MasukShare
ขอแค่ยายหาย....อะไรก็ได้ทั้งนั้น
Tanggal publikasi:
2026-03-17 23:16:42ตอนที่ 4
ขอแค่ยายหาย....อะไรก็ได้ทั้งนั้น รุ่งเช้า แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้อง คะแนนลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า รู้สึกเหมือนร่างกายทั้งร่างหนักอึ้งไปหมด กล้ามเนื้อขาและเอวปวดตึงจนนอนนิ่งไปพักหนึ่งถึงจะขยับได้ ผ้าห่มผืนบางร่นลงจากแผ่นอก เผยให้เห็นรอยแดงช้ำตามตัว และความเปียกชื้นจาง ๆ ที่ยังหลงเหลือจากค่ำคืนอันดุเดือด เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บแสบระหว่างเรียวขาย้ำเตือนเธอชัดเจนทุกการเคลื่อนไหว ร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ แต่กลับไม่มีเวลาแม้แต่จะตั้งหลัก หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองนาฬิกา “จะแปดโมงแล้ว!…” คะแนนลุกขึ้นแทบไม่ทัน แม้จะเจ็บแต่ก็ฝืนพยุงตัวเองลุกจากเตียงทันที มือคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาแต่งอย่างเร่งรีบ ใบหน้ายังซีดเซียว ริมฝีปากแห้ง และดวงตาหนักอึ้งจากการนอนไม่พอ ก่อนออกจากห้อง หันกลับไปมองเตียงเพียงแวบเดียว “ญาติคุณพิสมัยค่ะ...” เธอบอกกับพนักงานเคาท์เตอร์ทันทีที่มาถึง “เชิญทางนี้ค่ะ” คะแนนก้าวขาตามพยาบาลในชุดสีขาวไปอย่างใจจดใจจ่อ “ตอนนี้ยายของคุณออกจากห้องไอซียูแล้ว....แต่ว่ายังไม่ได้สติค่ะ” “ฉันอยากให้ผ่าตัดเปลี่ยนไตค่ะ...” “งั้นเดี๋ยวจะมีเอกสารมาให้เซ็นยินยอมนะคะ...พอคนไข้ฟื้นแล้วเราก้ต้องขอความยินยอมจากคนไข้ด้วยค่ะ” “ค่ะ....” “คนไข้ยังหลับอยู่ หมดเวลาเยี่ยมแล้วฉันจะมาเรียกนะคะ” “ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวเดินเข้ามาห้องผู้ป่าวยช้า ๆ ยายยังนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น สายออกซิเจนระโยงระยายอยู่เต็มไปหมด คะแนนนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ อย่างหมดแล้ว ยื่นไปกุมมือยายที่กำลังอุ่น “ขอโทษนะยาย....ที่หนูเป็นภาระยายมาตลอดเลย ถ้าไม่มีหนูยายคงมีเงินมากกว่านี้” เธอร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างไม่อาย “รอหน่อยนะ...หนูจะตั้งใจเรียน แล้วจะมาดูและยายนะ” ช่วงบ่าย แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านต้นไม้ริมถนนหน้ามหาวิทยาลัย ร่มเงาไหวตามสายลมอ่อนพัดพาเส้นผมของหญิงสาวคนหนึ่งให้พลิ้วไปตามจังหวะ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดรัดรูปพอดีตัว กระดุมเม็ดบนเว้นไว้ เผยผิวเนินอกขาวเนียนเพียงนิดพอให้หัวใจใครบางคนสั่น กระโปรงทรงเอสีดำพอดีเข่าแนบกับสะโพกได้รูป ขับให้ช่วงขาดูเรียวยาวยิ่งขึ้นในทุกย่างก้าว รองเท้าคัทชูสีดำเงาวาวกับเสียงส้นกระทบพื้นจังหวะเบา ๆ กระเป๋าสะพายข้างพาดบนไหล่บาง ส่วนมืออีกข้างถือแฟ้มเอกสารแนบอกอย่างระมัดระวัง คะแนนในวัยยี่สิบต้น ๆ แต่ทว่าเธอพึ่งเรียนอยู่ปีหนึ่ง พอจบมอปลายก็ช่วยยายขายข้าวแกงเก็บเงินจนได้เข้ามหาลัยที่ดีที่สุดในเมือง ขาเรียวก้าวขึ้นตึกช้า ๆ ด้วยข้าวของที่พะรุงพะรังทำให้เธอเผลอไปชนใครคนหนึ่งเข้าอย่างแรก “โอ้ย!...” “ขะ..ขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้าเก็บเอกสารที่ล่วงลงพื้นอย่างรีบเร่ง “ไม่เป็นไรค่ะ...” เสียงใจของสาวแว่นเอ่ยเบา ๆ “เมื่อกี้...ฉันก็มัวแต่ก้มมองโทรศัพท์ไม่ได้ดูทางน่ะ” เธอขยับแว่นตาเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองโทรศัพท์อีกครั้ง “เอ่อ...” “แล้วเธอรู้รึเปล่าว่าคณะบริหารไปทางไหน....” สาวแว่นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง “ฉันก็อยู่คณะบริหารเหมือนกัน......ตามฉันมาสิ” คะแนนพูดขึ้น “บังเอิญจัง....แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ” “คะแนนน่ะ....เธอล่ะ” “ฉันชื่อมิ้น....” “ยินดีที่ได้รู้จัก” “เธอมาที่นี่คนเดียวเหรอ” “อื้อ ฉันไม่มีเพื่อนที่ไหน” “บังเอิญจังฉันก็ไม่มี....งั้นต่อไปฉันฝากตัวเป็นเพื่อนเธอได้มั้ย” “เอาสิ....” เมื่อการเรียนคาบแรกของวันสิ้นสุดลงพวกเธอก็พากันเดินออกมาจากห้องอย่างไม่เร่งรีบนัก “คะแนน เสร็จจากนี่แล้วเธอจะไปไหนต่อ” “คงกลับบ้านน่ะ” “แต่พึ่งจะบ่ายสามเองนะ...” “ยายฉันไม่สบายน่ะ....ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” “เธอโอเครึเปล่า” “ไม่เป็นไร....ฉันโอเค” “งั้นฉันไปส่งเธอที่โรงพยาบาลแล้วกัน.....พอดีฉันขับรถมาน่ะ” “เกรงใจ” “ไม่เป็นไรหรอกน่า.....” “งั้นก็ได้....” “งั้นพาฉันไปหาพี่ชายแป๊บนึงได้มั้ย” “ได้ดิ....อยู่ตรงไหนล่ะ” “อื้อ...น่าจะตรงนู้น...” นิ้วเรียวชี้ไปอีกตึกที่อยู่ไม่ไกลมากนัก “นี่คะแนน....เธออยู่กับยายแค่สองคนเหรอ” มิ้นเอ่ยถามในขณะที่กำลังเดินไปตามริมฟุตบาท “ใช่...” “อ๋อ.....เธอนี่ดูเย็นชาจัง” “ใคร ๆ ก็บอกแบบนั้น” “แต่ไม่เป็นไรฉันพูดเก่ง แค่เธอไม่รำคาญก็พอ” “ฉันไม่ค่อยชอบพูด....ชอบฟังคนอื่นพูดมากกว่า” “ดีแล้วที่เรามาเจอกันน่ะ....” “.......” “นั่นไงพี่ชายฉัน.....เธอรอตรงนี้แป๊บนะ” มิ้นชี้ไปที่ชายสูงโปรงที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนไม่ไกล ตรงนั้นมีผู้ชายอยู่ประมาณสองสามคนสวมเสื้อช๊อปวิศวะทั้งนั้น “ไปกันเถอะคะแนน....” “อื้อ....” หญิงสาวกำลังจะก้าวเท้ากลับแต่เหมือนว่าเธอจะชนเข้ากับแผงอกแน่นและอุ่น ตุ้บ! หญิงสาวผงะเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นช้า ๆ และหัวใจก็แทบหยุดเต้นในวินาทีนั้น เมื่อแววตาคมกริบคู่นั้นจ้องกลับมา ริมฝีปากเขาหยักยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนตกใจที่เห็นเธอเช่นเดียวกัน เขาคือคนเมื่อคืนที่… คะแนนกะพริบตาถี่ พยายามถอยห่าง แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แบบเดียวกับที่อบอวลอยู่บนหมอนเมื่อคืนซัดกลับมาอย่างจัง หัวใจเธอสั่นไหว ร่างกายชะงักเหมือนถูกตรึงไว้ “ซุ่มซ่ามชิบ....” เขาพูดเสียงเรียบใบหน้ายังคงนิ่งเฉยแววตาเฉียบขาดสีเข้มดิ่งลึก เย็นเยียบจนแทบไร้ความรู้สึก “เอ่อ...ขอโทษค่ะ” “หลีกไปสิ...” คำพูดเย็นจัด ตรงไปตรงมา ราวกับเห็นเธอเป็นแค่คนแปลกหน้าในฝูงชน คะแนนเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อให้เขาเดินผ่าน “ไอ้กัส....