MasukShare
ปัญหารุมเร้า
Tanggal publikasi:
2026-03-12 23:19:48ตอนที่ 1
ปัญหารุมเร้า ‘คะแนน’หญิงสาววัย 20ต้น ๆ พึ่งกลับมาจากมหาลัย แต่ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อหน้าบ้านมีคนมายืนมุงอยู่หลายคนเธอขมวดคิ้ว ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ “ป้านิด…พากันมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ…” เธอเอ่ยถามเสียงหวาน ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ “นี่คะ..รีบไปดูยายแกที่โรงพยาบาลเร็ว..” “กะ…เกิดอะไรขึ้นคะ” “ก็ยายแกล้มหัวฟาดพื้นไปน่ะสิ..ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง ที่ป้ามาก็จะมาบอกแกนี่แหละ” “อะไรนะ!” เธอไม่รอให้หญิงวัยกลางตอบ รีบไปที่โรงพยาบาลในทันที คะแนนเติบโตมากับยายเพียงสองคน ตั้งแต่จำความได้ เธอก็ไม่มีพ่อแม่ ยายเป็นคนเก็บเธอมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเป็นทารกเพียงไม่กี่วัน ช่วงเย็นของทุกวัน ยายจะไปขายข้าวแกงที่ตลาดและคะแนนก็มักจะไปช่วยอยู่เสมอ ชีวิตนี้เธอไม่มีใครอีกแล้ว…นอกจากยายเพียงคนเดียว “ยาย!” ทันทีที่มาถึงเธอก็วิ่งกรูเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าตอนนี้มีแต่รอยคราบน้ำตา คะแนนหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินหัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม “ญาติคุณยายพิสมัยใช่มั้ยคะ..” เสียงใสของพยาบาลดังขึ้นจากด้านหลัง เธอพยักหน้ารัวในขณะที่ยังไม่หยุดร้องไห้ “เชิญทางนี้ก่อนค่ะ” เธอเดินก้าวออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉินช้า ๆ ตามพยาบาลสาวไปจนถึงหน้าเคาต์เตอร์พยาบาล “ก่อนหน้านี้คนไข้มีโรคประจำตัวอยู่ใช่มั้ยคะ..” “ใช่ค่ะ…เป็นความดัน” “ตอนนี้ไม่ใช่แค่ความนะคะ..ยังเป็นโรคไตเรื้อรังด้วย” “ไตเรื้อรัง..มะความว่ายังไงคะ” “ก็คงต้องฟอกไตไปตลอดชีวิตค่ะ…แต่ว่าตอนนี้มีไตที่สามารถปลูกถ่ายได้..ที่เข้ากับคนไข้ได้” “แล้วแบบไหนมันดีกว่ากันคะ…” “ตอนนี้ปลูกถ่ายไตใหม่คงดีที่สุดแล้วค่ะ…ถ้าฟอกไตก็ต้องฟอกไปตลอดชีวิต คนไข้ไม่สามารถทำงานหนัก ๆ ได้ อาจจะมีเหนื่อยงายาส่งผลกับอวัยวะอื่นด้วยอายุสั้นกว่าการปลูกถ่ายไตค่ะ…ญาติคนไข้ตัดสินใจได้เลยนะคะว่าจะเลือกแบบไหน แต่ว่าการที่จะหาไตที่เข้ากันได้นี่ไม่ง่ายเลยนะคะ บางคนเขารอกันเป็นปีๆ” “แล้วจะเสี่ยงเกินไปรึเปล่าคะ” “ผ่าตัดมีความเสี่ยงอยู่แล้วค่ะ….แต่ไม่ต้องห่วงนะคะทางเรามีหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะ” “ละแล้วค่าใช้จ่าย….” “ประเมินราคาให้ก็อยู่ที่สามแสนห้าค่ะ” “สามแสนห้าเลยเหรอคะ” “ญาติคนไข้พิจารณาดูนะคะ…ว่าแบบไหนดีกว่า” “ค่ะ…ขอฉันคิดดูก่อนนะคะ” คะแนนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ยายขายข้าวแกงส่งเธอเรียนตั้งแต่เด็ก คนหาเช้ากินค่ำแบบพวกเราจะมีเงินที่ไหนมาเก็บถึงสามแสนอย่าว่าแต่สามแสนเลยหมื่นนึงตอนนี้ก็ไม่มี เพราะพึ่งจ่ายค่าเทอมให้เธอไป “ยายจ๋า..หนูจะหาทางช่วยยายนะ” หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าพูดออกมาด้วยเสียงสะอื้น ร่างอรชรสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่เธอร้องไห้ “ฮึก ฮือ” คะแนนกลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้ง บ้านไม้ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในซอย “เงินเก็บไม่มีแบบนี้..