธุระของคุณมาได้เลย”

“คือฉัน...ฉันอยากเจรจาเรื่องหนี้สินที่คุณลุงมายืมคุณไป คุณเอาบริษัทไปได้เลยนะคะ เพราะฉันคงไม่มีปัญญาไปทำอะไรกับมัน แต่บ้าน...” เสียงหวานขาดหายไป เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของมาเฟียลูกครึ่งด้วยความประหม่า

“พูดต่อเลย ผมฟังอยู่”

“ฉันยินดีจะชดใช้หนี้ที่เหลือเพื่อรักษาบ้านของฉันเอาไว้ค่ะ”

สิ้นเสียงหวานใบหน้าหล่อเหลาอันเรียบเฉยก็แสยะยิ้มออกมาราวกับจะหัวเราะเย้ยหยัน ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนาที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเตี้ยตรงหน้ายื่นให้กับเธอ

“คุณดูแค่สรุปยอดหนี้หน้าแรกก็พอ”

พรนับพันรับซองเอกสารขึ้นมาเปิด ก่อนหยิบกระดาษแผ่นแรกออกมาตามคำกล่าวของเซบาสเตียน ตัวเลขในช่องสุดท้ายด้านล่างทำเอาหญิงสาวแทบหยุดหายใจ เลขศูนย์ที่ต่อท้ายด้านหลังกว่าแปดตัวเล่นเอาเธอตาพร่า ขอบตาร้อนผ่าวเกิดเป็นหยดน้ำตากลั่นออกมาโดยไม่รู้ตัว

จู่ ๆ โซฟาข้างกายพลันอ่อนยวบ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเซบาสเตียนเข้ามานั่งเคียงข้างเธอแล้ว

ดวงหน้าสวยรีบก้มลง หวังจะหลบนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้น ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอ ทว่าฝ่ามือหนาเอื้อมประคองปลายคางของเธอแผ่วเบา ดันใบหน้างดงามให้เงยขึ้นช้า ๆ ก่อนใช้มืออีกข้างเกลี่ยหยาดน้ำตาทั้งสองข้างแก้ม

“ร้องทำไม หืม”

“เปล่าค่ะ”

“ยังจะมาปฏิเสธอีก”

“...”

“ถ้าคุณอยากได้บ้านคืนผมมีข้อเสนอ”

“...” คำกล่าวของชายหนุ่มทำเอาดวงตากลมโตที่เคยหม่นหมองเกิดประกายอย่างมีความหวัง “ข้อเสนออะไรคะ”

“มาทำงานกับผมเป็นเวลาหนึ่งปี แล้วผมจะคืนบ้านหลังนั้นให้คุณ”

“หนึ่งปีกับหนี้เป็นร้อยล้านเนี่ยนะคะ”

พรนับพันมองชายหนุ่มอย่างหวาดระแวง ก่อนถอยร่นตัวเองไปจนสุดโซฟา

“อย่าเพิ่งกลัว ผมไม่จับคุณกินหรอก ผมจะให้คุณมาเป็นผู้ช่วย”

“ผู้ช่วย...”

“เพียงแค่คุณทำให้ผมพอใจ แต่นั่นก็ต้องเป็นสิ่งที่คุณเต็มใจ ผมจะไม่บังคับให้คุณทำอะไรทั้งนั้น” เซบาสเตียนกล่าวพร้อมค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ “ครบกำหนดผมจะคืนบ้านให้คุณทันที”

พรนับพันมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างชั่งใจ นาทีนี้เธอเหมือนคนหลังชนฝา แม้เงินในบัญชีที่สะสมมาตลอดจะมากมายเพียงใด ทว่ามันก็น้อยลงในพริบตาเมื่อเทียบกับหนี้ที่เธอจะต้องจ่าย ไหนจะงานในวงการที่ถูกสั่งพักอย่างไม่มีกำหนด มันทำให้เธอหมดสิ้นหนทางแล้วจริง ๆ

ดวงตาคู่งามฉายแววฮึดสู้ ก่อนตัดสินใจกล่าวตอบออกมา

“ค่ะ ฉันรับข้อเสนอ”

“เลือกได้ดีมากครับ”

เซบาสเตียนกล่าวจบก็คว้ามือบางขึ้นมาจุมพิตราวกับเป็นการประทับตราสัญญาระหว่างเขาและเธอ

ริมฝีปากอุ่นที่สัมผัสลงมาบนผิวเนื้อบอบบางทำเอานางแบบสาวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรีบดึงมือออกและลุกขึ้นเดินหนีไปยังประตูทางออก

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ จะให้เริ่มงานเมื่อไหร่ก็ติดต่อมาได้เลยค่ะ” พรนับพันรีบหันไปทางประตูหวังจะออกไปจากสถานการณ์ที่เธอไม่อาจรับมือได้

“สามวัน”

“คะ?”

“ผมให้เวลาคุณเก็บข้าวของสามวันแล้วจะส่งคนไปรับ”

“อะไรนะคะ ฉันต้องมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“ใช่ ก็บ้านหลังนั้นยังไม่ได้เป็นของคุณ พวกคุณก็ต้องย้ายออกให้หมด”

“ค่ะ”

ในเมื่อไม่มีอะไรจะไปโต้แย้ง พรนับพันจึงทำได้เพียงตอบรับ ก่อนเดินออกจากห้องทำงานของ

เซบาสเตียน โดยมีดวงตาสีน้ำตาลมองตามจนลับตา