ทางนี้” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังสองสาวไม่ได้หันกลับไปมองแต่อย่างใด “ไงไอ้กัส....มาถึงก็จะเอาเด็กใหม่เลยรึไง” หมอกเพื่อนสนิทเอ่ยถามอย่างหยอกล้อเหมือนเคย “พูดอะไรของมึง” “ก็น้องคนเมื่อกี้ไง....เพื่อนน้องสาวกูน่ะ หุ่นแม่งอย่างเอา” “มึงตาบอดรึไง...” “มึงไม่ชอบงั้นเหรอ...” “หึ ไม่มีอะไรน่าสนใจ” “ครับ ตัวพ่ออย่างมึงคงไม่ชอบอะไรธรรมดาสินะ...แต่แบบนี้กูไม่ติด” “ไปกันเถอะ...” “ไปไหน” “เล่นบาส...ช่วงนี้เซ็ง ๆ” “งั้นคืนนี้ที่เดิมมั้ย....” “อื้อ....” “เป็นไรว่ะไอ้กัสเรื่องเซ็ง ๆ ของมึง...” น่านเพื่อนสนิทอีกคนเอ่ยถาม “ไม่รู้แค่รู้สึกเซ็ง ๆ อยากเล่นบาสให้มันเหงื่อออก” “งั้นไปกันเถอะ...แต่อย่าลืมนะเว้ยคืนนี้ที่เดิม” ตัดภาพมาที่โรงพยบาล “ยาย…” หญิงชราเปิดเปลือกตาช้า ๆ ก่อนจะกระพริบมองอย่างพร่าเบลอ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกอย่างอ่อนแรง “คะแนน” น้ำเสียงแหบแผ่วแต่ยังอบอุ่นเหมือนเดิมเสมอ ทำเอาน้ำตาเธอคลอขึ้นทันที “ยายฟื้นแล้ว…ยายปลอดภัยแล้วใช่มั้ย” “ยายไม่เป็นไรจ้ะ...หลานน่ะสิ ดูโทรม ๆ ไปนะ ทำงานหนักเหรอลูก” หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าที่โทรม ไม่ใช่แค่เรื่องงาน “แค่...อดนอนไปหน่อย ยายไม่ต้องห่วงนะ หนูอยู่ตรงนี้แล้ว” เธอจับมือนิ่ม ๆ ของยายมากุมไว้แน่น ก้มหน้าซ่อนความเจ็บปวดไว้ใต้รอยยิ้ม “ยายรู้แล้วนะ...โรคที่ยายเป็น ไม่ต้องรักษาหรอก อายุยายเยอะขนาดนี้แล้วรักษาไปก็ฝืนเปล่า ๆ” “แล้วหนูจะอยู่กับใคร” คำถามของเธอทำให้หญิงชราถึงกับชะงัก “ยายสอนหนูทุกอย่างแต่ยายไม่เคยสอนให้หนูอยู่คนเดียว....ถ้ายายไม่อยู่แล้วหนูจะทำยังไง” “คะแนนลูก....” “ยายผ่าตัดเถอะนะ....” “ยายไม่มีเงินหรอก...เก็บไว้ให้หนูเรียน” “ไม่เอา...หนูมีเงินแล้ว” “เอามาจากไหน....” “ยืมเขามา” “ยืมใคร....ใครให้เงินมาตั้งเยอะขนาดนั้น” “ยืมพี่สาลูกป้านิดน่ะ....แต่ยายไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวหนูจะหามาคืนพี่เขาแน่ ๆ” “ไม่เห็นต้องไปหยิบยืมคนอื่นมาเลยลูก....” “แค่ยายปลอดภัยอะไรหนูก็ยอมทั้งนั้น” คะแนนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่ตีตื้นอยู่ในลำคอ แต่ดวงตากลับร้อนผ่าว น้ำตาหยดแรกไหลลงแก้มโดยไม่ทันรู้ตัว เธอรีบก้มหน้าหลบ แอบใช้หลังมือปาดออกอย่างรวดเร็วเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น แต่ยายกลับเอื้อมมือที่ผอมบางและอบอุ่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ นิ้วสั่นเล็กน้อยจากแรงอ่อนโรย แต่ยังเปี่ยมไปด้วยความรัก “ร้องไห้ทำไมลูก...ยายอยู่ตรงนี้แล้ว” ปลายนิ้วหยาบจากวัยขัดผ่านหยดน้ำตาที่แก้มเธอเบา ๆ ซับอย่างอ่อนโยน เหมือนเช็ดออกไปพร้อมความเจ็บทั้งหมดในใจ หญิงสาวร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงนั้น น้ำตาไหลพราก แต่เธอกลับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา มือกุมมือยายแน่นขึ้น “ดีใจที่ยายไม่เป็นอะไร...”
