หน้าหลัก / โรแมนติก / เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน / ตอนที่ 5 : รอยร้าวในความไว้ใจ

แชร์

ตอนที่ 5 : รอยร้าวในความไว้ใจ

ผู้เขียน: สายธารลับ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-15 20:17:06

หลังจากเหตุการณ์แก้วแตกในเช้าวันนั้น บรรยากาศภายในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

แม้ไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีก แต่พิมพ์ดาวกลับรู้สึกได้ว่า สายตาของทุกคนที่มองเธอไม่เหมือนเดิม

โดยเฉพาะภาคิน

เขายังคงพูดคุยกับเธอตามปกติ แต่ความอบอุ่นในน้ำเสียงกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด

และสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บที่สุด...

คือเขาเริ่มปกป้องมีนามากกว่าเดิม

---

ช่วงเย็น พิมพ์ดาวกลับจากทำงานเร็วกว่าปกติ

ทันทีที่เปิดประตูบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของมีนาดังมาจากห้องนั่งเล่น

“จริงเหรอคะพี่คิน?”

น้ำเสียงสดใสของมีนาดังขึ้น

พิมพ์ดาวหยุดเดิน

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอยากได้ยินเสียงของใครอีกคน

และเมื่อเดินเข้าไปใกล้...

ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอชะงัก

ภาคินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

ข้าง ๆ เขาคือมีนา

หญิงสาวกำลังถือโทรศัพท์ให้เขาดู พร้อมหัวเราะอย่างสนิทสนม

ภาคินเองก็ยิ้ม

รอยยิ้มที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าเป็นของเธอเพียงคนเดียว

“กลับมาแล้วเหรอ?”

ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

พิมพ์ดาวยิ้มบาง ๆ

“ค่ะ”

เธอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนเดินผ่านทั้งสองคน

แต่มีนากลับเรียกเธอไว้

“พี่ดาวคะ”

พิมพ์ดาวหยุดแล้วหันกลับมา

“มีอะไรเหรอ?”

มีนายิ้มหวาน ก่อนหยิบถุงกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา

“พี่ภาคินซื้อของมาฝากหนูด้วยค่ะ”

เธอพูดพร้อมเปิดถุงให้ดูด้วยสีหน้าดีใจ

พิมพ์ดาวมองเข้าไปในถุง

เป็นขนมจากร้านโปรดของเธอ

ร้านเดียวกับที่ภาคินเคยซื้อให้เธอเมื่อไม่กี่วันก่อน

หัวใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ

“เหรอ...”

เธอพูดเบา ๆ พร้อมฝืนยิ้ม

มีนาพยักหน้า

“ค่ะ พี่ภาคินบอกว่าหนูน่าจะชอบ”

ภาคินไม่ได้พูดอะไร

แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกเจ็บ

เพราะร้านนี้...

เป็นร้านที่มีเพียงเธอกับภาคินเท่านั้นที่รู้จัก

อย่างน้อยเธอเคยคิดแบบนั้น

“ดีแล้วค่ะ”

พิมพ์ดาวยิ้ม ก่อนหันหลังกลับ

แต่ภาคินกลับเรียกเธอ

“ดาว”

หญิงสาวหยุดเดิน

“คะ?”

ภาคินมองเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“เรื่องเมื่อเช้า...”

พิมพ์ดาวรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร

เธอกลืนน้ำลาย ก่อนหันกลับมาเผชิญหน้าเขา

“ดาวไม่ได้ทำอะไรมีนาจริง ๆ นะคะ”

น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่แววตาจริงจัง

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง

“พี่ไม่ได้บอกว่าเธอทำ”

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

แต่ประโยคต่อมาของเขากลับทำให้รอยยิ้มนั้นจางลง

“แต่ช่วงนี้มีนาก็เพิ่งเข้ามาอยู่บ้าน เธอช่วยดูแลน้องหน่อยได้ไหม?”

พิมพ์ดาวนิ่ง

“หมายความว่ายังไงคะ?”

