บทที่ 8 เมื่อรักผลิบานในใจ

ปฐวีหันกลับมาก็พบกับสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนรักที่มีสาวสวยสองคนนั่งยิ้มหวานอยู่ภายในอ้อมกอดซ้ายขวา

“เล่ามาเลยมึง”

“ไม่มีอะไรก็แค่เด็กที่คุณแม่กูเอ็นดูน่ะ น้องเขาลำบากมาก แต่กูไม่คิดว่าเขาจะลำบากถึงขนาดต้องมาทำงานที่นี่” ปฐวีกล่าวจบก็คว้าแก้วของเหลวสีอำพันขึ้นมากระดกดื่มพรวด

“แม่มึงเอ็นดูคนเดียวเหรอ แต่ที่กูเห็นน่ะ ดูมึงจะเอ็นดูน้องเขาไม่น้อยนะ ทำหน้าตาตื่นตกใจ ซักไซ้เหมือนเป็นผู้ปกครอง” คำกล่าวของกิตติชัยทำปฐวีชะงักไปชั่วขณะ ทว่าชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“เออ กูก็เอ็นดูเพราะน้องเป็นเด็กดี ก็แค่เอ็นดูน่ะเข้าใจไหม” ถึงปากจะบอกออกไปแบบนั้นทว่าภายในใจของปฐวีกลับจะยิ่งเอ็นดูวทานิกาเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

“เออ ๆ เอ็นดูก็เอ็นดูเนอะ แต่น้องก็ลาออกแล้วนี่คงไม่ได้ลำบากลำบนอะไรมากมายแล้วมั้ง”

“อืม คงงั้น”

สองสาวที่นั่งอิงแอบข้างกายกิตติชัย เมื่อ

ได้ยินบทสนทนาของหนุ่ม ๆ ก็เกิดคันปากอยากเล่าจนแทบอดใจไม่ไหว

“ท่านอยากรู้หรือเปล่าคะว่าน้องหวาน

คนสวยลาออกเพราะอะไร” น้องจ๋าที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายเอ่ยถามพร้อมส่งยิ้มยั่ว กิตติชัยได้ฟังก็ขมวดคิ้ว ก่อนทำท่าจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าปฐวีดันโพล่งออกมาเสียก่อน

“ผมอยากรู้”

สองสาวได้ยินแบบนั้นก็มองหน้ากันพร้อมส่งยิ้มร้าย จากนั้นทั้งคู่ก็ยกมือข้างขวาขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนกรีดกรายเรียวนิ้วเป็นเชิงให้สัญญาณ ทว่าปฐวี

กลับทำหน้างุนงงด้วยความไม่เข้าใจ

“มึงต้องเปย์นะถ้าอยากรู้ ที่นี่ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ” กิตติชัยกระตุกยิ้มด้วยความขบขันเพื่อนรักที่ออกอาการเอ็นดูบริกรสาวอย่างออกหน้าออกตา

ปฐวีล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเปิด ก่อนหยิบธนบัตร

สีเทาขึ้นมายื่นให้สองสาวคนละใบ ทว่าสองสาวกลับหรี่ตามองนิ่ง ไม่ยอมรับธนบัตรนั้นไป

“แค่นั้นน่ะมึงจะฟังแค่เสียงครางของน้องหรือไง”

“แล้วกูต้องจ่ายเท่าไหร่ล่ะ”

“มึงมีเท่าไหร่”

“ไม่แน่ใจ น่าจะสองสามหมื่น”

“อืม แค่นั้นน่าจะพอ”

สิ้นเสียงกิตติชัย ปฐวีก็ควักธนบัตรสีเทาทั้งหมดที่มีออกมาเป็นปึก ยื่นให้กับสองสาว พวกหล่อนฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ และรีบรับกระดาษสีเทาปึกนั้นมาแบ่งกัน