Bab terbaru
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก คนดีขาของพี่ (ตอนจบ)
ตอนที่ 77คนดีขาของพี่ (จบ)ลมทะเลพัดเบา ๆ คลื่นซัดเข้ามาหายไปตามแนวทรายที่เปียกชื้น ริมชายหาดยามเย็นเงียบสงบ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งกับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันพระเอกโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง แขนแข็งแรงโอบรัดอย่างปกป้อง อุ่นไอจากอกกว้างแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนางเอก เขาก้มลงหอมขมับเธอเบา ๆ กลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของทะเลผสมกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้เธอหลับตาพริ้มอย่างอุ่นใจเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบชิดใบหู “ขอบคุณนะ… ที่ยอมรับคนนิสัยไม่ดีแบบพี่”เพียงฝันยกมือขึ้นแตะท่อนแขนของเขาที่โอบกอดเธออยู่แน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้า“ใครบอกว่าพี่คอปเตอร์นิสัยไม่ดีคะ…” เธอเอ่ยเสียงสั่นแต่หนักแน่น “สำหรับฝัน พี่คอปเตอร์คือคนที่ดีที่สุดเสมอ”เธอค่อย ๆ หันใบหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ทาบลงบนผิวน้ำทะเล “อยู่กับพี่ ฝันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรเลยค่ะ”คอปเตอร์มองเพียงฝันนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เสียงทุ้มของเขาจะเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“พี่ไม่เคยคิดเลยนะ… ว่าชีวิตของพี่จะมีความสุขได้มากขนาดนี้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วกระชับอ้
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ที่รัก
ตอนที่ 76ที่รักสองปีต่อมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของคอปเตอร์ปรากฏขึ้นอย่างคมชัด เขานั่งอยู่ในห้องพักต่างประเทศที่มีวิวหิมะอยู่ด้านหลัง เพียงฝันมองแล้วก็ใจหาย เธอเม้มปากแน่นก่อนถามเสียงเบา“แล้วพี่…จะกลับเมื่อไหร่เหรอ”คอปเตอร์ชะงักไปนิด สีหน้าครุ่นคิดก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “ยังไม่แน่ใจเลย…เรื่องเรียนมันยังมีรายละเอียดต้องจัดการอีกนิด”เพียงฝันก้มหน้าลง ความผิดหวังฉายชัดบนแววตา เธอเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรต่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยคอปเตอร์มองแล้วใจหาย รีบยื่นหน้าเข้ากล้อง ทำปากจู๋ใส่แบบกวน ๆ “ยิ้มหน่อยดิ เดี๋ยวพี่ก็ได้กลับแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ”เพียงฝันเม้มปาก พยายามฝืนยิ้มแต่ก็ยังมีแววตาหม่นอยู่ เธอพูดเบา ๆ “หนูแค่อยากเจอพี่เร็ว ๆ …”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก ตอบเสียงนุ่มลงกว่าเคย “ก็อยากเจอมึงเหมือนกัน…ทนอีกนิดนะฝัน อีกแป๊บเดียว เดี๋ยวพี่กลับไปเอาให้หายคิดถึงเลย”เพียงฝันหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตา ส่ายหน้า “พูดอะไรทะลึ่งอีกแล้ว…” แต่ก็ยอมเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้อย่างที่เขาขอเพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะถามเสียงอ่อยผ่านหน้าจอที่มีใบหน้าคอปเตอร์อยู่ตรงนั้น“แล้ว…พี่จะกลับมาทันตอนหนูรับปริญญาม
