บทที่ 6

กว่าจะจัดการอาบน้ำให้เธอจนเสร็จ หลินลู่ก็ตัวเปียกปอนไปหมดทั้งร่าง

ชวีเสี่ยวเสวี่ยจงใจหาเรื่องรังแกเธอชัด ๆ เดี๋ยวก็บ่นว่าน้ำเย็นไป เดี๋ยวก็ว่าน้ำร้อนเกินไป ไม่ใช้ให้ไปรินน้ำชา ก็จะเรียกกินผลไม้

แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเรียกร้องอะไร หลินลู่ก็ยอมก้มหน้าก้มตาทำตามแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น

ความอ่อนแอที่ดูไร้ทางสู้ของเธอทำให้ชวีเสี่ยวเสวี่ยถึงกับนึกสงสัย จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกมาว่า การที่เธอยอมทนอยู่ข้างกายเฉิงอวี่เซินแบบนี้ แท้จริงแล้วต้องการอะไรกันแน่

เงาร่างหลังประตูไหววูบเพียงครู่ หลินลู่เม้มริมฝีปากแน่น

เธอกระตุกยิ้มอย่างคนไร้หัวใจ

“ก็เพื่อเงินน่ะสิ เธอไม่เห็นเหรอว่าเขาจ่ายให้ฉันหนักขนาดไหน? ใครจะยอมผิดใจกับเงินกันล่ะ”

พลันมีเสียง “ปัง!” ดังสนั่นมาจากหลังประตู คล้ายกับมีของบางอย่างถูกเหวี่ยงจนแตกกระจาย แต่หลินลู่กลับทำเป็นไม่ใส่ใจ เธอก้มลงหยิบเสื้อผ้าที่ชวีเสี่ยวเสวี่ยเปลี่ยนทิ้งไว้แล้วถอยออกไปจากห้อง

วินาทีที่ประตูบานนั้นปิดลง เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอก็ดูเหมือนจะมลายหายไป หลินลู่พิงหลังกับบานประตูแล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

หน้ากากที่เพียรสวมไว้พังทลายลงในพริบตา เธอหลอกตัวเองไม่ได้เลย... เธอไม่สามารถทำใจให้เฉยชาได้จริง ๆ เมื่อต้องทนเห็นเฉิงอวี่เซินไปรักผู้หญิงคนอื่น

ความเจ็บปวดเสียดแทงที่หน้าอกถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอรีบพยุงกายขึ้น กลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะกระอักเลือดคำโตออกมา

หลังจากวันนั้น หลินลู่แทบไม่ได้ลงมาข้างล่างเลย เธอรับรู้เพียงจากคำบอกเล่าของเหล่าคนรับใช้ว่า เพื่อเอาใจชวีเสี่ยวเสวี่ยแล้ว เฉิงอวี่เซินแทบจะพลิกโฉมคฤหาสน์ตระกูลเฉิงใหม่ทั้งหมด

ชวีเสี่ยวเสวี่ยชอบดอกทานตะวัน เขาก็สั่งให้คนถอนไม้ดอกไม้ประดับทั้งสวนทิ้ง แล้วปลูกทานตะวันจนเต็มพื้นที่

เธอชอบดีไซน์แบบจีน เขาก็สั่งย้ายเฟอร์นิเจอร์และภาพวาดราคาแพงระยับที่เคยสะสมไว้ออกไป แล้วแทนที่ด้วยสไตล์จีนตามที่เธอชอบ ไม่เว้นแม้แต่ในห้องนอนของหลินลู่

เธอชอบทานอาหารตะวันตก เฉิงอวี่เซินก็ทุ่มเงินมหาศาลจ้างเชฟมิชลินระดับห้าดาวจากต่างประเทศมาเป็นเชฟส่วนตัวเพื่อดูแลอาหารการกินของเธอทุกมื้อ

เขาแสดงให้ทุกคนเห็นผ่านการกระทำว่า ตราบใดที่เป็นผู้หญิงที่เฉิงอวี่เซินรัก เขาจะตามใจจนถึงที่สุด อยากได้อะไรย่อมต้องได้สิ่งนั้น

และที่สำคัญกว่านั้น เขาต้องการให้หลินลู่รู้ว่า หากเธอไม่ได้โลภมากจนเกินไป ทั้งหมดนี้ควรจะเป็นของเธอ

กลางดึก ขณะที่หลินลู่นอนอยู่บนเตียง จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของตุนตุนดังมาจากห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

เธอตกใจจนรีบผุดลุกขึ้น เปิดไฟแล้ววิ่งลงไปข้างล่างทันที

ที่ห้องนั่งเล่น ชวีเสี่ยวเสวี่ยกำลังถือไม้หวดลงบนตัวของตุนตุนที่ขดตัวสั่นอยู่ในมุมห้องอย่างไม่ยั้งมือ

หลินลู่ใจหายวาบ เธอรีบปรี่เข้าไปแย่งไม้มาจากมืออีกฝ่ายแล้วขว้างทิ้งลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะโอบกอดตุนตุนเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

ชวีเสี่ยวเสวี่ยตาแดงก่ำพยายามจะเข้ามาแย่งแมวน้อยไปจากอกเธอ หลินลู่คอยเบี่ยงตัวหลบพลางตวาดใส่ด้วยความโมโห

“ชวีเสี่ยวเสวี่ย เธอมันบ้าไปแล้ว!”

ส่วนชวีเสี่ยวเสวี่ยกลับแสดงท่าทางโกรธแค้น

“ไอ้แมวจรนี่! ก็เพราะไอ้เดรัจฉานที่เธอเลี้ยงไว้มันข่วนขาฉัน ฉันสั่งสอนมันนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป!”

ปกติตุนตุนเป็นแมวที่เชื่องและขี้กลัวที่สุด มันไม่เคยทำร้ายใครเลย เห็นคนแปลกหน้าก็ทำเพียงหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมเงียบ ๆ แล้วมันจะไปทำร้ายเธอก่อนได้ยังไง

หลินลู่กอดตุนตุนไว้แน่น ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่มีวันส่งแมวให้เด็ดขาด

ในขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่ เฉิงอวี่เซินก็เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ชวีเสี่ยวเสวี่ยรีบโผเข้าไปหาเขาทันทีพร้อมทำท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ

“อวี่เซิน ดูสิคะ ขาของฉันถูกไอ้แมวจรนั่นข่วนจนเป็นแผลไปหมดแล้ว! ฉันไม่อยากเห็นแมวตัวนี้อีกต่อไปแล้วนะคะ!”

เฉิงอวี่เซินขมวดคิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบสีดำสนิทปรายตามองลูกแมวในอ้อมกอดของหลินลู่ด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

“ให้เวลาห้านาที จัดการมันซะ”