Short
สามีแต่งใหม่ของฉันกำลังจะฆ่าฉัน

สามีแต่งใหม่ของฉันกำลังจะฆ่าฉัน

By:  โหย่วอี้อิ้งจิ่งCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
ฉันกับเซี่ยหลินเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กตั้งแต่เด็ก เราต่างก็รู้ดีว่าเราเป็นของกันและกันเท่านั้น ไม่มีเหตุผลอื่น พวกเราทั้งสองเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบที่สุดของกันและกันฉันทำกับข้าว ซักผ้าให้เขา ฤดูหนาวก็ถักถุงมือและผ้าพันคอให้ ส่วนเขาจะต้มน้ำตาลแดงยามปวดท้องให้ฉัน เตรียมของขวัญสำหรับวันสำคัญ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เขาก็ละเอียดรอบคอบและใส่ใจอยู่เสมอเราทั้งสองเรียนคณะวิจิตรศิลป์เหมือนกัน เขาเรียนเกี่ยวกับการวาดภาพน้ำมัน ส่วนฉันเรียนเกี่ยวกับการเขียนภาพสเกตช์ เราต่างมีความฝันเหมือนกัน คือ การได้เป็นจิตรกรชื่อดังเหมือนปีกัสโซ และแวนโก๊ะ ความสัมพันธ์ระหว่างเราดีมาตลอด ซ้ำยังตั้งใจว่าจะแต่งงานกันเมื่อถึงอายุที่กฎหมายกำหนดจนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง ทำให้เซี่ยหลินต้องสูญเสียมือข้างขวาไปฉันจำได้เพียงฉากที่รถคันนั้นเหยียบซ้ำที่แขนของเขาไปมาในตอนนั้น เหมือนกับเจ้าแห่งนรกมายึดพรสวรรค์ของอัจฉริยะไปอย่างไรอย่างนั้น นับแต่นั้นมา เซี่ยหลินก็เปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนเงียบ ไม่ชอบพูดจา อารมณ์ร้ายถึงขนาดลงมือกับฉันเป็นบางครั้งแต่เขายังยืนหยัดในการวาดภาพต่อ โดยเปลี่ยนมาใช้มือซ้ายแ
Read more
บทที่ 2
ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันนอนอยู่บนโซฟาในบ้านด้วยท่าทีสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เซี่ยหลินยกเค้กออกมาจากห้องครัวก้อนหนึ่ง ทำเอาฉันตกใจจนสะดุ้งโหยงฉันตกพบว่าแผลที่ถูกแทงบนร่างกายของฉันหายไปเป็นปลิดทิ้ง แม้แต่ความรู้สึกเจ็บปวดก็ไม่มีอีกต่อไปราวกับเหตุการณ์นั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแววตาของเซี่ยหลินยังคงอ่อนโยนเหมือนก่อน “เซอร์ไพรส์ใช่ไหมล่ะ เร็วเข้า รีบมาทานเค้กเร็ว ก่อนหน้านี้คุณบ่นอยากกินเค้กร้านนี้ไม่ใช่เหรอ ผมออกไปต่อแถวตั้งแต่ตีห้าแหนะ”“สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณหนูเหยาคนสวย ขอให้มีความสุขมากๆ สมปรารถนานะ”มีความสุขมากๆ สมปรารถนา!ฉันมองไปที่แขนข้างซ้ายที่ปกติดีของเซี่ยหลิน แล้วตกใจจนเหงื่อท่วมตัวฉันเกิดใหม่ เกิดใหม่ในวันที่เซี่ยหลินเกิดอุบัติเหตุ เหตุการณ์นองเลือดเมื่อชาติก่อนยังคงติดตา ฉันอยากหนีไปอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนว่าตัวจะร้อนแค่ไหน เพียงแค่อยากหนีไปจากฝันร้ายนี้เซี่ยหลินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ คิดว่าทำอะไรให้ฉันไม่พอใจ เขาถือเค้กไว้ในมือ แล้วเดินตามหลังฉันไปจนออกจากหมู่บ้านไปฉันยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว ยิ่งวิ่งยิ่งได้สติ จากนั้นถึงจะค่อยๆ หยุดลงใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน
Read more
บทที่ 3
