บทที่ 5 เมื่อรักผลิบานในใจ

ในช่วงบ่ายของอีกวัน วทานิกาเดินทางมาที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วยตามปกติ ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้ามาภายในห้องพักของคุณวรรณา หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นปฐวีที่อยู่ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวกำลังช่วยพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนให้กับคุณวรรณา

“สวัสดีค่ะคุณโปรด หวานนึกว่าไม่มีใครอยู่ก็เลยโผล่พรวดพราดเข้ามา” วทานิกายกมือไหว้คนอายุมากกว่า พร้อมยิ้มเจื่อน

“สวัสดีครับ เข้ามาสิ พี่อ่านนิยายให้คุณยายฟังจนท่านหลับไปเมื่อสักครู่นี้เอง” ปฐวีว่าพลางผินหน้าไปทางหนังสือนิยายกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลยาย” วทานิกากล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

“เป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วครับ” ปฐวีส่งยิ้มอบอุ่นให้คนตัวเล็ก ทำเอาหญิงสาวเขินอายจนแก้มแดงระเรื่อ ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็นึกเอ็นดู “เมื่อวานคุณแม่บอกว่าหวานทำงานพิเศษ ทำงานอะไรที่ไหนเหรอ”

“เอ่อ...ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารค่ะ”

ปฐวีจ้องมองมือเล็กอันบอบบางของเธอก็ถอนหายใจออกมา

“ระหว่างที่คุณแม่ไม่อยู่ ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาปรึกษาพี่ได้นะ”

“ค่ะ” วทานิกาตอบรับพร้อมยิ้มสดใสออกมาทั้งตาและปาก รอยยิ้มเต็มใบหน้าที่เขาเพิ่งจะเคยเห็นเธอยิ้มเป็นครั้งแรก ดูน่ารักเสียจนชายหนุ่มเผลอไผลจ้องมองอย่างลืมตัว จนกระทั่งอุปกรณ์สื่อสารภายในกระเป๋าเสื้อกาวน์ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงได้สติและหยิบขึ้นมากดดู

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ เอาไว้เจอกัน”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” วทานิกาเอ่ยพร้อมยกมือไหว้ลาชายหนุ่ม ก่อนเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่เดินหายออกไปจากห้องพร้อมความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจ

เมื่อครั้งอดีตเธอเคยแอบปลื้มปฐวี เพราะเขาทั้งหล่อเหลาอีกทั้งยังเป็นคุณหมอที่ใจดีและอ่อนโยน ตอนที่ชายหนุ่มเดินทางไปเรียนต่อทำเอาเธอเศร้าไปพักใหญ่ พอเวลาผ่านไปความรู้สึกนั้นก็เริ่มเลือนลางไปตามกาลเวลา ทว่าเมื่อได้มาพบกันอีกครั้ง นั่นทำให้เธอได้รู้ว่า ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่

วทานิการีบสลัดความคิดเพ้อฝันนั้นออกไป เพราะเธอรู้ดีว่าเขาและเธอแตกต่างกันในทุกด้าน เปรียบเสมือนเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบกัน

หญิงสาวใช้เวลาอยู่กับคุณวรรณาได้ไม่เท่าไร ก็ได้เวลาที่เธอต้องไปทำงานพิเศษ นึกเสียดายที่ผู้เป็นยายยังคงหลับใหล ทว่าก็จำต้องรีบออกเดินทาง เพราะถ้ามัวแต่ชักช้าก็อาจทำให้เข้างานไม่ทันและโดนหักเงินเดือนได้

วทานิกาออกจากห้องพักคนไข้มาได้ก็รีบสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ เพื่อที่จะออกไปขึ้นรถเมล์หน้าปากซอย จึงทำให้เธอไม่ทันสังเกตเห็นปฐวีที่กำลังยืนอยู่ตรงทางเดินเชื่อมอาคาร ดวงตาคู่คมมองตามทุกย่างก้าวของเธอจนกระทั่งร่างบางเดินพ้นประตูทางเข้าด้านหน้าออกไป

