Beranda / โรแมนติก / เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก / สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน

Share

สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน

Penulis: Moondaytime
last update Tanggal publikasi: 2026-03-13 21:24:05

ตอนที่ 2

สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน

เสียงเจี้ยวจ้าวของผู้คนบวกกันกับเสียงดนตรีคะแนนเดินตามหลังนิสามาเรื่อย ๆ ตอนนี้เธอยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย ทำให้สายตาของคนส่วนมากมองมาที่เธอไม่ค่อยดีนัก

“อ้าว...ยัยนิสา...กว่าจะมาได้นะมึง”

เสียงแหบคนสาววัยกลางรูปร่างอ้วนท้วมพูดขึ้น ทำให้เธอหยุดเดิน

“หวัดดีเจ๊...ทำไมทุกคนดูวุ่นวายกันจังเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”

“ก็ยัยเอวาน่ะสิไม่มา...ฉันหาคนไปหาคุณเวกัสไม่ได้เลย....ถ้าไม่มีวันนี้กูคงได้หัวขาดแน่ ๆ”

“เจ๊ก็ไปเองสิ...”

“อินี่....มึงดูสภาพกูด้วย”

“ฮ่า ๆ ฉันล้อเล่นน่า”

“แล้วนี่.....”

หญิงวัยกลางชี้มาที่คะแนนอย่างสงสัยเพราะไม่เคยเห็นหน้า แถมยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ด้วย

“อ๋อ..ลืมบอกเจ๊ไป มีงานให้น้องมันทำรึเปล่า...อะไรก็ได้ต้องการเงินด่วน ๆ”

“เท่าไหร่ล่ะ...”

เธอเอ่ยถามอย่างเคยชินเพราะทุกคนที่ตัดสินใจมาทำงานที่นี่ก็ต้องการเงินใช้แบบด่วนกันทุกราย

“สี่แสน....”

“อีสา....จะบ้ารึไง!”

“จริง ๆ มีมั้ย หาให้หน่อยสิ”

“ทำอะไรก็ได้จริงเหรอ....”

“ได้จริงใช่มั้ยคะแนน....ไม่เปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ย”

นิสาหันมาถามเธออีกครั้ง

“ค่ะ....”

“งั้นก็ไปแทนยัยเอวา....”

“ให้ไปหาคุณเวกัสน่ะนะ....จะได้เหรอเจ๊”

“ลองดู...กูก็ไม่มีคนไปแทนมันแล้ว....สวย ๆ แบบนี้น่าจะได้อยู่หรอก”

“ว่าไงคะแนน....จะลองดูรึเปล่า”

“ดะได้ค่ะ....”

“น้องสาวมึงเหรอ”

“เปล่า...น้องข้างบ้านน่ะ ยายเข้าโรงพยาบาลต้องใช้เงินด่วน....ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไง”

“เอาเถอะ....ถ้าจะไปมึงก็ไปส่งมันที่คอนโดคุณเวกัสแล้วกัน...ถ้าไม่ไปให้รีบบอกกูเลยนะมึงไม่งั้นกูหัวขาดแน่”

“รู้แล้วน่า”

“แต่กูไม่รับปากนะว่าจะได้ถึงสี่แสนรึเปล่า....อยู่ที่ว่าน้องมึงมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน....”

“อื้อ.....”

“คะแนนจะไปจริงใช่มั้ย”

เธอหันมาถามคนข้าง ๆ อีกครั้ง

“ค่ะ...หนู่จะลองดู”

“ไม่ต้องห่วง...คุณเวกัสไม่ใช่ตาเฒ่าบ้ากามพวกนั้นหรอก”

“อื้อ....”

นิสาขับรถมาส่งคะแนนที่หน้าคอนโดหรูที่ห่างจากผับเมื่อครู่ไม่ไกลเท่าไหร่ เธอเหม่อลอยเล็กน้อยเหมือนในหัวมีเรื่องมากมายให้คิด

มือเรียวเลื่อนมากุมมือเธอช้า ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน

“ถ้าไม่ทำ...ก็กลับได้นะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“หนูทำถูกแล้วใช่มั้ย”

“คิดว่าไงล่ะ....อยากได้เงินหรือความถูกต้องล่ะ”

“เงิน...”

