บทที่ 10 เมื่อรักผลิบานในใจ

ร่างบางหยุดยืนหน้าบานประตูกระจกของห้องรักษาการผู้อำนวยการ ซึ่งเดิมทีเคยเป็นห้อง

พักผ่อนของคุณศิริกัญญา ทว่าตอนนี้ลูกชายได้เข้ายึดครองเป็นห้องทำงานเป็นที่เรียบร้อย

วทานิกาสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ เพื่อควบคุมอาการประหม่าที่มักจะเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เมื่อได้อยู่ใกล้ปฐวี

มือเล็กยกขึ้นเคาะให้สัญญาณ ก่อนค่อย ๆ ผลักบานประตูเข้าไป

คุณหมอหนุ่มกำลังนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาดูแปลกตาไปเมื่อมีกรอบแว่นสีดำทรงเหลี่ยมประดับบนใบหน้า ทว่าความแปลกตานั้นก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงไปเลย

“หวานนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ พี่เซ็นเอกสารแป๊บนึง”

“ค่ะ” วทานิกาตอบรับก่อนค่อย ๆ เดินไปหย่อนสะโพกลงบนโซฟาตัวยาว ทว่าพอนั่งรอไป

สักพัก ประกอบกับอุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ ก็ทำให้ร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอเริ่มเกิดอาการง่วงเหงาหาวนอนขึ้นฉับพลัน

เมื่อปฐวีเซ็นเอกสารกองโตเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาจากกองแฟ้มเอกสาร ก็เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งหลับคอพับอยู่บนโซฟา

ริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความขบขันปนเอ็นดู ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟา

เคียงข้างร่างบาง

ทันทีที่เบาะหนังอ่อนยวบตามแรงทิ้งสะโพกของเขา คนตัวเล็กก็สะดุ้งตื่นขึ้น มองไปรอบกายด้วยความงุนงง

“อะไรจะง่วงขนาดนั้น เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ หืม”

“เมื่อคืนหวานมัวแต่หางานใหม่ค่ะ กว่าจะได้นอนก็เกือบสว่าง” หญิงสาวกล่าวจบก็ปิดปากหาว

“แล้วได้งานไหม”

“ได้ค่ะ วันนี้มีนัดสัมภาษณ์สองงาน ถ้าได้ทั้งคู่ก็น่าจะทำควบคู่กันไปได้”

“พี่ขอเสียมารยาทถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“ค่ะ” วทานิกาตอบรับพร้อมจ้องมองใบหน้าเคร่งเครียดของเขาเพื่อรอฟังคำถาม

“หวานมีปัญหาเรื่องเงินใช่ไหม ถึงต้องทำงานมากขนาดนี้” สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา

“คือ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ นอกจากค่าใช้จ่ายของหวานแล้ว หวานต้องใช้หนี้ที่ยายไปเซ็นค้ำประกันให้เพื่อนด้วย แต่ว่าพี่โปรดไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถ้าหวานได้งานทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”

คำกล่าวของเธอทำเอาคิ้วหนาขมวดมุ่น ใบหน้าคมฉายแววครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตา

ดำขลับเกิดเป็นประกายราวกับนึกอะไรดี ๆ ขึ้นได้

“เอ่อ เอางี้ดีไหม พอดีคลินิกเพื่อนพี่กำลังรับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์ พี่คิดว่าทำงานที่นี่น่าจะดีนะ เงินเดือนก็ดี ปลอดภัยด้วย” ปฐวียื่นข้อเสนอ ทำเอาคนฟังตาลุกวาวด้วยความดีใจ

“หวานสนใจค่ะ”

“โอเค ถ้างั้นหวานไม่ต้องไปสัมภาษณ์งานอะไรแล้วนะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่จะพาไปคลินิก”

“หวานขอบคุณพี่โปรดมาก ๆ เลยนะคะ” 

วทานิกายกมือไหว้พร้อมกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดูน่ารักเสียจนหัวใจ

ชายหนุ่มสั่นไหว ทว่าเขาต้องตีหน้าขรึมเพื่อปิดบังความรู้สึกนั้นไว้

“พี่มีธุระจะคุยแค่นี้แหละ หวานไปอยู่กับคุณยายเถอะ เดี๋ยวพี่ทำงานเสร็จแล้วจะโทรบอก”

“ค่ะ” วทานิกาตอบรับด้วยยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

ปฐวีรอจนกระทั่งหญิงสาวเดินห่างออกไปจากบริเวณหน้าห้อง ก็รีบลุกขึ้นเดินไปคว้า

สมาร์ตโฟนขึ้นกดต่อสายหาเพื่อนรักผู้เป็นเจ้าของคลินิกเสริมความงามชื่อดัง รอเพียงไม่นานคนปลายสายก็กดรับ

“ไอ้กิต กูมีเรื่องให้ช่วย”

[เออ มีไรรีบพูดมา กูมีนัดทำจมูกคนไข้อีกห้านาที]

“กูจะฝากน้องไปทำงานพาร์ตไทม์ที่คลินิก”

[ฝากอะไร กูไม่ได้เปิดรับสมัครพนักงานซะหน่อย] 

“กูถึงได้ขอร้องให้มึงช่วยไง มึงรับไปเถอะ เดี๋ยวเงินเดือนกูจ่ายเอง”

[เดี๋ยวนะไอ้โปรด นี่มึงลงทุนขนาดนี้ น้องที่ว่าเนี่ย น้องคนเมื่อคืนใช่ไหม] 

“เออ เอาเป็นว่ามึงรับนะ เดี๋ยวตอนเย็นกูพาน้องเข้าไป มึงก็สัมภาษณ์พอเป็นพิธีก็พอ”

กล่าวจบปฐวีก็รีบตัดสายทิ้ง เพราะไม่อยากฟังเพื่อนรักซักไซ้ไล่เลียงให้รำคาญใจ เผลอ ๆ อาจโดนจับผิดว่าคิดอะไรกับวทานิกาไปอีก เขาเพียงแค่เอ็นดูเธอเพราะเธอเป็นเด็กดีก็เท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษเลยจริง ๆ