แล้วฉันจะทำยังไง” หญิงสาวตัดสินใจเดินไปหาป้านิดบ้านข้าง ๆ อย่างลังเล แต่จะให้ทำไงได้ก็เธอไม่มีทางเลือกนี่น่า “ใครน่ะ…” เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น คนจากด้านในก็ตะโกนถามออกมา “หนูเอง..” “อ้าวคะแนน..เข้ามาก่อนสิ” “ยายเป็นไงมั่ง…” เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ช้า ๆ อย่างเกรงใจ “ยังไม่ออกจากห้องอซียูเลย..” “ตายจริง” “หมอบอกต้องทำการปลูกถ่ายไต..” “ผ่าตัดงั้นเหรอ...” “ใช่ค่ะ…ป้านิดพอจะมีเงินให้หนูยืมมั้ยคะ” “เท่าไหร่ล่ะ…” “สี่แสนค่ะ...” “ตายจริง…เยอะขนาดนั้นเชียว ถ้าอย่างนั้นป้าคงไม่มีให้ยืมหรอก” “หนูไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปหาใคร…หนูอยู่กับยายแค่สองคนไม่มีพี่มีน้องที่ไหน” เธอก้มหน้าร้องไห้สะอื้นออกมาอีกครั้ง “ป้าเข้าใจ…แต่สี่แสนมันเยอะมากจริง ๆ สำหรับคนแบบเรา ไม่มีวิธีอื่นรักษาแล้วเหรอ” “หมอบอกนี่คือโอกาสดี..กว่าจะหาไตมาเปลี่ยนไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ” “…….” “หนูมืดไปหมดเลย….ไม่รู้จะทำอะไร ถ้าไม่มียายหนูก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร” “อย่าพูดแบบนั้นสิลูก….” “ทำอะไรกันน่ะ…” เสียงหวานของคนที่กำลังลงมาจากบันไดทำให้การสนทนาต้องหยุดลง “อ้าวสา..จะไปทำงานแล้วเหรอลูก” “อื้อ..ยัยคะเป็นอะไรถึงร้องไห้..” “พี่สา….” “คุยกับน้องหน่อยนะ…เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรมาให้ทาน” “ว่าไงเป็นอะไรร้องไห้..” “ยายหนูต้องผ่าตัด..” “อะไรนะ เมื่อเช้ายังเห็นดี ๆ อยู่เลย ไงเป็นงั้นได้” “หนูไม่มีเงินเลย….” “ไปทำงานกับฉันมั้ยล่ะ…” “เอาสิ…” “ต้องการเท่าไหร่ล่ะ..เผื่อฉันช่วยได้” “สี่แสน” “จะบ้ารึไง!สี่แสน!…” “จริง ๆนะ” “คงไม่มีงานไหนที่ไดเงินสี่แสนภายในวันนี้พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้หรอกนะ ปีนึงจะได้ถึงสี่แสนรึเปล่าก็ไม่รู้…” “ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ..” “ฉันน่ะทำงานที่บาร์ เป็นสายเอ็นเตอร์เทรนได้เยอะสุดก็คืนล่ะหมื่นสองหมื่น แต่นาน ๆ ที ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดีคนไม่ค่อยเข้าร้านกันหรอก….แต่ถ้าอยากได้เงินจริง ๆ ก็ต้องยอมแลก” “แลก?แลกอะไร” “มีเสี่ยรวย ๆ เยอะ เด็ก ๆ อย่างเธอน่ะสบาย ๆ ไปตอนนี้ก็ได้เลยสี่แสน ฉันก็อยากทำเหมือนกันแต่ติดที่ฉันอายุเท่าเสี่ยไปแล้ว เสี่ยที่ไหนจะมาเอา…” “แบบนั้นฉันไม่ทำหรอก..ให้ตายก็ไม่ทำ” “ก็แค่ถามดู..แต่แกรู้เอาไว้เลยนะว่าเงินสี่แสนน่ะมันไม่ใช่น้อย ๆ จะหามาได้ยังไง ฉันพูดตรง ๆ ต่อให้แกขายบ้านที่อยู่ตอนนี้ก็ไม่ถึง ขายข้าวแกงพันหม้อก็ไม่รู้จะได้รึเปล่า เว้นแต่จะถูกหวย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ” “แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ..ถึงจะจน” “ทะนงในศักดิ์ศรีมันก็ดีอยู่หรอก…แต่ศักดิ์ศรีที่แกมีมันกินได้รึเปล่า เงินเท่านั้นที่ทำให้อยู่รอด ที่ฉันทำก็เพื่อแม่ทั้งนั้น ถึงใครจะมองว่าฉันขายตัวก็เถอะ..