“ถ้าอยากได้เงินก็ไม่ต้องกลัวอะไร.....อย่าเสียดายอะไรไปเลย...ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ”

“หนูจะลองดู.....”

“ถ้าไม่ไหววิ่งลงมานะ...ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่สักพักถึงจะไป ห้อง2015 ชั้น20”

“อื้อ...งั้นฉันไปแล้วนะ”

คะแนนก้าวขาลงจากรถช้า ๆ อย่างลังเล

แต่แล้วเธอก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องจนได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เธอเคาะประตูอยู่สามทีก่อนจะได้ยินเสียงคนข้างในตะโกนออกมา

“เข้ามา..ประตูไม่ได้ล็อก”

“เอวา...ทำไมมาช้านักล่ะ”

ชายหนุ่มลำตัวสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยความแข็งแรงยืนหันหลัง เส้นไหล่กว้างชัดเจนราวกับวาดด้วยพู่กันของศิลปิน แผ่นหลังตรงแต่ไม่แข็งขืน กล้ามเนื้อใต้เสื้อยืดเนื้อดีแนบไปกับสรีระอย่างพอดี พอให้รู้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น แฝงไว้ด้วยพลังและความมั่นใจทุกอณู กางเกงทรงเข้ารูปเผยให้เห็นเรียวขาและท่วงท่ายามยืนนิ่งอย่างคนรู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์โดยไม่ต้องพยายาม แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่เพียงแผ่นหลังของเขา ก็ทำให้ใครหลายคนต้องเหลียวมองซ้ำ

“เอ่อ....”

“เธอเป็นใคร...”

เขาเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัยเมื่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดเอาไว้

“เอ่อ...คือ..”

ชั่ววินาทีที่ดวงหน้าหันกลับมา ทุกอย่างรอบตัวเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาคมลึกทรงอำนาจใต้คิ้วเข้มรับกับสันจมูกโด่งได้รูปอย่างพอดิบพอดี ริมฝีปากหยักได้รูปเหมือนถูกปั้นด้วยความตั้งใจแต่ไม่หวานจนเกินชายใบหน้าของเขาทั้งหมดงดงามเกินจริง งดงามราวกับพระเจ้าปั้นด้วยมือเปล่าท่ามกลางแรงบันดาลใจสูงสุด เป็นความหล่อที่ไม่ใช่แค่ดูดีแต่ทำให้ใจเต้นแรง

“อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์

“เจ๊..ให้ฉันมาแทนเอวาน่ะ”

“ยัยเจ๊ส่งใครมาวะ...แม่งซื้อบื้อชิบหาย...จะไหวรึเปล่า”

“ฉัน....”

“ทำอะไรเป็นบ้าง”

“มะ..หมายถึงอะไร”

“ก็มาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ”

“ก็....”

“เหอะ!...”

“ทำได้ทุกอย่าง..”

“แน่ใจเหรอ....”

“อื้อ”

“ยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย...ทำไมหาตังค์จ่ายค่าเทอมเหรอ อยากได้เท่าไหร่ล่ะ”

“สี่แสน...”

“จะบ้ารึไง!สี่แสน”

“มากไปเหรอ”

“ไม่มากไปหรอก...แต่รู้สึกไม่คุ้ม”

“หมายถึงยังไงไม่คุ้ม....”

“ก็สี่แสนกับการเอาเธอยังไงมันก็ไม่คุ้ม”

“แล้วจะเอายังไง...ยังไงฉันก็ต้องการสี่แสน”

“ไม่รู้ไม่อยากคิด...กลับไปเถอะ...เห็นเธอแล้วไม่มีอารมณ์”

“ถือว่าฉันขอล่ะ....”

“ต้องการใช้เงินมากขนาดนั้นเชียว”

“อื้อ...”

“หึ!ให้สี่แสนแลกกับการที่เธอต้องมาหาฉันที่นี่ทุกวัน.....เอารึเปล่า”

“ทุกวันเลยเหรอ”

“อื้อ...”

