บทที่ 7

เจ้าแมวตัวนี้พวกเขาเก็บมาเลี้ยงด้วยกันเมื่อหลายปีก่อนในตอนที่ยังรักกันดี

ตอนที่พบมันครั้งแรก มันอายุยังไม่ถึงสามเดือนเสียด้วยซ้ำ ทั้งผอมโซและตัวเล็กจ้อย

พวกเขาช่วยกันอาบน้ำ ชงนมแพะให้มันกิน ประคบประหงมเลี้ยงดูจนมันเติบโตมาจนอ้วนท้วนสมบูรณ์น่ารักอย่างในวันนี้

ในตอนนั้น เฉิงอวี่เซินเคยบอกว่า เมื่อถึงวันที่พวกเขาแต่งงานกัน เขาจะให้ตุนตุนเป็นตัวแทนถือแหวนแต่งงานมาให้พวกเขา

แต่มาวันนี้ เขากลับพูดคำว่าจะกำจัดมันทิ้งออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

หลินลู่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ต่อให้เขาจะเกลียดชังเธอมากเพียงใด เขาก็ไม่ควรระบายโทสะลงกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้

ตุนตุนคือชีวิตของเธอ หากไม่มีมัน เธอก็ไม่รู้จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร

เธอกอดตุนตุนเอาไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเว้าวอนอย่างที่หาได้ยาก

“ไม่นะ เฉิงอวี่เซิน… ฉันขอร้อง อย่าทิ้งตุนตุนไปเลย ต่อไปฉันจะเลี้ยงมันไว้แค่ในห้องของฉัน จะไม่ให้พวกคุณเห็นหน้ามันอีกเลยตลอดไป”

ใบหน้าเย็นชาของเฉิงอวี่เซินไร้ซึ่งแววแห่งความเมตตา เขามองหลินลู่ด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่โหดร้ายที่สุดออกมาทีละคำ

“ในเมื่อมันกล้าทำร้ายเสี่ยวเสวี่ย ผมก็ไม่มีวันยอมให้มันอยู่ในบ้านตระกูลเฉิงอีก

ต่อไป”

“ผมมาเพื่อสั่ง ไม่ได้มาเพื่อปรึกษา”

หลินลู่ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด จนชวีเสี่ยวเสวี่ยเริ่มหมดความอดทนและพุ่งเข้ามาแย่งตัวแมวไป

ในระหว่างที่ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกัน ตุนตุนก็ลื่นหลุดจากมือของเธอ และตกลงจากระเบียงลงสู่เบื้องล่างอย่างแรง

สิ้นเสียงร้องโหยหวนเพียงครั้งเดียว ตุนตุนก็แน่นิ่งไปไร้ซึ่งลมหายใจ

“ตุนตุน”

ดวงตาของหลินลู่เบิกโพลง เธอมองดูร่างที่ค่อย ๆ แข็งทื่อบนพื้นเบื้องล่าง ราวกับว่าหัวใจของเธอเองก็นิ่งสนิทและแตกสลายกลายเป็นเสี่ยง ๆ ไปพร้อมกับมัน

ตุนตุน... ตุนตุนของเธอ...

ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เธอพังทลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อารมณ์ทุกอย่างพุ่งทะลุจุดเดือดจนควบคุมไม่ได้

หลินลู่หันกลับมาคว้าคอของชวีเสี่ยวเสวี่ยไว้แน่น หมายจะปลิดชีวิตผู้หญิงคนนี้ให้ตายคามือ

“คืนตุนตุนมาให้ฉัน! เอาตุนตุนของฉันคืนมา!”

ทว่าเฉิงอวี่เซินกลับคว้าแขนของเธอไว้ เขาผลักเธอออกแล้วดึงชวีเสี่ยวเสวี่ยไปปกป้องไว้ข้างหลังทันที

เขากวาดสายตามองหลินลู่ด้วยความรังเกียจและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คนบ้า”

“ก็แค่แมวตายตัวเดียว ถ้าเธอหาเรื่องทำให้เสี่ยวเสวี่ยต้องเจ็บตัวอีกล่ะก็ ผมจะทำให้คุณอยู่อย่างตายทั้งเป็น”

ทั้งคู่เดินจากไป ทิ้งให้หลินลู่อยู่กับซากไร้วิญญาณของตุนตุนเพียงลำพังด้วยความทุกข์ทรมาน

เธอขุดหลุมในสวนเพื่อฝังร่างมันไว้

อย่างน้อยเธอก็ยังได้เป็นคนฝังศพให้มันด้วยตัวเอง... เพราะหากวันหนึ่งเธอต้องตายไป ใครเล่าจะมาคอยดูแลมัน?

หลินลู่มองดูเนินดินเล็ก ๆ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอได้แต่ตั้งคำ ถามในใจว่า หากถึงคราวที่เธอตายไป จะมีใครมาช่วยเก็บศพให้เธอแบบนี้บ้างไหม

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน ชวีเสี่ยวเสวี่ยก็นั่งรอเธออยู่ที่โซฟาอยู่ก่อนแล้ว

ทันทีที่เห็นหน้าหลินลู่ เธอก็เข้าเรื่องอย่างไม่อ้อมค้อม

“หลินลู่ ฉันรู้แล้วนะว่าทำไมเมื่อก่อนเธอถึงต้องเลิกกับอวี่เซิน”

หลินลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง: “เธอพูดเรื่องอะไร?”

ชวีเสี่ยวเสวี่ยแค่นหัวเราะ: “เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันเห็นยาในลิ้นชักกับรายงานผลตรวจของเธอแล้วล่ะ ฉันไปถามหมอมาแล้วด้วย โรคที่เธอเป็นอยู่อย่างมากเธอก็มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น”

“แต่จะทำยังไงดีล่ะ ฉันอยากเป็นคุณนายเฉิงตอนนี้เลย ไม่อยากรอไปอีกตั้งครึ่งเดือน”

หลินลู่มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่

ชวีเสี่ยวเสวี่ยเอ่ยต่อด้วยท่าทีเหนือกว่า: “ฉันรู้ว่าเธอพยายามปิดบังเรื่องนี้เพราะไม่อยากให้อวี่เซินรู้ งั้นเรามาทำข้อตกลงกันหน่อยเป็นไง”

“ในเมื่อเธอก็ต้องตายอยู่แล้ว ทำไมไม่รีบจบชีวิตตัวเองไปซะตอนนี้เลยล่ะ? ถ้าทำแบบนั้น ฉันสัญญาว่าจะเก็บความจริงเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ไม่บอกให้เขารู้”

“หลินลู่… ฉันให้เวลาเธอแค่วันเดียวเท่านั้น เธอจะเลือกให้ตัวเองทุกข์ทรมาน หรือจะเลือกให้อวี่เซินต้องเจ็บปวด... ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว”