แชร์

สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน

ผู้เขียน: Moondaytime
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-13 21:24:05

ตอนที่ 2

สวัสดี....ฉันชื่อคะแนน

เสียงเจี้ยวจ้าวของผู้คนบวกกันกับเสียงดนตรีคะแนนเดินตามหลังนิสามาเรื่อย ๆ ตอนนี้เธอยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย ทำให้สายตาของคนส่วนมากมองมาที่เธอไม่ค่อยดีนัก

“อ้าว...ยัยนิสา...กว่าจะมาได้นะมึง”

เสียงแหบคนสาววัยกลางรูปร่างอ้วนท้วมพูดขึ้น ทำให้เธอหยุดเดิน

“หวัดดีเจ๊...ทำไมทุกคนดูวุ่นวายกันจังเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”

“ก็ยัยเอวาน่ะสิไม่มา...ฉันหาคนไปหาคุณเวกัสไม่ได้เลย....ถ้าไม่มีวันนี้กูคงได้หัวขาดแน่ ๆ”

“เจ๊ก็ไปเองสิ...”

“อินี่....มึงดูสภาพกูด้วย”

“ฮ่า ๆ ฉันล้อเล่นน่า”

“แล้วนี่.....”

หญิงวัยกลางชี้มาที่คะแนนอย่างสงสัยเพราะไม่เคยเห็นหน้า แถมยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ด้วย

“อ๋อ..ลืมบอกเจ๊ไป มีงานให้น้องมันทำรึเปล่า...อะไรก็ได้ต้องการเงินด่วน ๆ”

“เท่าไหร่ล่ะ...”

เธอเอ่ยถามอย่างเคยชินเพราะทุกคนที่ตัดสินใจมาทำงานที่นี่ก็ต้องการเงินใช้แบบด่วนกันทุกราย

“สี่แสน....”

“อีสา....จะบ้ารึไง!”

“จริง ๆ มีมั้ย หาให้หน่อยสิ”

“ทำอะไรก็ได้จริงเหรอ....”

“ได้จริงใช่มั้ยคะแนน....ไม่เปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ย”

นิสาหันมาถามเธออีกครั้ง

“ค่ะ....”

“งั้นก็ไปแทนยัยเอวา....”

“ให้ไปหาคุณเวกัสน่ะนะ....จะได้เหรอเจ๊”

“ลองดู...กูก็ไม่มีคนไปแทนมันแล้ว....สวย ๆ แบบนี้น่าจะได้อยู่หรอก”

“ว่าไงคะแนน....จะลองดูรึเปล่า”

“ดะได้ค่ะ....”

“น้องสาวมึงเหรอ”

“เปล่า...น้องข้างบ้านน่ะ ยายเข้าโรงพยาบาลต้องใช้เงินด่วน....ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไง”

“เอาเถอะ....ถ้าจะไปมึงก็ไปส่งมันที่คอนโดคุณเวกัสแล้วกัน...ถ้าไม่ไปให้รีบบอกกูเลยนะมึงไม่งั้นกูหัวขาดแน่”

“รู้แล้วน่า”

“แต่กูไม่รับปากนะว่าจะได้ถึงสี่แสนรึเปล่า....อยู่ที่ว่าน้องมึงมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน....”

“อื้อ.....”

“คะแนนจะไปจริงใช่มั้ย”

เธอหันมาถามคนข้าง ๆ อีกครั้ง

“ค่ะ...หนู่จะลองดู”

“ไม่ต้องห่วง...คุณเวกัสไม่ใช่ตาเฒ่าบ้ากามพวกนั้นหรอก”

“อื้อ....”

นิสาขับรถมาส่งคะแนนที่หน้าคอนโดหรูที่ห่างจากผับเมื่อครู่ไม่ไกลเท่าไหร่ เธอเหม่อลอยเล็กน้อยเหมือนในหัวมีเรื่องมากมายให้คิด

มือเรียวเลื่อนมากุมมือเธอช้า ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน

“ถ้าไม่ทำ...ก็กลับได้นะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“หนูทำถูกแล้วใช่มั้ย”

“คิดว่าไงล่ะ....อยากได้เงินหรือความถูกต้องล่ะ”

“เงิน...”

“ถ้าอยากได้เงินก็ไม่ต้องกลัวอะไร.....อย่าเสียดายอะไรไปเลย...ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละ”

“หนูจะลองดู.....”

“ถ้าไม่ไหววิ่งลงมานะ...ฉันจะรอเธออยู่ที่นี่สักพักถึงจะไป ห้อง2015 ชั้น20”

“อื้อ...งั้นฉันไปแล้วนะ”

คะแนนก้าวขาลงจากรถช้า ๆ อย่างลังเล

แต่แล้วเธอก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องจนได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เธอเคาะประตูอยู่สามทีก่อนจะได้ยินเสียงคนข้างในตะโกนออกมา

“เข้ามา..ประตูไม่ได้ล็อก”

“เอวา...ทำไมมาช้านักล่ะ”

ชายหนุ่มลำตัวสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยความแข็งแรงยืนหันหลัง เส้นไหล่กว้างชัดเจนราวกับวาดด้วยพู่กันของศิลปิน แผ่นหลังตรงแต่ไม่แข็งขืน กล้ามเนื้อใต้เสื้อยืดเนื้อดีแนบไปกับสรีระอย่างพอดี พอให้รู้ว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น แฝงไว้ด้วยพลังและความมั่นใจทุกอณู กางเกงทรงเข้ารูปเผยให้เห็นเรียวขาและท่วงท่ายามยืนนิ่งอย่างคนรู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์โดยไม่ต้องพยายาม แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่เพียงแผ่นหลังของเขา ก็ทำให้ใครหลายคนต้องเหลียวมองซ้ำ

“เอ่อ....”

“เธอเป็นใคร...”

เขาเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัยเมื่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดเอาไว้

“เอ่อ...คือ..”

ชั่ววินาทีที่ดวงหน้าหันกลับมา ทุกอย่างรอบตัวเหมือนจะหยุดเคลื่อนไหว ดวงตาคมลึกทรงอำนาจใต้คิ้วเข้มรับกับสันจมูกโด่งได้รูปอย่างพอดิบพอดี ริมฝีปากหยักได้รูปเหมือนถูกปั้นด้วยความตั้งใจแต่ไม่หวานจนเกินชายใบหน้าของเขาทั้งหมดงดงามเกินจริง งดงามราวกับพระเจ้าปั้นด้วยมือเปล่าท่ามกลางแรงบันดาลใจสูงสุด เป็นความหล่อที่ไม่ใช่แค่ดูดีแต่ทำให้ใจเต้นแรง

“อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์

“เจ๊..ให้ฉันมาแทนเอวาน่ะ”

“ยัยเจ๊ส่งใครมาวะ...แม่งซื้อบื้อชิบหาย...จะไหวรึเปล่า”

“ฉัน....”

“ทำอะไรเป็นบ้าง”

“มะ..หมายถึงอะไร”

“ก็มาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ”

“ก็....”

“เหอะ!...”

“ทำได้ทุกอย่าง..”

“แน่ใจเหรอ....”

“อื้อ”

“ยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย...ทำไมหาตังค์จ่ายค่าเทอมเหรอ อยากได้เท่าไหร่ล่ะ”

“สี่แสน...”

“จะบ้ารึไง!สี่แสน”

“มากไปเหรอ”

“ไม่มากไปหรอก...แต่รู้สึกไม่คุ้ม”

“หมายถึงยังไงไม่คุ้ม....”

“ก็สี่แสนกับการเอาเธอยังไงมันก็ไม่คุ้ม”

“แล้วจะเอายังไง...ยังไงฉันก็ต้องการสี่แสน”

“ไม่รู้ไม่อยากคิด...กลับไปเถอะ...เห็นเธอแล้วไม่มีอารมณ์”

“ถือว่าฉันขอล่ะ....”

“ต้องการใช้เงินมากขนาดนั้นเชียว”

“อื้อ...”

“หึ!ให้สี่แสนแลกกับการที่เธอต้องมาหาฉันที่นี่ทุกวัน.....เอารึเปล่า”

“ทุกวันเลยเหรอ”

“อื้อ...”

“ฉันต้องมามีอะไรกับคุณทุกวันเลยเหรอ”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ....แต่ไม่ต้องห่วงอย่างเธอไม่ถึงเดือนฉันก็น่าจะเบื่อ...แต่จำเอาไว้ว่าถ้าฉันยังไม่ให้ไปห้ามเธอไป...เธอจะไปได้ก็ต่อเมื่อฉันไล่ให้ไป”

“เข้าใจแล้ว...แต่ฉันต้องการเงินตอนนี้”

“ฉันให้แน่....แต่ขอดูเธอก่อนว่าทำได้ทุกอย่างแบบที่พูดรึเปล่า”

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ พร้อมกับผลักเธอลงบนเตียงไม่แรงแล้วก็ไม่เบานักก่อนจะทำการถอดเสื้อตัวเองออก

“จะ....จะทำเลยเหรอ”

“อะไรกัน...อย่าทำหน้าเหมือนไม่เคยได้มั้ย”

“ก็ไม่เคย....”

“อย่ามาโกหกฉันเลย เคยไม่เคยเดี๋ยวก็รู้”

“แล้วเงินล่ะ...”

“เสร็จจากนี้”

“แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่โกง”

“ฉันนี่นะจะโกง”

“ฉันไม่มั่นใจ”

“เหอะ!”

เวกัสดีดตัวลุกขึ้น พร้อมกับเดินไปเอาโทรศัพท์มือถือ

“สแกน...”

หญิงสาวรีบควานหาโทรศัพท์ออกมาทันที

ติ๊ง

“เข้าแล้วนะ....จะเอาได้รึยัง มึงแม่งลีลาชิบหายเลย...”

“คนแบบพวกคุณนี่ดีจังเนาะเงินเยอะขนาดนี้ ก็ให้แบบไม่คิด...”

“คิดสิ..คิดว่ามันจะคุ้มกับที่เสียไปรึเปล่า.....แต่สำหรับเธอฉันว่าไม่คุ้ม”

ชายหนุ่มถอดเข็มขัดกางเกงออกช้า ๆ ใบหน้าคมจับจ้องไปที่ร่างอรชรอย่างไม่ละสายตา

“ฉะ..ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวกับคุณเลย”

“ไม่จำเป็น...”

“ไม่จำเป็นได้ไง....”

“มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง....ไม่มั่นใจในตัวเองแล้วสิ กลับไปได้นะ”

“เปล่า....ฉันชื่อคะแนนนะ”

“เวกัส”

“อ๋อ....”

“เอาได้ยัง....พูดมากเนาะ เดี๋ยวหาอะไรมายัดปากเอาเปล่า”

“มะ..ไม่จำเป็น”

“ถอดเสื้อผ้าสิ”

“เอ่อ....”

“มึงแม่งซื้อบื้อจังว่ะ.....”

เวกัสยื่นไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอในทันที มาถึงตอนนี้แล้วใบหน้าหล่อก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยิ้มหรือพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับเธอเลย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   คนดีขาของพี่ (ตอนจบ)

    ตอนที่ 77คนดีขาของพี่ (จบ)ลมทะเลพัดเบา ๆ คลื่นซัดเข้ามาหายไปตามแนวทรายที่เปียกชื้น ริมชายหาดยามเย็นเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันพระเอกโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง แขนแข็งแรงโอบรัดอย่างปกป้อง อุ่นไอจากอกกว้างแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางเอก เขาก้มลงหอมขมับเธอเบา ๆ กลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของทะเลผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เธอหลับตาพริ้มอย่างอุ่นใจเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดใบหู “ขอบคุณนะ… ที่ยอมรับคนนิสัยไม่ดีแบบพี่”เพียงฝันยกมือขึ้นแตะท่อนแขนของเขาที่โอบกอดเธออยู่แน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า“ใครบอกว่าพี่คอปเตอร์นิสัยไม่ดีคะ…” เธอเอ่ยเสียงสั่นแต่หนักแน่น “สำหรับฝัน พี่คอปเตอร์คือคนที่ดีที่สุดเสมอ”เธอค่อย ๆ หันใบหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ทาบลงบนผิวน้ำทะเล “อยู่กับพี่ ฝันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยค่ะ”คอปเตอร์มองเพียงฝันนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มของเขาจะเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“พี่ไม่เคยคิดเลยนะ… ว่าชีวิตของพี่จะมีความสุขได้มากขนาดนี้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วกระชับอ้