“ฉันต้องมามีอะไรกับคุณทุกวันเลยเหรอ”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ....แต่ไม่ต้องห่วงอย่างเธอไม่ถึงเดือนฉันก็น่าจะเบื่อ...แต่จำเอาไว้ว่าถ้าฉันยังไม่ให้ไปห้ามเธอไป...เธอจะไปได้ก็ต่อเมื่อฉันไล่ให้ไป”

“เข้าใจแล้ว...แต่ฉันต้องการเงินตอนนี้”

“ฉันให้แน่....แต่ขอดูเธอก่อนว่าทำได้ทุกอย่างแบบที่พูดรึเปล่า”

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ พร้อมกับผลักเธอลงบนเตียงไม่แรงแล้วก็ไม่เบานักก่อนจะทำการถอดเสื้อตัวเองออก

“จะ....จะทำเลยเหรอ”

“อะไรกัน...อย่าทำหน้าเหมือนไม่เคยได้มั้ย”

“ก็ไม่เคย....”

“อย่ามาโกหกฉันเลย เคยไม่เคยเดี๋ยวก็รู้”

“แล้วเงินล่ะ...”

“เสร็จจากนี้”

“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่โกง”

“ฉันนี่นะจะโกง”

“ฉันไม่มั่นใจ”

“เหอะ!”

เวกัสดีดตัวลุกขึ้น พร้อมกับเดินไปเอาโทรศัพท์มือถือ

“สแกน...”

หญิงสาวรีบควานหาโทรศัพท์ออกมาทันที

ติ๊ง

“เข้าแล้วนะ....จะเอาได้รึยัง มึงแม่งลีลาชิบหายเลย...”

“คนแบบพวกคุณนี่ดีจังเนาะเงินเยอะขนาดนี้ ก็ให้แบบไม่คิด...”

“คิดสิ..คิดว่ามันจะคุ้มกับที่เสียไปรึเปล่า.....แต่สำหรับเธอฉันว่าไม่คุ้ม”

ชายหนุ่มถอดเข็มขัดกางเกงออกช้า ๆ ใบหน้าคมจับจ้องไปที่ร่างอรชรอย่างไม่ละสายตา

“ฉะ..ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวกับคุณเลย”

“ไม่จำเป็น...”

“ไม่จำเป็นได้ไง....”

“มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง....ไม่มั่นใจในตัวเองแล้วสิ กลับไปได้นะ”

“เปล่า....ฉันชื่อคะแนนนะ”

“เวกัส”

“อ๋อ....”

“เอาได้ยัง....พูดมากเนาะ เดี๋ยวหาอะไรมายัดปากเอาเปล่า”

“มะ..ไม่จำเป็น”

“ถอดเสื้อผ้าสิ”

“เอ่อ....”

“มึงแม่งซื้อบื้อจังว่ะ.....”

เวกัสยื่นไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอในทันที มาถึงตอนนี้แล้วใบหน้าหล่อก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยิ้มหรือพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับเธอเลย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   คนดีขาของพี่ (ตอนจบ)

    ตอนที่ 77คนดีขาของพี่ (จบ)ลมทะเลพัดเบา ๆ คลื่นซัดเข้ามาหายไปตามแนวทรายที่เปียกชื้น ริมชายหาดยามเย็นเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันพระเอกโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง แขนแข็งแรงโอบรัดอย่างปกป้อง อุ่นไอจากอกกว้างแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางเอก เขาก้มลงหอมขมับเธอเบา ๆ กลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของทะเลผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เธอหลับตาพริ้มอย่างอุ่นใจเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดใบหู “ขอบคุณนะ… ที่ยอมรับคนนิสัยไม่ดีแบบพี่”เพียงฝันยกมือขึ้นแตะท่อนแขนของเขาที่โอบกอดเธออยู่แน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า“ใครบอกว่าพี่คอปเตอร์นิสัยไม่ดีคะ…” เธอเอ่ยเสียงสั่นแต่หนักแน่น “สำหรับฝัน พี่คอปเตอร์คือคนที่ดีที่สุดเสมอ”เธอค่อย ๆ หันใบหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ทาบลงบนผิวน้ำทะเล “อยู่กับพี่ ฝันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยค่ะ”คอปเตอร์มองเพียงฝันนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มของเขาจะเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“พี่ไม่เคยคิดเลยนะ… ว่าชีวิตของพี่จะมีความสุขได้มากขนาดนี้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วกระชับอ้

