เมื่อรักผลิบานในใจ

วทานิกานั้นเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับการช่วยเหลือจากคุณวรรณา โดยแม่ของเธอนำเธอมาฝากคุณวรรณาเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ แต่แล้ววันหนึ่งผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้ากลับทิ้งเธอไปคุณวรรณาพยายามตามหาทุกวิถีทาง ทว่ากลับไร้ร่องรอย เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป ความรักและความผูกพันก็ได้ก่อตัวขึ้น ทำให้ท่านตัดสินใจรับทารกน้อยผู้แสนอาภัพไว้เป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวตั้งแต่เล็กจนโต ครอบครัวของเธอมีเพียงสองคนยายหลาน คุณวรรณาเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอ ท่านสู้อุตส่าห์ทำงานอย่างหนักเพื่อส่งเสียให้หลานรักได้เรียนสูง ๆ ซึ่งวทานิกาก็ตระหนักถึงความฝันของท่านได้เป็นอย่างดี เธอจึงตั้งใจเรียนอย่างสุดความสามารถ อีกทั้งยังเป็นนักเรียนทุนมาโดยตลอด ทำให้คุณวรรณาภูมิอกภูมิใจในตัวหลานคนนี้อยู่เสมอ ทุกครั้งที่เธอนำผลการเรียนมาอวด ก็ทำเอาคนเป็นยายยิ้มหน้าบานไปหลายวันเธอเคยวาดฝันเอาไว้ว่าหลังจากเรียนจบ มีงานมีการดี ๆ ทำ เธอจะเป็นฝ่ายดูแลคุณวรรณาเพื่อทดแทนบุญคุณที่ท่านได้เลี้ยงดูเธอมาอย่างดีทว่า...เมื่อราวหนึ่งปีก่อน ในวันที่เธอเพิ่งจะได้รับผลการเรียนในชั้นปีที่สองมาอวดผู้เป็นยายอย่างเช่นที่เคย โดยหวังว่าจะเห็นท่านได้ยิ้มและหัวเราะอย

คุณเปรม อำนวยกิจไพศาลสามีของท่าน ผู้เป็นบิดาของลูกทั้งสองนั้นมีกิจการโรงพยาบาลเอกชนมากมายหลายสาขา มีความเก่งกาจสามารถในการบริหารงานนำพาองค์กรเจริญก้าวหน้า ทว่าในฐานะพ่อนั้นกลับล้มเหลวไม่เป็นท่าปฐวีและปรียาดาเติบโตขึ้นมาตามกรอบที่บิดาเป็นผู้กำหนด และด้วยความรักพ่อ เด็กทั้งสองก็ยอมทำตามทุกอย่าง ด้วยหวังอยากให้บิดาได้ภาคภูมิใจทว่าสุดท้ายความปรารถนาดีที่บิดาได้หยิบยื่นให้นั้น คือการกดดันปรียาดาให้เลิกรากับคนรัก ทำให้เธอเศร้าโศกเสียใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่ก็ต้องฝืนสังขารไปสอบตามคำสั่งของบิดา จนกระทั่งร่างกายปรียาดารับไม่ไหว เธอเป็นลมหมดสติไปขณะที่ยังยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดปรียาดาได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนโคม่าอยู่ภายในโรงพยาบาลนานนับเดือน สร้างความเจ็บปวดหนักหนาสาหัสให้กับทุกคนในครอบครัวเหตุการณ์นั้นเป็นฟางเส้นสุดท้ายของคุณศิริกัญญาและปฐวี สองคนแม่ลูกลาออกจากโรงพยาบาลอันเป็นธุรกิจของครอบครัว และย้ายออกจากคฤหาสน์ตระกูลอำนวยกิจไพศาลคุณศิริกัญญาเริ่มก่อตั้งศูนย์ดูแลผู้ป่วยขึ้นมาโดยมีปฐวีเป็นกำลังสำคัญ และหลังจากที่ปรียาดารักษาตัวจนหายดี กลับมาใช้ชีวิตได้เป็นปกติ เธอก็ลาออกจากคณะแพทยศาสตร์