ภาคินถอนหายใจ

“พี่แค่ไม่อยากให้มีเรื่องกัน”

พิมพ์ดาวกำมือแน่น

“ดาวไม่เคยมีเรื่องกับมีนาเลย”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบาลง เพราะเริ่มรู้สึกน้อยใจ

ภาคินมองเธอ ก่อนพูดอย่างใจเย็น

“พี่รู้”

แต่แววตาของเขากลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเชื่อ

พิมพ์ดาวพยักหน้าช้า ๆ

“ค่ะ”

เธอตอบเพียงเท่านั้น ก่อนเดินขึ้นห้อง

---

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง

พิมพ์ดาวพิงหลังกับประตู ก่อนหลับตา

น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันค่อย ๆ ไหลออกมา

เธอยกมือขึ้นปิดปาก เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไป

“ทำไม...”

เสียงของเธอสั่น

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...”

เธอไม่เข้าใจ

เธอไม่ได้ทำอะไรผิด

เธอพยายามต้อนรับมีนา

พยายามยอมทุกอย่าง

แม้กระทั่งยอมเสียห้องของตัวเอง

แล้วทำไม...

ทุกคนถึงยังคิดว่าเธอเป็นคนใจร้าย?

---

เช้าวันต่อมา

พิมพ์ดาวลงมาที่โต๊ะอาหาร

เธอเห็นมีนากำลังจัดจานอาหารอยู่

“พี่ดาว ตื่นแล้วเหรอคะ?”

มีนาทักด้วยรอยยิ้ม

พิมพ์ดาวพยักหน้า

“อืม”

มีนาหันไปหยิบจานใบหนึ่ง

“หนูทำอาหารเช้าเองค่ะ พี่ลองชิมดูนะคะ”

พิมพ์ดาวมองอาหารบนโต๊ะ

“ขอบใจนะ”

เธอพูดก่อนนั่งลง

มีนานั่งข้าง ๆ เธอ

“พี่ดาวคะ หนูถามอะไรได้ไหม?”

“ได้สิ”

“พี่ชอบพี่ภาคินหรือเปล่าคะ?”

มือของพิมพ์ดาวที่กำลังถือช้อนหยุดชะงัก

หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

“ทำไมถามแบบนั้น?”

เธอถามพร้อมหลบสายตา

มีนายิ้มบาง ๆ

“หนูเห็นพี่มองพี่ภาคินบ่อย ๆ”

พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก

“พี่ไม่ได้...”

“ไม่ต้องปฏิเสธก็ได้ค่ะ”

มีนาพูดเบา ๆ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ

“หนูไม่โกรธพี่หรอก”

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมอง

“หมายความว่าอะไร?”

มีนายิ้มหวาน

“เพราะหนูเองก็ชอบพี่ภาคินค่ะ”

หัวใจของพิมพ์ดาวเหมือนถูกบีบ

เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ

“ถ้าพี่คินชอบมีนา...พี่ก็ยินดีด้วย”

เธอพูดทั้งที่น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

มีนามองเธอ ก่อนยิ้มกว้าง

“ขอบคุณนะคะพี่ดาว”

แต่ไม่มีใครรู้ว่า...

ภายใต้มือที่กำลังจับกันอยู่นั้น

นิ้วของมีนากำแน่นขึ้นเล็กน้อย

“พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

“หนูจะไม่แย่งอะไรจากพี่”

พิมพ์ดาวยิ้มตอบอย่างฝืน ๆ

“จ้ะ”

มีนาหันหน้าหนี

แววตาของเธอเย็นลงทันที

เพราะเธอรู้ดีว่า...

คำพูดที่ว่า “จะไม่แย่ง”

เป็นเพียงคำโกหกคำแรก

---

ช่วงบ่าย ภาคินแวะมาที่บ้าน

พิมพ์ดาวกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน

เมื่อเห็นเขา เธอก็เผลอยิ้ม

“พี่คิน”

ภาคินเดินเข้ามาหา

“วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?”