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ที่รัก

    ตอนที่ 76ที่รักสองปีต่อมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของคอปเตอร์ปรากฏขึ้นอย่างคมชัด เขานั่งอยู่ในห้องพักต่างประเทศที่มีวิวหิมะอยู่ด้านหลัง เพียงฝันมองแล้วก็ใจหาย เธอเม้มปากแน่นก่อนถามเสียงเบา“แล้วพี่…จะกลับเมื่อไหร่เหรอ”คอปเตอร์ชะงักไปนิด สีหน้าครุ่นคิดก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “ยังไม่แน่ใจเลย…เรื่องเรียนมันยังมีรายละเอียดต้องจัดการอีกนิด”เพียงฝันก้มหน้าลง ความผิดหวังฉายชัดบนแววตา เธอเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรต่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยคอปเตอร์มองแล้วใจหาย รีบยื่นหน้าเข้ากล้อง ทำปากจู๋ใส่แบบกวน ๆ “ยิ้มหน่อยดิ เดี๋ยวพี่ก็ได้กลับแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ”เพียงฝันเม้มปาก พยายามฝืนยิ้มแต่ก็ยังมีแววตาหม่นอยู่ เธอพูดเบา ๆ “หนูแค่อยากเจอพี่เร็ว ๆ …”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก ตอบเสียงนุ่มลงกว่าเคย “ก็อยากเจอมึงเหมือนกัน…ทนอีกนิดนะฝัน อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับไปเอาให้หายคิดถึงเลย”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา ส่ายหน้า “พูดอะไรทะลึ่งอีกแล้ว…” แต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้อย่างที่เขาขอเพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะถามเสียงอ่อยผ่านหน้าจอที่มีใบหน้าคอปเตอร์อยู่ตรงนั้น“แล้ว…พี่จะกลับมาทันตอนหนูรับปริญญาม

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   วันสุดท้าย

    ตอนที่ 75วันสุดท้ายแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามา เพียงฝันขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าเธอซุกอยู่กับแผงอกอุ่น เสียงหัวใจของเขาเต้นดังเป็นจังหวะเธอเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย เอ่ยเสียงอ้อนปนแผ่ว “ตื่นแล้วเหรอพี่…”คอปเตอร์หรี่ตามองลงมา ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ มือก็ลูบผมเธอเบา ๆ “อื้ม ตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลุกเลย”เพียงฝันทำปากจู๋ใส่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “เมื่อคืนพี่ทำเอาหนูหมดแรงเลยนะ”เขาหัวเราะในลำคอ ก้มลงหอมหน้าผากเธอหนึ่งทีแล้วกระซิบข้างหู “โทษทีนะ แต่กูก็ยังไม่หายอยากเลยว่ะ”เพียงฝันรีบยกมือทุบอกเขาเบา ๆ หน้าร้อนผ่าวทันที “บ้า! พอแล้วนะ หนูจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ”คอปเตอร์ยกคิ้วล้อเลียน กอดเธอแน่นขึ้นเหมือนไม่อยากให้หนีไปไหน “ก็เพราะมึงน่ารักเกินไปไง กูถึงห้ามตัวเองไม่ได้…”เพียงฝันซุกแก้มลงกับอกเขาอย่างอ้อน ๆ ก่อนจะถามเสียงเบา “แล้ว…พี่กลับวันไหนเหรอ”คอปเตอร์ลูบผมเธอเบา ๆ พลางตอบสั้น ๆ “ตอนเย็น”เพียงฝันผละออกนิดหนึ่ง ทำตาโต “ไวขนาดนั้นเชียว…” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายปนตัดพ้อคอปเตอร์หัวเราะแผ่ว กดจมูกลงแตะที่ขมับเธอ “อื้ม ไวไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่ได้

