บทที่ 9 เมื่อรักผลิบานในใจ

รถซูเปอร์คาร์คันหรูขับเข้ามาภายในซอยแห่งหนึ่งท่ามกลางความมืด ซึ่งแออัดไปด้วยอาคารหอพักสภาพเก่าซอมซ่อ ปฐวีหันมองสองข้างทางสลับไปมา ก่อนหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“ถึงแล้วค่ะ ข้างหน้าซ้ายมือ”

สิ้นเสียงหวานล้อทั้งสี่ก็ค่อย ๆ ชะลอก่อนที่จะหยุดอยู่กับที่ ปฐวีรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้กับ

วทานิกา ก่อนจะหันไปมองตึกสูงสภาพทรุดโทรม อีกทั้งหน้าประตูทางเข้าก็ไม่มีวี่แววของระบบรักษาความปลอดภัย กล้องวงจรปิดที่ติดเอาไว้ก็ดูท่าทางไม่น่าจะใช้การได้

ปฐวีถอนหายใจยาวออกมา ก่อนหันมาหาคนตัวเล็กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“พักที่นี่เหรอ”

“ค่ะ”

“แล้วเวลาเลิกงานกลับมายังไง”

“มีรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาส่งค่ะ พอดีเป็นทางผ่านบ้านพี่เขาพอดี” คำตอบของเธอทำคิ้วหนาขมวดย่น

“รุ่นพี่...สนิทกันมากเหรอ”

“ค่ะ พี่กิ๊งเป็นรุ่นพี่ที่คณะ แล้วก็เป็นดาว

มหาลัยเหมือนกัน ก็เลยได้ทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยค่ะ”

เมื่อได้ยินคำว่า ดาวมหาลัย คิ้วหนาก็เริ่มคลายปมออกช้า ๆ พร้อมกระตุกยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

“นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบขึ้นไปเถอะ พี่จะรอจนกว่าหวานจะเข้าห้อง ถ้าล็อกประตูเรียบร้อยแล้วก็ไลน์มาบอกด้วย เข้าใจไหม” เสียงนุ่มทุ้มเจือความห่วงใย อีกทั้งนัยน์ตาดำขลับที่ดูอ่อนโยน ทำเอาหญิงสาวหน้าเห่อร้อน พร้อมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดเพี้ยน

“ค่ะ งั้นหวานขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง”

วทานิกายกมือไหว้ปฐวี ก่อนหันไปทางรถซูเปอร์คาร์และยกมือไหว้กิตติชัยที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย จากนั้นร่างบางก็เดินขึ้นมาในอาคารหอพัก และรีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม

เมื่อหญิงสาวเข้ามาถึงห้องพักเรียบร้อย ก็รีบปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนที่เธอจะเดินไปทางระเบียงห้องซึ่งเป็นตำแหน่งด้านหน้าหอพัก พอมองลงไปข้างล่างเธอก็เห็นปฐวียังคงยืนนิ่งอยู่แบบนั้น หญิงสาวจึงรีบส่งข้อความไปบอกว่าเข้าห้องเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มยกสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเปิดดูข้อความ ก่อนจะเดินกลับขึ้นรถ จากนั้นรถ

ซูเปอร์คาร์คันงามจะค่อย ๆ ขับเคลื่อนห่างออกไปจนลับสายตา

วทานิกาคลี่ยิ้มบางออกมา และเริ่มกังขาในความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจ

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอมีเพียงคุณวรรณาที่มอบความรักและความห่วงใย นอกจากผู้เป็นยายแล้วก็มีคุณศิริกัญญาและปรียาดาที่มักจะเผื่อแผ่ความห่วงใยนั้นมาให้เธอ

ดวงหน้าสวยฉายแววครุ่นคิด ความรู้สึกที่มีต่อปฐวีนั้นก็คงไม่ต่างกัน หนำซ้ำเธอยังแอบปลื้มชายหนุ่มมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จึงไม่แปลกที่เธอจะรู้สึกดีกับเขา

เมื่อหาเหตุผลให้กับความรู้สึกที่มีต่อปฐวีได้ หญิงสาวก็รีบไปอาบน้ำอาบท่า ก่อนจะออกมาทิ้งตัวลงบนฟูกนอนหนานุ่ม และคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาเข้าเว็บไซต์หางาน

เธอใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงกว่าจะได้งานน่าสนใจ และเมื่อมือบางวางโทรศัพท์คู่ใจลงข้างกาย หญิงสาวก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

ในเช้าวันใหม่ วทานิกาไม่มีเรียนทั้งวัน เธอจึงรีบออกจากห้องพักตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปหา

คุณวรรณาที่ศูนย์ดูแลผู้ป่วย

เมื่อเธอเข้าไปในห้องพักก็ต้องตกใจ เพราะบนเตียงนอนนั้นว่างเปล่า หญิงสาวจึงรีบเดินออกมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลด้วยความร้อนใจ ความรู้สึกหวาดกลัวแล่นขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เนื่องจากในช่วงครึ่งปีแรกคุณวรรณาอาการยังไม่คงที่ ต้องถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอยู่บ่อยครั้ง

แม้ในช่วงครึ่งปีหลังมานี้อาการของท่านเริ่มคงที่ ทว่าคนเป็นหลานก็ยังอดห่วงไม่ได้

“พี่คะ” วทานิกายืนเกาะขอบเคาน์เตอร์พร้อมเอ่ยเรียกพยาบาลสาวหน้าตาตื่น

“อ้าว น้องหวาน ว่าไงจ๊ะ”

“ยายไม่อยู่ที่ห้องค่ะ ยายหายไปไหนคะ หรือว่าอาการแย่ลง ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลเหรอคะ” 

วทานิกาละล่ำละลักถามเสียงสั่นเครือ

“ใจเย็นหนู ยายวรรณไม่ได้เป็นอะไรจ้า 

หมอโปรดพาลงไปนั่งเล่นรับลมในสวนโน่น”

ได้ยินดังนั้น วทานิกาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หญิงสาวขอโทษขอโพยพี่ ๆ พยาบาลที่ทำให้ตกใจ จากนั้นก็กล่าวขอบคุณ ก่อนจะรีบลงมายังสวนหย่อมขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ด้านหลังศูนย์ดูแลผู้ป่วย

วทานิกาก้าวเข้ามาภายในสวนสีเขียว ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงากระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ใต้

ร่มไม้แต่ละต้นก็จะมีม้านั่งหินอ่อนวางเรียงราย เธอไม่ค่อยได้ลงมาที่นี่เท่าไรนัก เนื่องจากการจะพา

คุณวรรณาลงมานั้นต้องอาศัยเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยอำนวยความสะดวก ซึ่งเธอก็เกรงใจเกินกว่าจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือออกไป

ดวงตาคู่สวยไล่มองเหล่าคนไข้และผู้ดูแลที่ลงมานั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจ ก่อนจะมาสะดุดที่รถนอนเพียงหนึ่งเดียวภายในสวนแห่งนี้ บนรถนอนนั้นคือร่างผ่ายผอมของยายอันเป็นที่รัก

สองขาเล็กค่อย ๆ ก้าวออกไปด้านหน้า พลางเหม่อมองคุณหมอหนุ่มยืนพูดคุยกับคุณวรรณา ใบหน้าของท่านนั้นสดชื่นแจ่มใส ดวงตาเป็นประกาย

“ยายจ๋า” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกผู้เป็นยาย ทำให้คุณวรรณาที่กำลังตั้งใจฟังปฐวีเล่าเรื่องราวที่เขาได้ไปท่องเที่ยวยังต่างประเทศ ละสายตาจากคุณหมอหนุ่มหันมาทางต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นหลานรักก็ค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา

“หวาน มาแล้วเหรอลูก”

“หวานมาแล้วจ้ายาย” วทานิกาเอ่ยพร้อมเดินเข้าไปก้มลงสวมกอดลำตัวคุณวรรณา ก่อนหอมแก้มเหี่ยวย่นซ้ายทีขวาที

หญิงสาวค่อย ๆ หยัดกายขึ้นยืน จ้องมองคนตัวโตด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“ขอบคุณมากนะคะพี่โปรด ที่อุตส่าห์พายายออกมาข้างนอก”

“พี่ว่างพอดี เอาไว้ถ้าพี่มีเวลาจะช่วยพาคุณยายออกมาบ่อย ๆ ดูท่าทางท่านจะชอบ” ปฐวีกล่าวจบก้มลงเอ่ยถามหญิงสูงวัย “คุณยายชอบออกมาข้างนอกใช่ไหมครับ” คนถูกถามนอนมองตาปริบ ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาด้วยความเกรงใจ

“ชอบค่ะ แต่ไม่ต้องพายายลงมาบ่อยหรอกค่ะ ยายเกรงใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ ผมชอบคุยกับคุณยาย ได้พาคุณยายออกมาผมก็ได้พักผ่อนไปในตัว” คุณหมอหนุ่มพยายามสรรหาคำพูดให้คุณวรรณาได้สบายใจ

“ถ้าคุณหมอว่าอย่างนั้น ยายก็ไม่ขัดนะคะ”

เมื่อเห็นผู้เป็นยายมีความสุข วทานิกาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ อาการของท่านแม้จะไม่สามารถคืนกลับมาได้สมบูรณ์ แต่ก็ถือว่ามีแนวโน้มที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็ถือว่าดีมากแล้ว อีกทั้งร่างกายที่ได้รับการกายภาพบำบัดอย่างถูกต้องและต่อเนื่อง ก็ทำให้คุณวรรณาสามารถเคลื่อนไหวร่างกายท่อนบนได้ดีขึ้นมาก

“วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ” ปฐวีหันมาเอ่ยถามหญิงสาว

“ไม่มีค่ะ แต่ตอนบ่ายมีนัด เดี๋ยวเที่ยงก็คงต้องกลับ”

“งั้นก่อนกลับพี่ขอเวลาสักครู่ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะ”

สิ้นเสียงหวาน คุณหมอหนุ่มก็ก้มลงไปพูดใกล้ ๆ คุณวรรณา

“คุณยายครับ วันนี้เรากลับขึ้นห้องกันก่อนนะ เอาไว้ผมจะพาลงมาใหม่”

หญิงชรายิ้มรับพร้อมพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นชายหนุ่มก็หันไปส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ชายที่ยืนรออยู่เข้ามาเข็นรถนอนกลับเข้าอาคาร

วทานิกาใช้เวลาอยู่กับคุณวรรณาพักใหญ่ อ่านนิยายเรื่องโปรดให้ท่านฟังจนกระทั่งท่านหลับ จากนั้นหญิงสาวก็เดินไปยังอาคารสำนักงาน