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ที่รัก

    ตอนที่ 76ที่รักสองปีต่อมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของคอปเตอร์ปรากฏขึ้นอย่างคมชัด เขานั่งอยู่ในห้องพักต่างประเทศที่มีวิวหิมะอยู่ด้านหลัง เพียงฝันมองแล้วก็ใจหาย เธอเม้มปากแน่นก่อนถามเสียงเบา“แล้วพี่…จะกลับเมื่อไหร่เหรอ”คอปเตอร์ชะงักไปนิด สีหน้าครุ่นคิดก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “ยังไม่แน่ใจเลย…เรื่องเรียนมันยังมีรายละเอียดต้องจัดการอีกนิด”เพียงฝันก้มหน้าลง ความผิดหวังฉายชัดบนแววตา เธอเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรต่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยคอปเตอร์มองแล้วใจหาย รีบยื่นหน้าเข้ากล้อง ทำปากจู๋ใส่แบบกวน ๆ “ยิ้มหน่อยดิ เดี๋ยวพี่ก็ได้กลับแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ”เพียงฝันเม้มปาก พยายามฝืนยิ้มแต่ก็ยังมีแววตาหม่นอยู่ เธอพูดเบา ๆ “หนูแค่อยากเจอพี่เร็ว ๆ …”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก ตอบเสียงนุ่มลงกว่าเคย “ก็อยากเจอมึงเหมือนกัน…ทนอีกนิดนะฝัน อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับไปเอาให้หายคิดถึงเลย”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา ส่ายหน้า “พูดอะไรทะลึ่งอีกแล้ว…” แต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้อย่างที่เขาขอเพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะถามเสียงอ่อยผ่านหน้าจอที่มีใบหน้าคอปเตอร์อยู่ตรงนั้น“แล้ว…พี่จะกลับมาทันตอนหนูรับปริญญาม

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   วันสุดท้าย

    ตอนที่ 75วันสุดท้ายแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามา เพียงฝันขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าเธอซุกอยู่กับแผงอกอุ่น เสียงหัวใจของเขาเต้นดังเป็นจังหวะเธอเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย เอ่ยเสียงอ้อนปนแผ่ว “ตื่นแล้วเหรอพี่…”คอปเตอร์หรี่ตามองลงมา ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ มือก็ลูบผมเธอเบา ๆ “อื้ม ตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลุกเลย”เพียงฝันทำปากจู๋ใส่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “เมื่อคืนพี่ทำเอาหนูหมดแรงเลยนะ”เขาหัวเราะในลำคอ ก้มลงหอมหน้าผากเธอหนึ่งทีแล้วกระซิบข้างหู “โทษทีนะ แต่กูก็ยังไม่หายอยากเลยว่ะ”เพียงฝันรีบยกมือทุบอกเขาเบา ๆ หน้าร้อนผ่าวทันที “บ้า! พอแล้วนะ หนูจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ”คอปเตอร์ยกคิ้วล้อเลียน กอดเธอแน่นขึ้นเหมือนไม่อยากให้หนีไปไหน “ก็เพราะมึงน่ารักเกินไปไง กูถึงห้ามตัวเองไม่ได้…”เพียงฝันซุกแก้มลงกับอกเขาอย่างอ้อน ๆ ก่อนจะถามเสียงเบา “แล้ว…พี่กลับวันไหนเหรอ”คอปเตอร์ลูบผมเธอเบา ๆ พลางตอบสั้น ๆ “ตอนเย็น”เพียงฝันผละออกนิดหนึ่ง ทำตาโต “ไวขนาดนั้นเชียว…” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายปนตัดพ้อคอปเตอร์หัวเราะแผ่ว กดจมูกลงแตะที่ขมับเธอ “อื้ม ไวไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่ได้