คำพูดของคนมันไม่ได้เลวร้ายเท่าการไม่มีเงินนะ” “แต่ยังไง…” “ฉันรู้ว่าแกไม่กล้า…ฉันก็ไม่อยากเป็นคนไม่ดีที่แนะนำให้น้องไปขายตัวเหมือนกัน…ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกันนะ” “นะ..หนูอยากลองดู” “หื้ม….” “หนูจะเป็นอะไรก็ได้…แต่ขอแค่ยายปลอดภัย ชีวิตนี้หนูมีแค่ยาย….แม้แต่ชีวิตหนูก็ให้ได้” “เอาจริงเหรอ” “จะลองดู….” “เธออายุเท่าไหร่…” “20กว่า ๆ” “จะไม่เสียใจใช่มั้ย” “ถ้าหนูไม่ทำอะไรเลย...หนูคงเสียใจมากกว่านี้” “กลับไปคิดให้ดี ๆ ก่อน” “ไม่มีเวลาแล้ว…” “งั้นตามฉันมาเถอะ…” คะแนนเดินตามหลังนิสาไปขึ้นรถ รถแล่นออกมาได้ไม่นานก็ถึงที่หมาย “จำเอาไว้นะคะแนน.ถ้าเปลี่ยนใจก็วิ่งออกมา” “ค่ะ….” “อย่าเสียใจไปเลย…ถ้าจะต้องทำในสิ่งที่ต้องทำถึงมันจะฝืนมากก็เถอะ ตอนนั้นฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่พอหันกลับไปมองแม่ที่ลำบาก ที่โดนทุบตีจากพวกเงินกู้นอกระบบแล้วฉันทำใจไม่ได้จริง ๆ ฉันก็คิดเหมือนเธอ…นอกจากแม่แล้วฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีก” “…….” “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอหาเจ๊ที่ดูแลที่นี่นะ…เขาจะพาเเธอไปหาคนพวกนั้นเอง” คะแนนลังเลเล็กน้อยแต่ก็ตัดสินใจก้าวขาลงจากรถภายในไม่กี่วิ เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเดินตามหลังนิสาไป
Bab terbaru
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก คนดีขาของพี่ (ตอนจบ)
ตอนที่ 77คนดีขาของพี่ (จบ)ลมทะเลพัดเบา ๆ คลื่นซัดเข้ามาหายไปตามแนวทรายที่เปียกชื้น ริมชายหาดยามเย็นเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันพระเอกโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง แขนแข็งแรงโอบรัดอย่างปกป้อง อุ่นไอจากอกกว้างแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางเอก เขาก้มลงหอมขมับเธอเบา ๆ กลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของทะเลผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เธอหลับตาพริ้มอย่างอุ่นใจเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดใบหู “ขอบคุณนะ… ที่ยอมรับคนนิสัยไม่ดีแบบพี่”เพียงฝันยกมือขึ้นแตะท่อนแขนของเขาที่โอบกอดเธออยู่แน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า“ใครบอกว่าพี่คอปเตอร์นิสัยไม่ดีคะ…” เธอเอ่ยเสียงสั่นแต่หนักแน่น “สำหรับฝัน พี่คอปเตอร์คือคนที่ดีที่สุดเสมอ”เธอค่อย ๆ หันใบหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ทาบลงบนผิวน้ำทะเล “อยู่กับพี่ ฝันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยค่ะ”คอปเตอร์มองเพียงฝันนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มของเขาจะเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“พี่ไม่เคยคิดเลยนะ… ว่าชีวิตของพี่จะมีความสุขได้มากขนาดนี้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วกระชับอ้
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ที่รัก