“ดาวลางานครึ่งวันค่ะ”

เธอตอบพร้อมยิ้ม

ภาคินพยักหน้า

“พี่มีเรื่องจะถาม”

พิมพ์ดาววางสายยางลง

“อะไรคะ?”

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูด

“เธอไม่ชอบมีนาใช่ไหม?”

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกกลางอก

เธอจ้องหน้าเขา

“ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น?”

ภาคินถอนหายใจ

“ไม่มีอะไร”

“ไม่ค่ะ”

พิมพ์ดาวส่ายหน้า น้ำเสียงเริ่มสั่น

“ถ้าพี่ถามแล้ว ดาวอยากรู้ว่าทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น”

ภาคินมองเธอ ก่อนตอบช้า ๆ

“มีนาบอกว่าบางครั้งเธอรู้สึกว่าเธอไม่ต้องการให้มีนาอยู่บ้าน”

พิมพ์ดาวนิ่งอึ้ง

“มีนาพูดแบบนั้นเหรอ?”

“อืม”

“แต่ดาวไม่เคยพูด!”

เธอรีบปฏิเสธ ดวงตาเริ่มแดง

ภาคินมองเธอ

“พี่ไม่ได้กล่าวหาเธอ”

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาคลอ

“แต่พี่กำลังสงสัยดาว”

ภาคินเงียบ

หญิงสาวมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด

“พี่คิน...”

เสียงของเธอสั่นจนแทบขาด

“ถ้าคนอื่นพูดอะไรเกี่ยวกับดาว พี่จะเชื่อพวกเขาก่อนดาวจริง ๆ เหรอ?”

ภาคินไม่ตอบ

ความเงียบของเขากลับกลายเป็นคำตอบที่เจ็บที่สุด

พิมพ์ดาวสูดหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอหันหลังให้เขา

ภาคินมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ค่อย ๆ เดินจากไป

ในแววตาของเขามีความลังเลเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก

แต่เขายังไม่รู้ว่า...

ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะเชื่อใคร

มีนากำลังเริ่มแผนครั้งต่อไปแล้ว

และครั้งนี้...

เธอไม่ได้ต้องการเพียงให้ภาคินสงสัยพิมพ์ดาว

แต่เธอต้องการให้เขา เกลียดเธอ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 3 : ความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์อีกแล้ว

    เวลาผ่านไปอีกหลายปี...เช้าวันหนึ่งในบ้านหลังเดิม พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดผมของตัวเองให้เรียบร้อย. เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วอมยิ้มแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด...เธอก็ยังจำได้ดีว่า ครั้งหนึ่งตัวเองเคยเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อเธอเคยคิดว่าความรักคือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ใครสักคนเลือกและเคยกลัวเหลือเกินว่า...หากคนที่เธอรักหันหลังให้ เธอจะไม่เหลือใครแต่วันนี้...เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว. เสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้น พิมพ์ดาวหันไปมองประตู“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“กาแฟครับ”พิมพ์ดาวรับมา“ขอบคุณค่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ”“แล้วทำไมยิ้ม?”พิมพ์ดาวหัวเราะ“แค่คิดอะไรบางอย่าง”“เรื่องอะไร?”เธอหันกลับไปมองเขา“เรื่องของเรา”ภาคินยิ้ม“ผ่านมาแล้วตั้งหลายปี ยังคิดถึงอีกเหรอ?”“คิดสิคะ”เธอเดินเข้ามาหาเขา“เพราะถ้าไม่มีเรื่องทั้งหมดในวันนั้น เราอาจไม่ได้เป็นเราในวันนี้”ภาคินเงียบไป ก่อนพยักหน้า“จริง”ช่วงสายทั้งสองออกไปเดินเล่นที่สวน ต้นไม้ที่เคย