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   คิดถึงNC

    ตอนที่ 74คิดถึงNCคอปเตอร์ผละจูบจากริมฝีปากลงมาที่ซอกคอ เสียงจูบดังพร่ำพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวไล้ไปตามผิวขาวจนเพียงฝันตัวสั่นสะท้านมือใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด จนกระทั่งแหวกออก เผยผิวกายขาวเนียนสั่นไหวอยู่ตรงหน้า เสื้อในลูกไม้สีขาวบางตัดกับผิว ทำเอาดวงตาคมวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม“สวยฉิบหายเลย…อื้มคิดถึง” เขากระซิบพร่า ก่อนจะดึงเสื้อออกจากตัวเธอ โยนทิ้งไปข้างเตียง แล้วใช้มือใหญ่บีบเต็มทรวงอกขาวอวบบีบขยำจนเพียงฝันสะท้านเฮือก หลุดครางเบา ๆ“อ๊ะ…พี่คอปเตอร์…”จ๊วบ!เขาก้มลงครอบดูดยอดอกที่โผล่พ้นบราออกมา เสียงดูดแรงสั่นสะท้านไปทั้งอก ลิ้นหนาตวัดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มืออีกข้างบีบคลึงสลับเคล้นอย่างหื่นกระหายเสียงครางหวานพร่าหลุดจากริมฝีปากเพียงฝันไม่หยุด อ๊ะ…อ๊าาา… ตัวเธอบิดเกร็งไปมาใต้ร่างหนาคอปเตอร์หัวเราะพร่าในลำคอ แล้วค่อย ๆ เลื่อนจูบต่ำลงไปอีก ไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงขอบกระโปรงพีท มือใหญ่สอดเข้าใต้ชายผ้า ดึงมันสูงขึ้น เผยกางเกงในลูกไม้บางที่เปียกซึมชื้นไปหมดเขาก้มหน้าลงใกล้ ซับ…เลีย… ปลายลิ้นร้อนลากผ่านเนื้อผ้าบางที่แนบชิดกลีบเนื้ออ่อนไหว เพียงฝันสะดุ้งเฮือก มือรีบปิดปาก

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   สุขสันต์วันเกิด

    ตอนที่ 73สุขสันต์วันเกิดเสียงหัวเราะคุยกันดังขึ้นในห้องคอนโด เพื่อนสองสามคนนั่งล้อมรอบเค้กก้อนเล็ก ๆ ที่มีเทียนปักอยู่ เพียงฝันยิ้มบาง ๆ ตามมารยาทเวลามีใครอวยพร แต่ในใจกลับรู้สึกว่างโหวง“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มีความสุขเยอะ ๆ” “มีแต่คนรัก มีแต่เรื่องดี ๆ นะ”เพื่อน ๆ ผลัดกันพูดอวยพรพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก เธอก็ตอบกลับไปเบา ๆ “ขอบคุณนะทุกคน” แต่ดวงตากลับแอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางคว่ำไว้บนโต๊ะทุกครั้งที่มันสั่นเบา ๆ ทว่ากลับไม่มีสายเรียกเข้าที่เธอรอคอยวันนี้ทั้งวันพี่คอปเตอร์ยังไม่โทรมาเลยหัวใจที่เคยพยายามเข้มแข็งกลับอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงฝันก้มลงเป่าเทียนให้ดับ ท่ามกลางเสียงตบมือของเพื่อน แต่แววตาเธอกลับหม่นเศร้าอย่างชัดเจนหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อน ๆ เสียงหัวเราะยังดังกลั้วไปกับเสียงเพลงเบา ๆ แต่ใจเธอกลับเหม่อ เพราะโทรศัพท์ยังไม่ดังเสียทีจนกระทั่ง ติ๊ง…ติ๊ง… หน้าจอโชว์ชื่อคอปเตอร์“พี่คอป...โทรมาแล้ว!” เพื่อนคนหนึ่งแซวพลางหัวเราะ เพียงฝันรีบรับสาย ใจเต้นแรง“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มอุ่นคุ้นหูดังมาจากปลายสายเพียงฝันเผลอยิ้มทันที น้ำตาเอ่อเล็กน้อย “พี่…โทรมาซะที