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   คิดถึงNC

    ตอนที่ 74คิดถึงNCคอปเตอร์ผละจูบจากริมฝีปากลงมาที่ซอกคอ เสียงจูบดังพร่ำพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวไล้ไปตามผิวขาวจนเพียงฝันตัวสั่นสะท้านมือใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด จนกระทั่งแหวกออก เผยผิวกายขาวเนียนสั่นไหวอยู่ตรงหน้า เสื้อในลูกไม้สีขาวบางตัดกับผิว ทำเอาดวงตาคมวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม“สวยฉิบหายเลย…อื้มคิดถึง” เขากระซิบพร่า ก่อนจะดึงเสื้อออกจากตัวเธอ โยนทิ้งไปข้างเตียง แล้วใช้มือใหญ่บีบเต็มทรวงอกขาวอวบบีบขยำจนเพียงฝันสะท้านเฮือก หลุดครางเบา ๆ“อ๊ะ…พี่คอปเตอร์…”จ๊วบ!เขาก้มลงครอบดูดยอดอกที่โผล่พ้นบราออกมา เสียงดูดแรงสั่นสะท้านไปทั้งอก ลิ้นหนาตวัดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มืออีกข้างบีบคลึงสลับเคล้นอย่างหื่นกระหายเสียงครางหวานพร่าหลุดจากริมฝีปากเพียงฝันไม่หยุด อ๊ะ…อ๊าาา… ตัวเธอบิดเกร็งไปมาใต้ร่างหนาคอปเตอร์หัวเราะพร่าในลำคอ แล้วค่อย ๆ เลื่อนจูบต่ำลงไปอีก ไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงขอบกระโปรงพีท มือใหญ่สอดเข้าใต้ชายผ้า ดึงมันสูงขึ้น เผยกางเกงในลูกไม้บางที่เปียกซึมชื้นไปหมดเขาก้มหน้าลงใกล้ ซับ…เลีย… ปลายลิ้นร้อนลากผ่านเนื้อผ้าบางที่แนบชิดกลีบเนื้ออ่อนไหว เพียงฝันสะดุ้งเฮือก มือรีบปิดปาก

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   สุขสันต์วันเกิด

    ตอนที่ 73สุขสันต์วันเกิดเสียงหัวเราะคุยกันดังขึ้นในห้องคอนโด เพื่อนสองสามคนนั่งล้อมรอบเค้กก้อนเล็ก ๆ ที่มีเทียนปักอยู่ เพียงฝันยิ้มบาง ๆ ตามมารยาทเวลามีใครอวยพร แต่ในใจกลับรู้สึกว่างโหวง“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มีความสุขเยอะ ๆ” “มีแต่คนรัก มีแต่เรื่องดี ๆ นะ”เพื่อน ๆ ผลัดกันพูดอวยพรพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก เธอก็ตอบกลับไปเบา ๆ “ขอบคุณนะทุกคน” แต่ดวงตากลับแอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางคว่ำไว้บนโต๊ะทุกครั้งที่มันสั่นเบา ๆ ทว่ากลับไม่มีสายเรียกเข้าที่เธอรอคอยวันนี้ทั้งวันพี่คอปเตอร์ยังไม่โทรมาเลยหัวใจที่เคยพยายามเข้มแข็งกลับอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงฝันก้มลงเป่าเทียนให้ดับ ท่ามกลางเสียงตบมือของเพื่อน แต่แววตาเธอกลับหม่นเศร้าอย่างชัดเจนหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อน ๆ เสียงหัวเราะยังดังกลั้วไปกับเสียงเพลงเบา ๆ แต่ใจเธอกลับเหม่อ เพราะโทรศัพท์ยังไม่ดังเสียทีจนกระทั่ง ติ๊ง…ติ๊ง… หน้าจอโชว์ชื่อคอปเตอร์“พี่คอป...โทรมาแล้ว!” เพื่อนคนหนึ่งแซวพลางหัวเราะ เพียงฝันรีบรับสาย ใจเต้นแรง“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มอุ่นคุ้นหูดังมาจากปลายสายเพียงฝันเผลอยิ้มทันที น้ำตาเอ่อเล็กน้อย “พี่…โทรมาซะที