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 2 : บ้านของเรา

    เช้าวันเสาร์แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน. พิมพ์ดาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ภาคินยังคงหลับสนิท. ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม วันนี้กลับดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นพิมพ์ดาวยิ้ม. เธอค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง. แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู...มือของใครบางคนก็คว้าข้อมือเธอไว้“จะไปไหน?”เสียงงัวเงียของภาคินดังขึ้น. พิมพ์ดาวหันกลับมา“ลงไปทำอาหารค่ะ”“ไม่ต้อง”“ทำไมคะ?”ภาคินยังหลับตาอยู่“วันหยุดทั้งที นอนต่ออีกหน่อย”พิมพ์ดาวหัวเราะ“พี่คินก็กลับไปนอนสิคะ”“ก็เธอจะไปแล้ว”เขาดึงมือเธอเบา ๆ จนพิมพ์ดาวเสียหลักล้มลงบนเตียง“พี่คิน!”เธอร้องด้วยความตกใจ ก่อนรีบยันตัวขึ้น. ภาคินหัวเราะ“ตัวแค่นี้ยังเสียงดังเหมือนเดิม”“ก็พี่ดึงฉันนี่คะ!”พิมพ์ดาวทำหน้ามุ่ย. ภาคินยิ้ม ก่อนเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอเบา ๆ“อยู่กับพี่อีกห้านาที”“ห้านาทีของพี่ไม่เคยห้านาทีจริง ๆ”“งั้นสิบนาที”“ไม่ได้ค่ะ!”เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นในห้อง. เป็นเช้าที่ธรรมดา. แต่กลับเป็นความธรรมดาที่พิมพ์ดาวเคยคิดว่าตัวเองไม่มีวันได้สัมผัส---หลังจากนั้นไม่นาน. ทั้งคู่ลงมาท

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนพิเศษ 1: เมื่อเราเลือกกันและกัน

    เวลาผ่านไปหลายเดือนหลังจากทุกอย่างจบลงชีวิตของพิมพ์ดาวกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง ไม่มีเสียงกล่าวหา ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และไม่มีคืนไหนที่เธอต้องนั่งร้องไห้เพียงลำพังเหมือนในอดีต สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือทุกเช้าเมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอมักจะเห็นข้อความจากคนคนหนึ่งอยู่เสมอ “ตื่นหรือยัง?” “กินข้าวด้วยนะ” “วันนี้พี่อาจกลับช้า อย่ารอ” บางครั้งก็มีเพียงประโยคสั้น ๆ “คิดถึง” พิมพ์ดาวมักจะอ่านแล้วเผลอยิ้มทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พลางอ่านข้อความล่าสุดจากภาคิน «“เย็นนี้ว่างไหม พี่มีที่หนึ่งอยากพาไป”» พิมพ์ดาวเลิกคิ้ว “ที่ไหนกันนะ?” เธอพิมพ์ตอบกลับ «“บอกไม่ได้เหรอคะ?”» ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที «“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”» พิมพ์ดาวยิ้ม «“ก็ได้ค่ะ”» --- ช่วงเย็น รถของภาคินมาจอดหน้าบ้าน ชายหนุ่มลงจากรถ ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ วันนี้เขาแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่มีสูท ไม่มีเอกสารติดมือ มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่พิมพ์ดาวคุ้นเคยมากขึ้นทุกวัน “พร้อมหรือยัง?” ภาคินถาม พิมพ์ดาวพยักหน้า “พร้อมค่ะ” เธอเดินมาขึ้นร

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 40 : เมื่อรักไม่ใช่คำตัดสิน

    เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนส่องเข้ามาภายในบ้าน พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจก มองตัวเองในนั้นอยู่นาน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เมื่อก่อนเธอเคยกลัวการถูกเข้าใจผิด กลัวว่าคนอื่นจะไม่รัก กลัวว่าหากไม่มีใครอยู่ข้างเธอ เธอจะไม่เหลืออะไร แต่วันนี้...เธอรู้แล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ทอดทิ้งตัวเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“ดาว”เสียงของภาคินดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาวยิ้ม“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก ภาคินเดินเข้ามาในมือของเขาถือดอกไม้ช่อเล็ก ๆพิมพ์ดาวมองแล้วเลิกคิ้ว“ให้ฉันเหรอคะ?”ภาคินพยักหน้า“ครับ”“เนื่องในโอกาสอะไร?”“ไม่มี”เขายื่นดอกไม้ให้“แค่อยากให้”พิมพ์ดาวรับมา ก่อนยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”ภาคินมองรอยยิ้มของเธอและรู้สึกว่ามันสวยกว่ารอยยิ้มใด ๆ ที่เขาเคยเห็น---ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกัน พ่อของพิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน เขาก็ยิ้ม“วันนี้ดูอารมณ์ดีกันนะ”พิมพ์ดาวหน้าแดงเล็กน้อย“พ่อก็พูดไปเรื่อย”ภาคินหัวเราะ“ผมว่าอารมณ์ดีจริงครับ”พ่อมองทั้งสองคน ก่อนพูดขึ้น“พ่อดีใจที่เห็นดาวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง”พิมพ์ดาวเงียบ

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 39 : คำขอโทษที่สายเกินไป

    ค่ำคืนเงียบสงบหลังกลับจากข้างนอก พิมพ์ดาวเดินขึ้นห้องตามปกติ แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอกลับเห็นภาคินยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่คิน?”พิมพ์ดาวเอ่ยถามเบา ๆ“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเดินเข้ามาหาเธอ“พี่มีเรื่องอยากพูดกับเธอ”พิมพ์ดาวมองเขานิ่ง“เรื่องอะไรคะ?”“เรื่องที่ผ่านมา”เธอเงียบลงทันที ภาคินมองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าพี่ขอโทษเธอไปหลายครั้งแล้ว”“ค่ะ”“แต่พี่รู้ว่ามันไม่เคยเพียงพอ”พิมพ์ดาวก้มหน้าลง ภาคินจึงพูดต่อ“พี่เคยคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีที่สุด”เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างเจ็บปวด“แต่สุดท้ายพี่กลับเป็นคนที่ไม่เชื่อเธอ”พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปาก“พี่ทำให้เธอต้องร้องไห้”“พี่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันที่เธอต้องการใครสักคนที่สุด”เสียงของภาคินเริ่มสั่น“และพี่ทำให้เธอคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอ“พี่คิน…”“พี่เสียใจ”เขาพูดออกมาอย่างชัดเจน“เสียใจทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่พี่ทำกับเธอ”ภาคินหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ“พี่อยากย้อนเวลากลับไป”เขากำมือแน่น“อยากกลับไปในวันท

  • เมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน   ตอนที่ 38 : ผู้หญิงที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิม

    หลายวันผ่านไปชีวิตในบ้านเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว...ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอยังคงเป็นคนเดิมในสายตาของครอบครัวยังคงพูดจาสุภาพยังคงช่วยงานภายในบ้านแต่บางสิ่งในตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจอีกแล้ว หากไม่พอใจ... เธอจะพูด หากถูกเข้าใจผิด...เธอจะอธิบาย และหากใครทำร้ายเธอ...เธอจะไม่ยอมเดินหนีทั้งน้ำตาเหมือนเมื่อก่อน---เช้าวันหนึ่งพิมพ์ดาวกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ที่โต๊ะพ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“ช่วงนี้ดาวดูสดใสขึ้นนะ”พิมพ์ดาวยิ้ม“หนูคิดว่าถ้าเอาแต่เสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นค่ะ”พ่อชะงัก เขามองลูกสาวด้วยแววตาภูมิใจ“ลูกโตขึ้นมากจริง ๆ”พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ“หนูแค่เรียนรู้ว่าต้องรักตัวเองค่ะ”คำพูดนั้นทำให้ภาคินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมองเธอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม---หลังรับประทานอาหาร ภาคินเดินตามพิมพ์ดาวออกมาที่สวน“ดาว”หญิงสาวหันกลับมา“คะ?”“ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไป”พิมพ์ดาวยิ้ม“เปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือไม่ดีคะ?”“ดี”ภาคินตอบทันที“ดีมาก”เธอ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status