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ยิ้มให้ดูหน่อย

    ตอนที่ 72ยิ้มให้ดูหน่อยเพียงฝันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี ตัวเลขหกหลักทำให้เธอตาโตทันที รีบกดโทรหาคอปเตอร์“พี่! โอนมาทำไมเยอะขนาดนี้ หนึ่งแสนเลยนะ!”ปลายสายหัวเราะห้าว ๆ “ก็อยากง้อไง ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้คงจับกดลงเตียงไปแล้วล่ะ”“บ้า! พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอขึ้นเสียงนิด ๆ แต่แก้มกลับร้อนผ่าว “หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องง้อเลย”คอปเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังขึ้นมา “ไหนมึงเคยบอกว่าถ้ามีอะไรก็พูดตรง ๆ ไง คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่างอนเรื่องวันนั้น…ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เพื่อนจริง ๆ”เพียงฝันเม้มปากแน่น ถอนหายใจเบา ๆ “รู้แล้วหรอกน่า…ไม่ได้โกรธขนาดนั้นสักหน่อย พี่จริงจังไปได้”“กับคนอื่นกูอาจไม่จริงจังหรอก” น้ำเสียงคอปเตอร์อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก “แต่กับมึง…กูต้องจริงจังหน่อย”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ เหลือแค่เสียงหัวใจของเพียงฝันที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมคอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ “โอนเงินให้แล้ว ไม่คิดจะให้รางวัลอะไรหน่อยเหรอ”เพียงฝันกลอกตา “แล้วพี่อยากได้อะไรล่ะ”“อยู่คนเดียวใช่ไหม” น้ำเสียงเขาแผ่วล

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ที่ระบาย|NC

    ตอนที่ 13ที่ระบาย|NCเสียงประตูห้องนอนกระแทกปิดดังทันทีที่เธอย่างก้าวเข้ามาคะแนนสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงยืนนิ่ง ใจเต้นรัวเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มในวันนี้มีท่าทีแปลกไปเวกัสไม่พูดอะไร เขายืนพิงประตู ใบหน้าเข้ม คิ้วขมวดแน่น แววตาคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ที่ใกล้ระเบิด เขาสบถต่ำ ๆ ผ่านไรฟัน“มึงคิดจะทำอะไร”เสีย

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   น้องครับ เก็บบอลให้หน่อย

    ตอนที่ 11น้องครับ เก็บบอลให้หน่อยวันถัดมาคะแนนในชุดนักศึกษานั่งอยู่ข้างเตียงในห้องพักผู้ป่วย บรรยากาศภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นยาผสมกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ่านม่านบางสีขาว เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอกุมมือเหี่ยวย่นของยายแนบเข้ากับแก้มตัวเอง น้ำตาใสไหลอาบลงมาตามรอยยิ้มที่เต็มไปด

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉัน

    ตอนที่ 6มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉันหลังจากจัดยาห่มผ้าให้ยายเรียบร้อย เธอก็ปิดประตูห้องเบา ๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหนื่อยล้า แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองสัญญาอะไรไว้กับเพื่อนเพียงไม่นาน ร่างเล็กในเสื้อยืดครอปสีดำและกางเกงยีนส์เอวสูงก็เดินเข้ามาในผับ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมควันบุหรี่ปะทะจมูกทันที แต่เธอก

  • เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก   ดูถูกกันพอรึยัง

    ตอนที่ 5ดูถูกกันพอรึยังเวลา 20:00ตอนนี้คะแนนยืนอยู่หน้าห้องเวกัสอย่างลังเล หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกคิดไม่ถึงว่าเธอจะต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์นี้ก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอเคาะประตูห้องสามที แต่ดูเหมือนว่าข้างในจะไม่มีคนอยู่ หญิงสาวยืนพิงกำแพงข้างประตูอย่างใจจ่อ ล้วงมือถือในกระเป๋าขึ้นมาเล่นไปพลาง ๆ“ไม่

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status