All Chapters of เมื่อรักนั้น ยาวนานกว่าชีวิต: Chapter 1 - Chapter 10

“ประธานเฉิงละก็ อย่าล้อเล่นสิคะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณมีข่าวฉาวไม่ซ้ำหน้า ผู้หญิงคนไหนคุณก็เล่นด้วยได้ทั้งนั้น จะมีก็แต่คุณนายเฉิงที่คุณแต่งเข้าบ้านมาได้ปีเดียวนั่นแหละ ที่ถูกคุณทิ้งขว้างให้อยู่คนเดียวอย่างเย็นชา” หลินลู่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจเริ่มติดขัดและหนักอึ้ง มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า ทุกคำพูดที่เฉิงอวี่เซินเอ่ยออกมา... คือเรื่องจริง ในอดีต เขาคือเดือนมหาลัยชื่อดังของมหาวิทยาลัย A ใคร ๆ ต่างบอกว่าเขาจีบยากแสนยาก เขามักจะปฏิเสธคำบอกรักของผู้หญิงทุกคนเสมอ แต่เธอกลับไม่เชื่อในคำร่ำลือนั้น เธอตื๊อเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดก็คว้าหัวใจเขามาครองได้สำเร็จ ใครต่อใครบอกว่าเขาเป็นดอกไม้บนยอดเขาสูงแต่มีเพียงเธอที่รู้ว่า เมื่อเขายอมก้าวลงจากแท่นบูชามาหาเธอแล้ว เขาเป็นคนที่รักใคร่และทุ่มเทให้ได้มากขนาดไหน ตอนแรกเป็นเธอที่วิ่งตามเขา แต่หลังจากนั้น กลับกลายเป็นเขาที่รักเธอมากกว่า และขาดเธอไม่ได้ยิ่งกว่าใคร เพื่อจะซื้อสร้อยคอเส้นที่เธอชอบ เขาต้องสวมชุดมาสคอตหนาหนักยืนแจกใบปลิวท่ามกลางแดดจ้าตลอดทั้งวัน เพื่อจะจัดงานวันเกิดให้เธออย่างสมเกียรติ เขาทำงานพิเศษวันละ

รถยนต์หรูจอดลงที่หน้าประตูร้านแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ เมื่อเธอเดินเข้าไปจึงพบว่า ทั้งเฉิงอวี่เซินและชวีเสี่ยวเสวี่ยผู้โด่งดังในข่าวลือต่างก็อยู่ที่นี่ ทันทีที่เห็นเธอปรากฏตัว ใบหน้าของเฉิงอวี่เซินก็พลันฉายแววเย็นชาเขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาภายในร้าน มือข้างหนึ่งโอบไหล่ชวีเสี่ยวเสวี่ยเอาไว้ ก่อนจะปรายตามาทางหลินลู่แล้วเอ่ยปาก "พนักงานที่นี่สวมรองเท้าให้ไม่ค่อยได้เรื่อง แต่เรื่องนี้คุณถนัดที่สุด มาสวมให้เธอสิ"หลินลู่รู้ดีว่าเขาจงใจใช้เรื่องนี้มาหยามเกียรติเธอตอนที่ทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้ง เธอเป็นเพียงพนักงานในร้านรองเท้า ที่ต้องคอยคุกเข่าก้มหัวสวมรองเท้าให้พวกคุณนายเศรษฐี ในตอนนั้นเขาทั้งตกตะลึงและโกรธแค้นจนนัยน์ตาแดงก่ำ: “หลินลู่ ไม่ใช่ว่าคุณทิ้งผมไปเกาะคนรวยเพื่อเงินหรอกเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงตกอับมาเป็นพนักงานรับใช้คอยสวมรองเท้าให้คนอื่นแบบนี้ล่ะ?” หลินลู่แย้มยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน “คนเก่าเล่นจนเบื่อแล้ว เงินก็ไม่ให้แล้ว ฉันก็เลยต้องหาคนใหม่น่ะสิ” “ก็ร้านแบรนด์เนมแบบนี้มีมหาเศรษฐีแวะเวียนมาเยอะ ฉันเลยจงใจมาทำงานที่นี่ เผื่อจะเจอใครสักคนที่ถูกใจฉันเข้า” คำพูดนั้นทำให้เขาโ

