บทที่ 6 เมื่อรักผลิบานในใจ

ผ่านไปไม่กี่นาทีก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นที่โต๊ะของเสี่ยใหญ่วัยกลางคน ทำให้บอสหนุ่มต้องรีบลงมาจัดการควบคุมสถานการณ์

วทานิกามองไปก็เห็นบอสกำลังยกมือไหว้

ขอโทษเสี่ย ก่อนจะหันไปตวาดรุ่นพี่ของเธออย่างหนัก ทำเอารุ่นพี่คนสวยถึงกับน้ำตาคลอ

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานตามปกติ ทว่าวทานิกากลับถูกตามให้ขึ้นไปพบบอสบนห้องทำงาน

ดวงตาคู่สวยมองขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นสอง ก่อนถอนหายใจออกมา หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเธอคงต้องเตรียมตัวหางานใหม่เอาไว้เป็นแน่

วทานิกาค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า หวังทอดเวลาออกไปให้นาน ด้วยไม่อยากเผชิญหน้ากับผู้เป็นเจ้านาย เพราะบทสนทนาคงหนีไม่พ้นการหว่านล้อมให้เธอรับข้อเสนอของเสี่ยแก่ตัณหากลับ

หญิงสาวหยุดยืนหน้าประตูห้องพลางลอบมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวงก่อนยกมือขึ้นเคาะประตูให้สัญญาณ จากนั้นเธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไป

บอสหนุ่มใหญ่วัยกลางคนกำลังนั่งสีหน้าเครียดขึงอยู่หลังโต๊ะทำงาน พลางจ้องมองวทานิกาด้วยสายตาตำหนิ

เท้าเล็กก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน ประสานมือไว้ด้านหน้า พร้อมก้มหน้าลงมองพื้น

“ทำไมไม่ไปดูแลเสี่ยชัช” สิ้นเสียงกร้าวของบอสหนุ่ม วทานิกาเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้า

“หวานเป็นบริกรนะคะบอส คนที่มีหน้าที่ดูแลแขกคือพวกควีน” วทานิกาโต้แย้งด้วยแววตาจริงจัง ทำเอาบอสหนุ่มชะงักไป ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้อ่อนลง

“เธอทำให้เสี่ยชัชโกรธมากนะ ทั้งที่เขาเอ็นดูเธอขนาดนี้ ทำไมไม่ลองคิดดูอีกทีล่ะเรื่องข้อเสนอ ในเมื่อเธอกำลังลำบากต้องการใช้เงิน ถ้าเธอยอมให้เสี่ยเลี้ยงดู เธอก็จะสบายมีเงินใช้ไม่ขาด และยังไม่ต้องมาทำงานให้เหนื่อยด้วย” น้ำเสียงอ่อนโยนที่พยายามพูดหว่านล้อม ทว่ามันกลับทำให้วทานิกาอึดอัดแทบทนไม่ไหว จนต้องแสดงออกทางสีหน้า แต่บอสหนุ่มก็ยังคงไม่ละความพยายาม “ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป เธออาจจะทำให้คนรอบตัวเธอเดือดร้อนก็ได้นะ”

สีหน้าและน้ำเสียงที่ดูเรียบเฉย หากแต่คำกล่าวของบอสหนุ่มนั้น เคลือบแฝงด้วยคำข่มขู่ราวกับต้องการสะท้อนให้เห็นว่าหากยังดื้อแพ่งอีกต่อไปอาจมีภัยอันตรายมาถึงตัวได้

ดวงตาคู่งามฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอ่ยตอบออกมา

“หวานจะขอทำงานถึงแค่สิ้นเดือนนี้เท่านั้นค่ะบอส”

“อะไรนะ นี่เธอจะบ้าหรือไงวะ” บอสหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็กล่าวเสียงดังออกมาด้วยความหัวเสีย 

ที่ผ่านมาไม่เคยมีเด็กสาวคนไหนที่จะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ ยิ่งเด็กที่มีฐานะยากจน และเป็นเสาหลักของครอบครัวก็มักจะเลือกเดินเส้นทางนี้ แต่นั่นไม่ใช่กับวทานิกา

“หวานออกไปน่ะดีแล้วค่ะ บอสกับพี่กิ๊งหรือคนอื่น ๆ จะได้ไม่เดือดร้อนเพราะหวาน ถ้าบอสไม่มีธุระอะไรแล้วหวานขอตัวไปทำงานต่อนะคะ”

วทานิกายกมือไหว้ผู้เป็นนายก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้อง เมื่อประตูปิดลงเธอก็ได้ยินเสียงโวยวายด้วยความโกรธเกรี้ยวดังลอดออกมา

หญิงสาวยืนสงบนิ่งอยู่แบบนั้น พลางจ้องมองลงไปยังโต๊ะของเสี่ยชัช เมื่อเห็นสายตาที่

เสี่ยใหญ่มองขึ้นมา เธอก็รู้สึกว่าเธอทำถูกแล้วที่ตัดสินใจลาออกจากที่นี่ หากมัวแต่เสียดายเงินเดือน สักวันเธออาจเพลี่ยงพล้ำ

วทานิกาคลี่ยิ้มให้กำลังใจตนเอง ก่อนเดินกลับลงไปข้างล่างเพื่อทำงานบริกรของเธอต่อให้เสร็จสิ้น