เซี่ยหลินนอนโรงพยาบาลอยู่สองเดือน วันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันเป็นคนมารับเขา ตอนที่เห็นหน้าครอบครัวคู่กรณี ฉันไม่ได้โกรธเหมือนตอนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต ซ้ำยังพยักหน้าทักทายพวกเขาอย่างใจเย็นสองเดือนผ่านไป เซี่ยหลินผอมลงมาก แววตาก็ไม่สดใสและมีชีวิตชีวาเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่ปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศกที่พูดไม่ออก ผู้ชายที่มีชีวิตชีวาในตอนนั้นได้กลายมาเป็นคนไม่สบประกอบในตอนนี้หลังจากกลับไปถึงบ้าน ฉันก็เริ่มหลบหน้าเขา เพราะเหตุการณ์เมื่อชาติก่อนได้กลายเป็นฝันร้ายที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับไปแล้วเซี่ยหลินที่เดิมรู้สึกผิดอยู่แล้ว พอเห็นท่าทีของฉัน เขาก็ยิ่งมองโลกในแง่ร้าย และใช้อารมณ์กับฉันบ่อยๆ “คุณเห็นว่าผมเป็นไอ้พิการ ก็เลยอยากหนีไปจากผมใช่ไหมล่ะ? อ้อ ไม่สิ คุณอยากไปจากผมตั้งนานแล้ว อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าคุณกับรุ่นพี่ที่แซ่หลินของคุณนั่นมีความสัมพันธ์กัน ตอนนี้พอดีเลยสิ ผมพิการ คุณก็สามารถไปหาเขาได้แล้ว!”รุ่นพี่คนนั้นที่เขาหมายถึงเป็นคนในชมรมที่มหาวิทยาลัย ชื่อหลินหยุนความจริงฉันกับเขาไม่ถือว่ามีความสัมพันธ์กันหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะนิทรรศการของชมรมครั้งนั้น พวกเราก็คงไม่เกี่ยวข้องกัน เพรา
Read more
บทที่ 4
จากปากของเซี่ยหลิน ฉันได้ยินเรื่องราวที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงในเรื่องราวนั้น ฉันและเซี่ยหลินยังคงเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบคู่หนึ่ง เขาฝันอยากจะเป็นจิตรกรเหมือนปีกัสโซ และแวนโก๊ะตั้งแต่เด็ก ใช้พู่กันของเขาวาดเขียนโลกสำหรับเราสองคนออกมาสิ่งที่ต่างไปจากเรื่องราวของฉัน คือ ในโลกของเขา สามเดือนก่อนที่เราจะแต่งงานกัน ฉันเห็นฉากอุบัติเหตุครั้งใหญ่เกิดขึ้น ตั้งแต่นั้นมา เซี่ยหลินก็เห็นว่าฉันผิดแปลกไปฉันมักจะจินตนาการว่าคนที่เกิดอุบัติเหตุนั้นคือเขา หรือไม่ก็ตัวเอง มักจะถือตุ๊กตาผ้าไปยืนอยู่ตรงระเบียง แล้วโยนมันลงมาจากชั้นบนแรงๆ แล้วบอกว่า นั่นเป็นตัวแทนของฉัน เป็นตัวแทนที่สมบูรณ์แบบที่สุดเขากังวลมากจึงพาฉันไปหาหมอ หลังจากที่หมอทำการตรวจวินิจฉัยต่างๆ นานา ก็ยืนยันว่าฉันเป็นโรคจิตเภทฉันถูกบังคับให้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จนกระทั่งวันเกิดของฉัน เซี่ยหลินอยากพาฉันกลับไปฉลองวันเกิดด้วยกัน แต่ฉันกลับหนีไปหาจี้เสวี่ย แล้วจินตนาการว่าตัวเองได้เกิดใหม่ แต่งเรื่องจินตนาการไร้สาระนี้ออกมา เพื่อปิดบังโรคของฉัน เขาจึงให้จี้เสวี่ยโกหกฉันว่า เขาถูกรถชนจริงๆ และให้จี้เสวี่ยแสร้งเหมือนปกป้องฉัน เพื
Read more
บทที่ 5
เซี่ยหลินตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่หยุดฉันหยิบแขนเทียมและตั๋วรถไฟถามเขา “พวกนี้หมายความว่ายังไง”เขากลับโยนภาพถ่ายปึกหนึ่งใส่หน้าฉัน ในภาพถ่ายมีทั้งรูปแนบชิดสนิทสนมของชายหญิง รูปสวีทกันริมทะเล รูปจูบกันในป่าลับ รูปชุดคู่รักหวานแหววในห้าง และรูปบนเตียงบาดตาบาดใจอีกบางส่วน รวมถึงร่างอนาถฉันจำผู้หญิงในรูปได้ทันที ไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็นเพื่อนสนิท และคุ้นเคยที่สุด จี้เสวี่ยฉากที่เต็มไปด้วยเลือดทำให้ตาของฉันพร่ามัว ฉันปิดปากไม่ให้ตัวเองอ้วกออกมา“คุณ…คุณฆ่าจี้เสวี่ยเหรอ?”“ฆ่า?”เซี่ยหลินยิ้มออกมา “ผมขอเรียกมันว่า การเก็บข้อมูลดีกว่า”มองดูสายตาที่ไร้ความอบอุ่นของเขาแล้ว ฉันก็รู้สึกตัวสั่นขึ้นมา“ทำไม?” ฉันตัวพิงพนัง พยายามระงับความสั่นเทาของตัวเอง “ถ้าคุณไม่รักฉัน คุณก็บอกฉันตรงๆ สิ ทำไมต้องปลอมใบรับรองแพทย์โรคจิตเภทของฉัน แล้วสร้างเรื่องมากมายขนาดนี้ด้วย?”เขาถอนแขนเทียมออกทันใด เผยให้เห็นแขนขวาของเขาที่เป็นแผลรอยเย็บอันน่าเกลียดน่ากลัว แลดูเหมือนถูกตัดไปทั้งแขน “เป็นเพราะคุณทั้งหมดเลย เพราะคุณเพอร์เฟคเกินไป ตอนที่คุณอยู่ คุณจะนำหน้าผมก้าวหนึ่งเสมอ ฐานะทา