ตอนที่ 76ที่รักสองปีต่อมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของคอปเตอร์ปรากฏขึ้นอย่างคมชัด เขานั่งอยู่ในห้องพักต่างประเทศที่มีวิวหิมะอยู่ด้านหลัง เพียงฝันมองแล้วก็ใจหาย เธอเม้มปากแน่นก่อนถามเสียงเบา“แล้วพี่…จะกลับเมื่อไหร่เหรอ”คอปเตอร์ชะงักไปนิด สีหน้าครุ่นคิดก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “ยังไม่แน่ใจเลย…เรื่องเรียนมันยังมีรายละเอียดต้องจัดการอีกนิด”เพียงฝันก้มหน้าลง ความผิดหวังฉายชัดบนแววตา เธอเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรต่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยคอปเตอร์มองแล้วใจหาย รีบยื่นหน้าเข้ากล้อง ทำปากจู๋ใส่แบบกวน ๆ “ยิ้มหน่อยดิ เดี๋ยวพี่ก็ได้กลับแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ”เพียงฝันเม้มปาก พยายามฝืนยิ้มแต่ก็ยังมีแววตาหม่นอยู่ เธอพูดเบา ๆ “หนูแค่อยากเจอพี่เร็ว ๆ …”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก ตอบเสียงนุ่มลงกว่าเคย “ก็อยากเจอมึงเหมือนกัน…ทนอีกนิดนะฝัน อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับไปเอาให้หายคิดถึงเลย”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา ส่ายหน้า “พูดอะไรทะลึ่งอีกแล้ว…” แต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้อย่างที่เขาขอเพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะถามเสียงอ่อยผ่านหน้าจอที่มีใบหน้าคอปเตอร์อยู่ตรงนั้น“แล้ว…พี่จะกลับมาทันตอนหนูรับปริญญาม
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก วันสุดท้าย
ตอนที่ 75วันสุดท้ายแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามา เพียงฝันขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าเธอซุกอยู่กับแผงอกอุ่น เสียงหัวใจของเขาเต้นดังเป็นจังหวะเธอเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย เอ่ยเสียงอ้อนปนแผ่ว “ตื่นแล้วเหรอพี่…”คอปเตอร์หรี่ตามองลงมา ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ มือก็ลูบผมเธอเบา ๆ “อื้ม ตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลุกเลย”เพียงฝันทำปากจู๋ใส่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “เมื่อคืนพี่ทำเอาหนูหมดแรงเลยนะ”เขาหัวเราะในลำคอ ก้มลงหอมหน้าผากเธอหนึ่งทีแล้วกระซิบข้างหู “โทษทีนะ แต่กูก็ยังไม่หายอยากเลยว่ะ”เพียงฝันรีบยกมือทุบอกเขาเบา ๆ หน้าร้อนผ่าวทันที “บ้า! พอแล้วนะ หนูจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ”คอปเตอร์ยกคิ้วล้อเลียน กอดเธอแน่นขึ้นเหมือนไม่อยากให้หนีไปไหน “ก็เพราะมึงน่ารักเกินไปไง กูถึงห้ามตัวเองไม่ได้…”เพียงฝันซุกแก้มลงกับอกเขาอย่างอ้อน ๆ ก่อนจะถามเสียงเบา “แล้ว…พี่กลับวันไหนเหรอ”คอปเตอร์ลูบผมเธอเบา ๆ พลางตอบสั้น ๆ “ตอนเย็น”เพียงฝันผละออกนิดหนึ่ง ทำตาโต “ไวขนาดนั้นเชียว…” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายปนตัดพ้อคอปเตอร์หัวเราะแผ่ว กดจมูกลงแตะที่ขมับเธอ “อื้ม ไวไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่ได้
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก คิดถึงNC