ผ่านไปไม่กี่นาทีก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นที่โต๊ะของเสี่ยใหญ่วัยกลางคน ทำให้บอสหนุ่มต้องรีบลงมาจัดการควบคุมสถานการณ์วทานิกามองไปก็เห็นบอสกำลังยกมือไหว้ขอโทษเสี่ย ก่อนจะหันไปตวาดรุ่นพี่ของเธออย่างหนัก ทำเอารุ่นพี่คนสวยถึงกับน้ำตาคลอเมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานตามปกติ ทว่าวทานิกากลับถูกตามให้ขึ้นไปพบบอสบนห้องทำงานดวงตาคู่สวยมองขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นสอง ก่อนถอนหายใจออกมา หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเธอคงต้องเตรียมตัวหางานใหม่เอาไว้เป็นแน่วทานิกาค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า หวังทอดเวลาออกไปให้นาน ด้วยไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้เป็นเจ้านาย เพราะบทสนทนาคงหนีไม่พ้นการหว่านล้อมให้เธอรับข้อเสนอของเสี่ยแก่ตัณหากลับหญิงสาวหยุดยืนหน้าประตูห้องพลางลอบมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวงก่อนยกมือขึ้นเคาะประตูให้สัญญาณ จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปบอสหนุ่มใหญ่วัยกลางคนกำลังนั่งสีหน้าเครียดขึงอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลางจ้องมองวทานิกาด้วยสายตาตำหนิเท้าเล็กก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน ประสานมือไว้ด้านหน้า พร้อมก้มหน้าลงมองพื้น“ทำไมไม่ไปดูแลเสี่ยชัช” สิ้นเสียงกร้าวของบอสหนุ่ม วทาน

ปฐวีหันกลับมาก็พบกับสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนรักที่มีสาวสวยสองคนนั่งยิ้มหวานอยู่ภายในอ้อมกอดซ้ายขวา“เล่ามาเลยมึง”“ไม่มีอะไรก็แค่เด็กที่คุณแม่กูเอ็นดูน่ะ น้องเขาลำบากมาก แต่กูไม่คิดว่าเขาจะลำบากถึงขนาดต้องมาทำงานที่นี่” ปฐวีกล่าวจบก็คว้าแก้วของเหลวสีอำพันขึ้นมากระดกดื่มพรวด“แม่มึงเอ็นดูคนเดียวเหรอ แต่ที่กูเห็นน่ะ ดูมึงจะเอ็นดูน้องเขาไม่น้อยนะ ทำหน้าตาตื่นตกใจ ซักไซ้เหมือนเป็นผู้ปกครอง” คำกล่าวของกิตติชัยทำปฐวีชะงักไปชั่วขณะ ทว่าชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว“เออ กูก็เอ็นดูเพราะน้องเป็นเด็กดี ก็แค่เอ็นดูน่ะเข้าใจไหม” ถึงปากจะบอกออกไปแบบนั้นทว่าภายในใจของปฐวีกลับจะยิ่งเอ็นดูวทานิกาเพิ่มมากขึ้นทุกวัน“เออ ๆ เอ็นดูก็เอ็นดูเนอะ แต่น้องก็ลาออกแล้วนี่คงไม่ได้ลำบากลำบนอะไรมากมายแล้วมั้ง”“อืม คงงั้น”สองสาวที่นั่งอิงแอบข้างกายกิตติชัย เมื่อได้ยินบทสนทนาของหนุ่ม ๆ ก็เกิดคันปากอยากเล่าจนแทบอดใจไม่ไหว“ท่านอยากรู้หรือเปล่าคะว่าน้องหวานคนสวยลาออกเพราะอะไร” น้องจ๋าที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายเอ่ยถามพร้อมส่งยิ้มยั่ว กิตติชัยได้ฟังก็ขมวดคิ้ว ก่อนทำท่าจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าปฐวีดันโพล่งออกมาเ

ร่างบางหยุดยืนหน้าบานประตูกระจกของห้องรักษาการผู้อำนวยการ ซึ่งเดิมทีเคยเป็นห้องพักผ่อนของคุณศิริกัญญา ทว่าตอนนี้ลูกชายได้เข้ายึดครองเป็นห้องทำงานเป็นที่เรียบร้อยวทานิกาสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ เพื่อควบคุมอาการประหม่าที่มักจะเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เมื่อได้อยู่ใกล้ปฐวีมือเล็กยกขึ้นเคาะให้สัญญาณ ก่อนค่อย ๆ ผลักบานประตูเข้าไปคุณหมอหนุ่มกำลังนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาดูแปลกตาไปเมื่อมีกรอบแว่นสีดำทรงเหลี่ยมประดับบนใบหน้า ทว่าความแปลกตานั้นก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงไปเลย“หวานนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ พี่เซ็นเอกสารแป๊บนึง”“ค่ะ” วทานิกาตอบรับก่อนค่อย ๆ เดินไปหย่อนสะโพกลงบนโซฟาตัวยาว ทว่าพอนั่งรอไปสักพัก ประกอบกับอุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ก็ทำให้ร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอเริ่มเกิดอาการง่วงเหงาหาวนอนขึ้นฉับพลันเมื่อปฐวีเซ็นเอกสารกองโตเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาจากกองแฟ้มเอกสาร ก็เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งหลับคอพับอยู่บนโซฟาริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความขบขันปนเอ็นดู ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาเคียงข้างร่างบางทันทีที่เบาะหนังอ่อนยวบต