Read more
บทที่ 6
หลินหยุนมองฉันที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ถูกพันด้วยผ้าพันแผลบนใบหน้า แล้วฟังฉันเล่าอย่างเงียบๆใช่ เขาไม่ได้ตายในหน้าที่ แถมยังช่วยฉันออกมาจากกองไฟด้วยเขาบอกว่า เขาเจอหลักฐานบางอย่างตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว พอดีกับมีภารกิจทำให้ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เขาเลยแกล้ง ‘ตายในหน้าที่’ เพื่อให้เซี่ยหลินลดความระมัดระวังลงเซี่ยหลินเชื่ออย่างนั้นจริง แล้วรีบขนย้ายร่างศพของจี้เสวี่ยที่ถูกจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วกลับเข้าบ้าน นำไปรวมอยู่ในกองผลงาน ‘ศิลปะ’ มากมายของเขาเขารู้สึกผิดเล็กน้อยที่ไม่สามารถปกป้องฉันไว้ได้ ทำให้ฉันต้องเสียโฉมและเส้นเสียงไปกับกองไฟนั่นฉันยิ้มแล้วส่ายหัว เป็นการบ่งบอกว่าแค่เขาช่วยฉันออกมาได้ ฉันก็ซาบซึ้งใจมากแล้วหลินหยุนเองก็หัวเราะ แล้วมองไปที่สมุดสเกตช์เล่มเล็กของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะ “คุณวาดเองเหรอ?”ฉันพยักหน้า “ฉันเบื่อน่ะ ก็เลยวาดเล่นๆ”หลินหยุนพลิกกระดาษไปมา แล้วหยุดอยู่ที่ภาพวาดภาพหนึ่ง ฉันชะเง้อหน้าไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภาพนั้นเป็นภาพต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีกิ่งไม้พันธุ์อยู่รอบๆ หอคอยสมบัติ ดูแล้วให้ความรู้สึกสวยงามแปลกๆ“ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงอย่างคุณจะชอบอะไรที่
Read more
บทที่ 7
แต่ฉันไม่ถือ เพราะฉันเชื่อว่าเขาสามารถสร้างอนาคตที่ดีให้กับเราได้เหตุการณ์ที่แตกคอกับชุยเหยาจริงๆ คือหลังจากวันเกิดเธอหนึ่งสัปดาห์ วันนั้นฉันไปส่งข้าวให้เซี่ยหลิน พวกเราเรียนจบมหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว ก่อนหน้านี้ เพราะรอตอบคำถามวิทยานิพนธ์ เซี่ยหลินจึงเปิดสอนเด็กนักเรียนแถวบ้านฉันเห็นเองกับตาว่าชุยเหยาจูบเซี่ยหลินต่อหน้าต่อตาเด็กๆ และผู้ปกครองของเด็กพวกนั้น ทั้งยังประกาศว่าเป็นแฟนของเธอด้วยฉันรับไม่ได้ คนหนึ่งเป็นเพื่อนสนิทของฉัน อีกคนเป็นคนที่ฉันรัก พวกเขารวมหัวกันหักหลังฉันแบบนี้ได้ยังไงดังนั้น หลังจากกลับบ้าน ฉันเลยทะเลาะกับเซี่ยหลิน และขอเลิกกับเขาชุยเหยามาถึงบ้านฉัน ก็ขอโทษฉันบอกว่าเธอแค่ต้องการหาแรงบันดาลใจในการวาดภาพเท่านั้น ฉันโกรธเลยให้เธออยู่ข้างนอก แล้วถามเธอด้วยตาแดงก่ำว่าเธอชอบเซี่ยหลินจริงๆ ไหม ถ้าชอบจริง เราสองคนสามารถแข่งกันอย่างยุติธรรมได้เธอส่ายหน้า แล้วตอบว่า ไม่ได้ชอบจริงๆนับแต่นั้นมา ชุยเหยาก็หายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เธอปิดบังทุกคนไว้ได้ แต่ไม่อาจปิดบังฉันที่รู้รหัสผ่านของเธอทั้งหมดได้ ฉันหาตัวเธอพบที่สตูดิโอร้างของมหาวิทยาลัยในสตูดิโอ เป็น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status