ตอนที่ 74คิดถึงNCคอปเตอร์ผละจูบจากริมฝีปากลงมาที่ซอกคอ เสียงจูบดังพร่ำพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวไล้ไปตามผิวขาวจนเพียงฝันตัวสั่นสะท้านมือใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด จนกระทั่งแหวกออก เผยผิวกายขาวเนียนสั่นไหวอยู่ตรงหน้า เสื้อในลูกไม้สีขาวบางตัดกับผิว ทำเอาดวงตาคมวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม“สวยฉิบหายเลย…อื้มคิดถึง” เขากระซิบพร่า ก่อนจะดึงเสื้อออกจากตัวเธอ โยนทิ้งไปข้างเตียง แล้วใช้มือใหญ่บีบเต็มทรวงอกขาวอวบบีบขยำจนเพียงฝันสะท้านเฮือก หลุดครางเบา ๆ“อ๊ะ…พี่คอปเตอร์…”จ๊วบ!เขาก้มลงครอบดูดยอดอกที่โผล่พ้นบราออกมา เสียงดูดแรงสั่นสะท้านไปทั้งอก ลิ้นหนาตวัดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มืออีกข้างบีบคลึงสลับเคล้นอย่างหื่นกระหายเสียงครางหวานพร่าหลุดจากริมฝีปากเพียงฝันไม่หยุด อ๊ะ…อ๊าาา… ตัวเธอบิดเกร็งไปมาใต้ร่างหนาคอปเตอร์หัวเราะพร่าในลำคอ แล้วค่อย ๆ เลื่อนจูบต่ำลงไปอีก ไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงขอบกระโปรงพีท มือใหญ่สอดเข้าใต้ชายผ้า ดึงมันสูงขึ้น เผยกางเกงในลูกไม้บางที่เปียกซึมชื้นไปหมดเขาก้มหน้าลงใกล้ ซับ…เลีย… ปลายลิ้นร้อนลากผ่านเนื้อผ้าบางที่แนบชิดกลีบเนื้ออ่อนไหว เพียงฝันสะดุ้งเฮือก มือรีบปิดปาก
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก สุขสันต์วันเกิด
ตอนที่ 73สุขสันต์วันเกิดเสียงหัวเราะคุยกันดังขึ้นในห้องคอนโด เพื่อนสองสามคนนั่งล้อมรอบเค้กก้อนเล็ก ๆ ที่มีเทียนปักอยู่ เพียงฝันยิ้มบาง ๆ ตามมารยาทเวลามีใครอวยพร แต่ในใจกลับรู้สึกว่างโหวง“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มีความสุขเยอะ ๆ” “มีแต่คนรัก มีแต่เรื่องดี ๆ นะ”เพื่อน ๆ ผลัดกันพูดอวยพรพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก เธอก็ตอบกลับไปเบา ๆ “ขอบคุณนะทุกคน” แต่ดวงตากลับแอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางคว่ำไว้บนโต๊ะทุกครั้งที่มันสั่นเบา ๆ ทว่ากลับไม่มีสายเรียกเข้าที่เธอรอคอยวันนี้ทั้งวันพี่คอปเตอร์ยังไม่โทรมาเลยหัวใจที่เคยพยายามเข้มแข็งกลับอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงฝันก้มลงเป่าเทียนให้ดับ ท่ามกลางเสียงตบมือของเพื่อน แต่แววตาเธอกลับหม่นเศร้าอย่างชัดเจนหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อน ๆ เสียงหัวเราะยังดังกลั้วไปกับเสียงเพลงเบา ๆ แต่ใจเธอกลับเหม่อ เพราะโทรศัพท์ยังไม่ดังเสียทีจนกระทั่ง ติ๊ง…ติ๊ง… หน้าจอโชว์ชื่อคอปเตอร์“พี่คอป...โทรมาแล้ว!” เพื่อนคนหนึ่งแซวพลางหัวเราะ เพียงฝันรีบรับสาย ใจเต้นแรง“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มอุ่นคุ้นหูดังมาจากปลายสายเพียงฝันเผลอยิ้มทันที น้ำตาเอ่อเล็กน้อย “พี่…โทรมาซะที
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ยิ้มให้ดูหน่อย
ตอนที่ 72ยิ้มให้ดูหน่อยเพียงฝันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี ตัวเลขหกหลักทำให้เธอตาโตทันที รีบกดโทรหาคอปเตอร์“พี่! โอนมาทำไมเยอะขนาดนี้ หนึ่งแสนเลยนะ!”ปลายสายหัวเราะห้าว ๆ “ก็อยากง้อไง ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้คงจับกดลงเตียงไปแล้วล่ะ”“บ้า! พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอขึ้นเสียงนิด ๆ แต่แก้มกลับร้อนผ่าว “หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องง้อเลย”คอปเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังขึ้นมา “ไหนมึงเคยบอกว่าถ้ามีอะไรก็พูดตรง ๆ ไง คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่างอนเรื่องวันนั้น…ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เพื่อนจริง