“จะเล่าได้ยังครับ” ปฐวีถามเสียงเข้ม

สองสาวก็หันมามองหน้ากันก่อนที่น้องจ๋าจะเป็นฝ่ายเล่าออกมา

“คืองี้ค่ะ น้องหวานน่ะมาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่นี่ได้หลายเดือนแล้ว ซึ่งที่ผ่านมาก็ปกติดีไม่มีอะไร จนกระทั่งน้องเกิดไปเข้าตาเสี่ยชัชที่เป็นลูกค้าวีไอพีคนสำคัญ” น้องจ๋าผินหน้าไปทางน้องจ๋อมให้เป็นฝ่ายเล่าบ้าง

“ไอ้เสี่ยนั่นมันจะเอาน้องให้ได้”

“อะไรนะ!” ปฐวีเอ่ยถามพร้อมกัดฟันกรอด

“ค่ะ ได้ยินไม่ผิดหรอก เอาไปเลี้ยงดูเอาไปทำเมียเนี่ยแหละ แต่น้องมันไม่เอา ก็เลยโดนบอสเรา

กดดันสารพัด สุดท้ายทนไม่ไหวก็เลยลาออก”

“อ่ะนั่นไงคะ” เมื่อน้องจ๋อมเล่าจบน้องจ๋าก็กล่าวออกมาพร้อมชี้นิ้วไปยังโซนวีไอพีฝั่งตรงข้ามที่มีลูกค้ากลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปนั่ง “คนที่นั่งอยู่ตรงกลางนั่นแหละค่ะเสี่ยชัช”

ปฐวีมองตามไปยังทิศทางที่นิ้วของหญิงสาวพุ่งไป ก็เห็นเสี่ยใหญ่วัยกลางคนรูปร่างท้วมกำลังนั่งจ้องมองลงไปยังบาร์ชั้นล่าง ปฐวีผินหน้าลงไปก็เจอคนตัวเล็กที่เขาห่วงใยกำลังทำงานมือเป็นระวิง

สัญชาตญาณของชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกตินั้น เขาจึงจับตามองวทานิกาเอาไว้ตลอดเวลา จวบจนกระทั่งถึงเวลาปิดร้าน

ปฐวีรีบไปดักรอตรงประตูทางออก โดยให้กิตติชัยสตาร์ตรถรอเอาไว้ ระหว่างนั้นชายหนุ่มสังเกตเห็นรถตู้สีดำคันหรูจอดรออยู่ไม่ไกล ท่าทางดูน่าสงสัย เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ทว่าก็แอบลอบมองเป็นระยะ

“พี่โปรดคะ” เสียงหวานดังขึ้นดึงความสนใจของปฐวี เมื่อชายหนุ่มหันมาเจอวทานิกากำลังยืนทำท่าเก้ ๆ กัง ๆ เขาก็รีบคว้าข้อมือบางพาเดินไปขึ้นรถซูเปอร์คาร์ของกิตติชัยที่จอดรออยู่

หลังจากส่งคนตัวเล็กขึ้นไปนั่งเบาะหลังเป็นที่เรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันกลับไปมองยังรถตู้สีดำนั้นอีกครั้ง และก็เป็นจริงดังที่สังหรณ์ใจ กระจกห้องโดยสารด้านหลังของรถตู้ค่อย ๆ เลื่อนลง ทำให้

ชายหนุ่มได้เห็นใบหน้าโกรธเคืองของเสี่ยชัชที่กำลังจ้องมองมาด้วยสายตาแข็งกร้าว

ปฐวีดึงสายตากลับมา ก่อนกระโดดขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย อะไรของมึง”

“ไม่มีอะไร รีบออกไปเถอะ” แม้ปากจะบอกว่าไม่มีอะไร ทว่าชายหนุ่มส่งสัญญาณให้เพื่อนรักระวังรถตู้ด้านหลัง ด้วยไม่อยากพูดออกมาเพราะกลัวว่า

วทานิกาจะตกใจ

กิตติชัยพยักหน้ารับรู้ ก่อนหันมาขับเคลื่อนซูเปอร์คาร์สมรรถนะสูงให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วและคล่องตัวของรถหรูราคาแพง ทำให้รถตู้ของเสี่ยชัชไม่สามารถตามมาได้ทัน สุดท้ายสองหนุ่มก็พาเธอมาถึงที่พักได้อย่างปลอดภัย