บทที่ 4

ผ่านบานประตูกระจกหนาทึบ หลินลู่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงคนไข้

หัวใจของเฉิงอวี่เซินเต้นระรัวอย่างรุนแรง แม้ในใจจะห่วงใยเธอเพียงใด แต่เขากลับอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องที่เธอจงใจหลอกลวงเขาเมื่อคืนนั้น

ผู้หญิงคนนี้... เล่นละครเก่งที่สุด

ตอนนี้คิดจะใช้วิธีเดิม ๆ เพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากเขาอีกงั้นหรือ?

เขาโบกมือเรียกคนขับรถ สั่งให้รีบไปเร่งผลตรวจ เขาต้องการรู้จากปากหมอด้วยตัวเองว่าตกลงแล้วหลินลู่เป็นอะไรกันแน่

ผลตรวจที่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจน เขาอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นเธอจะมีข้ออ้างอะไรมาหลอกเขาอีก!

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ในที่สุดหลินลู่ก็ฟื้นคืนสติขึ้นมา

ทว่าภาพแรกที่เห็นกลับเป็นคนขับรถและหมอกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าเตียง สุดท้ายคนขับรถก็ถือใบรายงานผลการตรวจเดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดูเหมือนเขากำลังจะไปหาเฉิงอวี่เซิน

เมื่อเห็นดังนั้น หลินลู่รีบกระชากเข็มน้ำเกลือออกอย่างร้อนรน แล้ววิ่งเท้าเปล่าตามออกไปทันที

“อย่าบอกเขานะ!”

เธอแย่งใบรายงานผลการตรวจมาจากมือเขาแล้วฉีกทิ้งเป็นชิ้น ๆ ก่อนจะพยุงราวเหล็กหอบหายใจอย่างหนักด้วยความเหนื่อยหอบ

คนขับรถชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อตั้งสติได้เขาก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

“คุณหลินครับ คุณจะทนลำบากทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน!”

“ถ้าประธานเฉิงรู้เรื่องอาการของคุณ เขาไม่มีทางทำกับคุณแบบนี้แน่”

หลินลู่เม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด

“ฉันขอร้องล่ะ อย่าบอกเขาเลยนะคะ”

“คุณก็รู้นิสัยของเขาดี ถ้าเขารู้ความจริงเข้า... เขาคงจะเจ็บปวดเจียนตาย”

“ให้ความทุกข์ทรมานทั้งหมดนี้ตกลงที่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว!”

คนขับรถส่ายหน้าด้วยความจนใจ ในที่สุดเขาก็ยอมตกลงที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

บนรถ... เมื่อเฉิงอวี่เซินได้ยินคนขับรถรายงานว่าหลินลู่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่มีอาการน้ำตาลในเลือดต่ำเท่านั้น คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

นั่นไงล่ะ เธอยังเล่นละครหลอกเขาอยู่อีกจริง ๆ ด้วย!

ผู้หญิงอย่างเธอ เพื่อเงินแล้วทำได้ทุกอย่าง สมควรแล้วที่ต้องถูกเขาทรมานและเหยียดหยามแบบนี้

เขาคลายเนกไทออกด้วยสีหน้าเย็นชา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสั่งคนขับรถต่อว่า

“ไปหาซื้อพวกอาหารเสริมกลับบ้านไปด้วยล่ะ เผื่อวันหลังเธอไปเป็นลมข้างนอกอีกจะได้ไม่ขายหน้าผม!

คนขับรถพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

หลังจากออกจากโรงพยาบาล หลินลู่ก็เพิ่มปริมาณยาที่ทานขึ้นอีก

หมอบอกว่าตอนนี้อาการของเธอทรุดลงเร็วมาก มีเพียงการเพิ่มปริมาณยาเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดไปได้ชั่วคราว

เธอเก็บยาไว้ในลิ้นชัก แล้วเอาของจุกจิกวางทับไว้มากมายเพื่อปกปิดขวดยาเหล่านั้น

จริง ๆ เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีความจำเป็นเลย เพราะหลังจากเหตุการณ์สองครั้งนั้น ต่อให้เฉิงอวี่เซินเห็นเธอทานยาด้วยตาตัวเอง เขาก็คงไม่มีวันเชื่อเธออีกแล้ว

กลางคืน เฉิงอวี่เซินกลับมาถึงบ้าน

ทว่าคนที่กลับมาพร้อมกับเขาด้วยก็คือ… ชวีเสี่ยวเสวี่ย

เฉิงอวี่เซินโอบไหล่ชวีเสี่ยวเสวี่ยนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะออกคำสั่งด้วยท่าทีวางอำนาจ

“ไปชงชามาให้เสี่ยวเสวี่ยที เธอชอบดื่มชาซีลอน”

“แล้วก็ ย้ายของออกจากห้องของคุณด้วย สองสามวันนี้เสี่ยวเสวี่ยจะมาพักที่นี่”

หลินลู่ไม่เอ่ยปากคัดค้าน และเธอก็ไม่มีสิทธิ์จะคัดค้านด้วย เธอเดินไปในครัวเพื่อรินน้ำเงียบ ๆ

อาจเป็นเพราะเพิ่งทานยาไป มือของเธอจึงยังไม่ค่อยมีแรง ทันทีที่จับกาน้ำ มือเธอก็สั่นจนกาน้ำร่วงกระแทกเคาน์เตอร์ น้ำร้อนจัดสาดรดใส่ตัวเธอทันที

เธอเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด รีบเดินไปที่ซิงค์ล้างจานแล้วเปิดน้ำเย็นราดตัวเพื่อบรรเทาแผล

ชายหญิงทั้งคู่ที่อยู่ด้านนอกเดินตามเข้ามาดู แต่ใบหน้าของเฉิงอวี่เซินกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“อะไรกัน แกล้งป่วยไม่สำเร็จ เลยเปลี่ยนมาใช้แผนเจ็บตัวเรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ?”

“หลินลู่ ผมบอกคุณไว้เลยนะ ต่อให้คุณตายอยู่ตรงนี้ ผมก็น้ำตาไม่ไหลสักหยดเดียว

“เพราะฉะนั้นเก็บแผนตื้น ๆ ของคุณไปซะ อย่ามาใช้วิธีนี้ต่อหน้าผม!”

พูดจบเขาก็โอบชวีเสี่ยวเสวี่ยเดินจากไปทันที