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก วันสุดท้าย
ตอนที่ 75วันสุดท้ายแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามา เพียงฝันขยับตัวเล็กน้อยแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าเธอซุกอยู่กับแผงอกอุ่น เสียงหัวใจของเขาเต้นดังเป็นจังหวะเธอเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย เอ่ยเสียงอ้อนปนแผ่ว “ตื่นแล้วเหรอพี่…”คอปเตอร์หรี่ตามองลงมา ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ มือก็ลูบผมเธอเบา ๆ “อื้ม ตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลุกเลย”เพียงฝันทำปากจู๋ใส่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “เมื่อคืนพี่ทำเอาหนูหมดแรงเลยนะ”เขาหัวเราะในลำคอ ก้มลงหอมหน้าผากเธอหนึ่งทีแล้วกระซิบข้างหู “โทษทีนะ แต่กูก็ยังไม่หายอยากเลยว่ะ”เพียงฝันรีบยกมือทุบอกเขาเบา ๆ หน้าร้อนผ่าวทันที “บ้า! พอแล้วนะ หนูจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ”คอปเตอร์ยกคิ้วล้อเลียน กอดเธอแน่นขึ้นเหมือนไม่อยากให้หนีไปไหน “ก็เพราะมึงน่ารักเกินไปไง กูถึงห้ามตัวเองไม่ได้…”เพียงฝันซุกแก้มลงกับอกเขาอย่างอ้อน ๆ ก่อนจะถามเสียงเบา “แล้ว…พี่กลับวันไหนเหรอ”คอปเตอร์ลูบผมเธอเบา ๆ พลางตอบสั้น ๆ “ตอนเย็น”เพียงฝันผละออกนิดหนึ่ง ทำตาโต “ไวขนาดนั้นเชียว…” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายปนตัดพ้อคอปเตอร์หัวเราะแผ่ว กดจมูกลงแตะที่ขมับเธอ “อื้ม ไวไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่ได้
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก คิดถึงNC
ตอนที่ 74คิดถึงNCคอปเตอร์ผละจูบจากริมฝีปากลงมาที่ซอกคอ เสียงจูบดังพร่ำพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวไล้ไปตามผิวขาวจนเพียงฝันตัวสั่นสะท้านมือใหญ่ค่อย ๆ เลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด จนกระทั่งแหวกออก เผยผิวกายขาวเนียนสั่นไหวอยู่ตรงหน้า เสื้อในลูกไม้สีขาวบางตัดกับผิว ทำเอาดวงตาคมวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม“สวยฉิบหายเลย…อื้มคิดถึง” เขากระซิบพร่า ก่อนจะดึงเสื้อออกจากตัวเธอ โยนทิ้งไปข้างเตียง แล้วใช้มือใหญ่บีบเต็มทรวงอกขาวอวบบีบขยำจนเพียงฝันสะท้านเฮือก หลุดครางเบา ๆ“อ๊ะ…พี่คอปเตอร์…”จ๊วบ!เขาก้มลงครอบดูดยอดอกที่โผล่พ้นบราออกมา เสียงดูดแรงสั่นสะท้านไปทั้งอก ลิ้นหนาตวัดวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มืออีกข้างบีบคลึงสลับเคล้นอย่างหื่นกระหายเสียงครางหวานพร่าหลุดจากริมฝีปากเพียงฝันไม่หยุด อ๊ะ…อ๊าาา… ตัวเธอบิดเกร็งไปมาใต้ร่างหนาคอปเตอร์หัวเราะพร่าในลำคอ แล้วค่อย ๆ เลื่อนจูบต่ำลงไปอีก ไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงขอบกระโปรงพีท มือใหญ่สอดเข้าใต้ชายผ้า ดึงมันสูงขึ้น เผยกางเกงในลูกไม้บางที่เปียกซึมชื้นไปหมดเขาก้มหน้าลงใกล้ ซับ…เลีย… ปลายลิ้นร้อนลากผ่านเนื้อผ้าบางที่แนบชิดกลีบเนื้ออ่อนไหว เพียงฝันสะดุ้งเฮือก มือรีบปิดปาก