วทานิกาใช้เวลาเดินทางเกือบชั่วโมงก็มาถึงที่ทำงานได้อย่างเฉียดฉิว หญิงสาวหยุดยืนหน้าสถานบันเทิงระดับลักชัวรีที่ต้อนรับเฉพาะนักท่องราตรีกระเป๋าหนักเท่านั้น เพราะลำพังแค่ค่าบริการสมาชิกแรกเข้าก็ปาเข้าไปแล้วกว่าหกหลัก

วทานิกาได้เข้ามาทำงานที่นี่ตามคำแนะนำของรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยที่เป็นดาวคณะด้วยกัน 

ซึ่งพนักงานชายหญิงทุกคนนั้นกว่าจะผ่านเข้ามาทำงานได้ก็จะถูกคัดสรรแล้วว่าหน้าตาดีระดับดารานางแบบ

ในตอนแรกวทานิกาก็ลังเลใจ ด้วยไม่อยากทำงานในสถานที่อโคจรนี้ ทว่าค่าตอบแทนนั้นทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ขนาดค่าแรงตำแหน่งบริกรของเธอยังมากกว่าเงินเดือนพนักงานบริษัทเสียด้วยซ้ำ

“อ้าวหวานทำไมหอบขนาดนั้นล่ะ” รุ่นพี่คนสวยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องล็อกเกอร์

“ไปเยี่ยมยายมาค่ะ นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว”

“อ้อ ว่าแต่วันก่อนที่ไปคุยกับบอสเรื่องขอเบิกเงินล่วงหน้าเรียบร้อยดีไหม” วทานิกาเก็บกระเป๋าเข้าตู้ล็อกเกอร์เสร็จสรรพก็หันมาส่ายศีรษะด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

“ว่าแล้วเชียว แม่งโคตรเจ้าเล่ห์ พี่ว่ามันต้องพยายามบีบแกให้จนมุม เพื่อรับข้อเสนอของไอ้เสี่ยนั่นแน่ ๆ” รุ่นพี่สาวกล่าวด้วยความเดือดดาลแทนคนเป็นน้อง

“อาจไม่ใช่แบบนั้นก็ได้พี่กิ๊ง”

“น้อยไปสิ พี่ไปได้ยินมาว่าไอ้เสี่ยมันส่งรถหรูคันนึงตั้งหลายล้านมาให้บอส พี่ว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ ๆ”

ได้ยินแบบนั้นวทานิกาก็สีหน้าเครียดขึ้นในพริบตา ทว่าสองสาวยังไม่ทันจะได้พูดคุยกันต่อก็จำต้องแยกย้ายกันไปทำงาน

วทานิกาพยายามสลัดความคิดวุ่นวายภายในสมองทิ้งไป ก่อนหันมาตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่หวังให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปได้อย่างราบรื่น ทว่าก็ไม่ได้เป็นดังหวัง เพราะลูกค้ากระเป๋าหนักที่กำลังหมายตาเธออยู่นั้นได้ก้าวเข้ามาในร้าน อีกทั้งยังต้องการให้หญิงสาวเข้าไปดูแล

แน่นอนว่าวทานิกาปฏิเสธออกไป เนื่องจากเธอไม่ได้ทำงานในฐานะ ‘ควีน’ ซึ่งเป็นชื่อเรียกตำแหน่งของพนักงานสาวที่มีหน้าที่คอยดูแลเอาอกเอาใจลูกค้า และนั่นรวมถึงการถูกกอดจูบลูบคลำตามที่ลูกค้าต้องการ เพียงแค่คิดเธอก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา

“หวาน” รุ่นพี่คนสนิทเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินเข้ามาดูสถานการณ์ “เดี๋ยวพี่ไปเองแกอยู่ตรงนี้แหละ”

“พี่กิ๊ง” วทานิกาจะร้องห้าม แต่รุ่นพี่คนสวยนั้นว่องไวกว่า เธอได้แต่มองตามตาละห้อยด้วยความเป็นห่วง