ๆ”เพียงฝันเม้มปากแน่น ถอนหายใจเบา ๆ “รู้แล้วหรอกน่า…ไม่ได้โกรธขนาดนั้นสักหน่อย พี่จริงจังไปได้”“กับคนอื่นกูอาจไม่จริงจังหรอก” น้ำเสียงคอปเตอร์อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก “แต่กับมึง…กูต้องจริงจังหน่อย”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ เหลือแค่เสียงหัวใจของเพียงฝันที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมคอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ “โอนเงินให้แล้ว ไม่คิดจะให้รางวัลอะไรหน่อยเหรอ”เพียงฝันกลอกตา “แล้วพี่อยากได้อะไรล่ะ”“อยู่คนเดียวใช่ไหม” น้ำเสียงเขาแผ่วล
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ขายข้าวแกง
ตอนที่ 57ขายข้าวแกง“ฉันจะยอมเสียสละแล้วกัน”เธอหลบตา มืออีกข้างยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่วรถ เหลือเพียงแรงกุมมือที่ยังอบอุ่นและหนักแน่นอยู่ไม่เปลี่ยนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน ก่อนเอ่ยต่อ“ฉันจะเก็บเด็กไว้…เพราะเห็นแก่เขาที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”น้ำตาเอ่อคลอแต่ยั
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ความรู้สึกแปลก ๆ
ตอนที่51ความรู้สึกแปลก ๆสามวันถัดมา“คะแนน ช่วงนี้เหนื่อยเกินไปรึเปล่าลูกทำไมหน้าซีด ๆ”หญิงชราเอ่ยถามหลานสาวเมื่อเห็นท่าทางไม่ค่อยดีนัก“ช่วงนี้เวียนหัวบ่อย ๆ น่ะจ้ะ”“ไปหาหมอมั้ยลูก ให้หมอตรวจดูหน่อย”“ไม่เป็นไร พักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”“ตอนเย็นไม่ต้องไปขายของหรอก เดี๋ยวยายไปเองหนูพักผ่อนเถ
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก แตกสลาย
ตอนที่ 45แตกสลายเวกัสนั่งเอนกายพิงพนักโซฟาหนังสีดำในห้องนั่งเล่นของคอนโดหรู ไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวมุมห้องทอดเงาเบา ๆ บนใบหน้าคมคายของเขา แก้ววิสกี้ในมือถูกยกขึ้นชนกับเพื่อนที่นั่งล้อมวงอยู่ด้วยกัน เสียงกระทบของแก้วใสดังแผ่วเบา“นานมากแล้ว ที่ไม่ได้มานั่งกินเหล้ากับมึงที่ห้องแบบนี้”หมอกเอ่ยขึ้นพร
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก เลียจนลอย🔥🔞
ตอนที่ 42เลียจนลอย🔥🔞“เงียบ แล้วก็อ้าขา”คำสั่งเย็นชาถูกเปล่งออกมาเสียงเรียบ แต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่นวาบปลายลิ้นร้อนจัดของเวกัสแตะลงบนเม็ดสวาทที่เปียกชื้นแล้วลากช้า ๆ พร้อมกับแรงดูดที่รุนแรงพอจะทำให้ร่างเธอสั่นสะท้าน“อ๊ะ… เวกัส…!”เสียงครางที่อดกลั้นไม่ไหวหลุดลอดจากปากพร้อมแรงบิดสะโพกที่พยายาม
Anda juga akan menyukai
เรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C112.2K Dibacaห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน130.2K Dibacaขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง117.0K Dibacaเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว164.6K Dibacaสัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย
มะที59 Dibacaผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn118 Dibacaเมียบังเอิญของท่านประธานใหญ่ (มาก)
มนต์ศิขริน84 Dibacaขย่มรักวิศวะร้าย
InTheStars348 Dibaca