สายน้ำจากก๊อกยังคงไหลรินไม่ขาดสาย หลินลู่มองหลังมือของตนที่ถูกลวกจนแดงก่ำ หยาดน้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูลงมาอย่างต่อเนื่อง เธอจะมานั่งเสียใจทำไมกัน ในเมื่อผลลัพธ์แบบนี้ไม่ใช่หรือที่เธอต้องการ? ต่อให้เธอตายลงตรงหน้าเขา เขาก็คงไม่หลั่งน้ำตาให้สักหยด นี่คือสิ่งที่เธอปรารถนาให้เป็นมาตั้งแต่ต้น เธอควรจะรู้สึกพอใจถึงจะถูก แต่เพราะอะไรกัน... พอได้ยินเขาพูดคำเหล่านั้นออกมากับหู หัวใจของเธอถึงได้เจ็บปวดรวดร้าวขนาดนี้ ราวกับมีใครบางคนกระชากหัวใจเธอออกมาทั้งเป็น มันเจ็บเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก กลางดึกคืนนั้น ขณะที่หลินลู่นอนอยู่ในห้องพักเล็ก ๆ เสียงจากห้องข้าง ๆ กลับดังแว่วเข้ามาให้ได้ยินอย่างชัดเจน “อวี่เซิน เบาเสียงลงหน่อยสิคะ ถ้าคุณหลินมาได้ยินเข้าจะทำยังไง” “ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก ต่อให้ต้องให้มายืนดูเราอยู่ข้างเตียง ก็ถือว่าไม่เกินไปนักสำหรับคนอย่างเธอ”สิ้นเสียงนั้น โทรศัพท์ของหลินลู่ก็สั่นเตือนขึ้นมาเป็นข้อความจากเฉิงอวี่เซิน มีเพียงคำสั้น ๆ แค่สองคำ “มานี่” หลินลู่กดดับหน้าจอโทรศัพท์ คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วเปิดประตูเดินออกไป เธอเคาะประตูห้องของเฉิงอวี่เซินก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน

เจ้าแมวตัวนี้พวกเขาเก็บมาเลี้ยงด้วยกันเมื่อหลายปีก่อนในตอนที่ยังรักกันดีตอนที่พบมันครั้งแรก มันอายุยังไม่ถึงสามเดือนเสียด้วยซ้ำ ทั้งผอมโซและตัวเล็กจ้อย พวกเขาช่วยกันอาบน้ำ ชงนมแพะให้มันกิน ประคบประหงมเลี้ยงดูจนมันเติบโตมาจนอ้วนท้วนสมบูรณ์น่ารักอย่างในวันนี้ ในตอนนั้น เฉิงอวี่เซินเคยบอกว่า เมื่อถึงวันที่พวกเขาแต่งงานกัน เขาจะให้ตุนตุนเป็นตัวแทนถือแหวนแต่งงานมาให้พวกเขาแต่มาวันนี้ เขากลับพูดคำว่าจะกำจัดมันทิ้งออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย หลินลู่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ต่อให้เขาจะเกลียดชังเธอมากเพียงใด เขาก็ไม่ควรระบายโทสะลงกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้ตุนตุนคือชีวิตของเธอ หากไม่มีมัน เธอก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร เธอกอดตุนตุนเอาไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเว้าวอนอย่างที่หาได้ยาก “ไม่นะ เฉิงอวี่เซิน… ฉันขอร้อง อย่าทิ้งตุนตุนไปเลย ต่อไปฉันจะเลี้ยงมันไว้แค่ในห้องของฉัน จะไม่ให้พวกคุณเห็นหน้ามันอีกเลยตลอดไป”ใบหน้าเย็นชาของเฉิงอวี่เซินไร้ซึ่งแววแห่งความเมตตา เขามองหลินลู่ด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่โหดร้ายที่สุดออกมาทีละคำ“ในเมื่อมันกล้าทำร้ายเสี่ยวเ

น้ำที่นองไปด้วยเลือดค่อย ๆ เย็นชืดลง หญิงสาวในอ่างอาบน้ำไร้ซึ่งลมหายใจไปนานแล้ว รถของเฉิงอวี่เซินจอดสนิทอยู่ใต้ตึกของชวีเสี่ยวเสวี่ย แต่เขากลับลังเลไม่ยอมลงจากรถเสียที โทรศัพท์ของชวีเสี่ยวเสวี่ยสั่นเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ปล่อยให้หน้าจอสว่างแล้วดับลงอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดจะกดรับ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ รู้เพียงว่าในใจมันกระสับกระส่ายจนบอกไม่ถูก เหตุผลบอกให้เขาลงไปหาชวีเสี่ยวเสวี่ยสั่นที่รออยู่นานแล้ว แต่ลางสังหรณ์บางอย่างกลับเตือนว่าหลินลู่กำลังเกิดเรื่อง และหากเขาไม่รีบกลับไปตอนนี้ เขาอาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต เขานึกถึงท่าทีแปลก ๆ ของหลินลู่ก่อนหน้านี้ พยายามหาเหตุผลมาหักล้างเพื่อให้ตัวเองเดินไปหาชวีเสี่ยวเสวี่ยได้อย่างสบายใจ หัวใจเขาเต้นรัว หนังตากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ เขาพยายามสลัดภาพหลินลู่ออกไปจากหัว... หลินลู่น่ะเจ้าเล่ห์ที่สุด เธอหลอกปั่นหัวเขามาตั้งกี่ครั้งแล้ว เธอแค่รู้ดีว่าต้องทำยังไงเขาถึงจะใจอ่อนยอมกลับไปหา! ครั้งนี้เฉิงอวี่เซินบอกตัวเองว่าจะไม่ยอมตกหลุมพรางของผู้หญิงคนนั้นอีกเด็ดขาด! เขาฝืนใจลงจากรถ เดินไปเคาะประตูบ้านชวีเสี่ยวเสว