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ยิ้มให้ดูหน่อย

    ตอนที่ 72ยิ้มให้ดูหน่อยเพียงฝันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี ตัวเลขหกหลักทำให้เธอตาโตทันที รีบกดโทรหาคอปเตอร์“พี่! โอนมาทำไมเยอะขนาดนี้ หนึ่งแสนเลยนะ!”ปลายสายหัวเราะห้าว ๆ “ก็อยากง้อไง ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้คงจับกดลงเตียงไปแล้วล่ะ”“บ้า! พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอขึ้นเสียงนิด ๆ แต่แก้มกลับร้อนผ่าว “หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องง้อเลย”คอปเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังขึ้นมา “ไหนมึงเคยบอกว่าถ้ามีอะไรก็พูดตรง ๆ ไง คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่างอนเรื่องวันนั้น…ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เพื่อนจริง ๆ”เพียงฝันเม้มปากแน่น ถอนหายใจเบา ๆ “รู้แล้วหรอกน่า…ไม่ได้โกรธขนาดนั้นสักหน่อย พี่จริงจังไปได้”“กับคนอื่นกูอาจไม่จริงจังหรอก” น้ำเสียงคอปเตอร์อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก “แต่กับมึง…กูต้องจริงจังหน่อย”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ เหลือแค่เสียงหัวใจของเพียงฝันที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมคอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ “โอนเงินให้แล้ว ไม่คิดจะให้รางวัลอะไรหน่อยเหรอ”เพียงฝันกลอกตา “แล้วพี่อยากได้อะไรล่ะ”“อยู่คนเดียวใช่ไหม” น้ำเสียงเขาแผ่วล

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ที่ระบาย|NC

    ตอนที่ 13ที่ระบาย|NCเสียงประตูห้องนอนกระแทกปิดดังทันทีที่เธอย่างก้าวเข้ามาคะแนนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงยืนนิ่ง ใจเต้นรัวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มในวันนี้มีท่าทีแปลกไปเวกัสไม่พูดอะไร เขายืนพิงประตู ใบหน้าเข้ม คิ้วขมวดแน่น แววตาคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ที่ใกล้ระเบิด เขาสบถต่ำ ๆ ผ่านไรฟัน“มึงคิดจะทำอะไร”เสีย

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   น้องครับ เก็บบอลให้หน่อย

    ตอนที่ 11น้องครับ เก็บบอลให้หน่อยวันถัดมาคะแนนในชุดนักศึกษานั่งอยู่ข้างเตียงในห้องพักผู้ป่วย บรรยากาศภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นยาผสมกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านม่านบางสีขาว เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอกุมมือเหี่ยวย่นของยายแนบเข้ากับแก้มตัวเอง น้ำตาใสไหลอาบลงมาตามรอยยิ้มที่เต็มไปด

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉัน

    ตอนที่ 6มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉันหลังจากจัดยาห่มผ้าให้ยายเรียบร้อย เธอก็ปิดประตูห้องเบา ๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหนื่อยล้า แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองสัญญาอะไรไว้กับเพื่อนเพียงไม่นาน ร่างเล็กในเสื้อยืดครอปสีดำและกางเกงยีนส์เอวสูงก็เดินเข้ามาในผับ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมควันบุหรี่ปะทะจมูกทันที แต่เธอก

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ดูถูกกันพอรึยัง

    ตอนที่ 5ดูถูกกันพอรึยังเวลา 20:00ตอนนี้คะแนนยืนอยู่หน้าห้องเวกัสอย่างลังเล หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกคิดไม่ถึงว่าเธอจะต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์นี้ก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอเคาะประตูห้องสามที แต่ดูเหมือนว่าข้างในจะไม่มีคนอยู่ หญิงสาวยืนพิงกำแพงข้างประตูอย่างใจจ่อ ล้วงมือถือในกระเป๋าขึ้นมาเล่นไปพลาง ๆ“ไม่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status