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก สุขสันต์วันเกิด
ตอนที่ 73สุขสันต์วันเกิดเสียงหัวเราะคุยกันดังขึ้นในห้องคอนโด เพื่อนสองสามคนนั่งล้อมรอบเค้กก้อนเล็ก ๆ ที่มีเทียนปักอยู่ เพียงฝันยิ้มบาง ๆ ตามมารยาทเวลามีใครอวยพร แต่ในใจกลับรู้สึกว่างโหวง“แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะเพื่อน ขอให้มีความสุขเยอะ ๆ” “มีแต่คนรัก มีแต่เรื่องดี ๆ นะ”เพื่อน ๆ ผลัดกันพูดอวยพรพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก เธอก็ตอบกลับไปเบา ๆ “ขอบคุณนะทุกคน” แต่ดวงตากลับแอบเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางคว่ำไว้บนโต๊ะทุกครั้งที่มันสั่นเบา ๆ ทว่ากลับไม่มีสายเรียกเข้าที่เธอรอคอยวันนี้ทั้งวันพี่คอปเตอร์ยังไม่โทรมาเลยหัวใจที่เคยพยายามเข้มแข็งกลับอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงฝันก้มลงเป่าเทียนให้ดับ ท่ามกลางเสียงตบมือของเพื่อน แต่แววตาเธอกลับหม่นเศร้าอย่างชัดเจนหญิงสาวนั่งคุยกับเพื่อน ๆ เสียงหัวเราะยังดังกลั้วไปกับเสียงเพลงเบา ๆ แต่ใจเธอกลับเหม่อ เพราะโทรศัพท์ยังไม่ดังเสียทีจนกระทั่ง ติ๊ง…ติ๊ง… หน้าจอโชว์ชื่อคอปเตอร์“พี่คอป...โทรมาแล้ว!” เพื่อนคนหนึ่งแซวพลางหัวเราะ เพียงฝันรีบรับสาย ใจเต้นแรง“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มอุ่นคุ้นหูดังมาจากปลายสายเพียงฝันเผลอยิ้มทันที น้ำตาเอ่อเล็กน้อย “พี่…โทรมาซะที
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ยิ้มให้ดูหน่อย
ตอนที่ 72ยิ้มให้ดูหน่อยเพียงฝันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี ตัวเลขหกหลักทำให้เธอตาโตทันที รีบกดโทรหาคอปเตอร์“พี่! โอนมาทำไมเยอะขนาดนี้ หนึ่งแสนเลยนะ!”ปลายสายหัวเราะห้าว ๆ “ก็อยากง้อไง ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้คงจับกดลงเตียงไปแล้วล่ะ”“บ้า! พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอขึ้นเสียงนิด ๆ แต่แก้มกลับร้อนผ่าว “หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องง้อเลย”คอปเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังขึ้นมา “ไหนมึงเคยบอกว่าถ้ามีอะไรก็พูดตรง ๆ ไง คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่างอนเรื่องวันนั้น…ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เพื่อนจริง ๆ”เพียงฝันเม้มปากแน่น ถอนหายใจเบา ๆ “รู้แล้วหรอกน่า…ไม่ได้โกรธขนาดนั้นสักหน่อย พี่จริงจังไปได้”“กับคนอื่นกูอาจไม่จริงจังหรอก” น้ำเสียงคอปเตอร์อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก “แต่กับมึง…กูต้องจริงจังหน่อย”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ เหลือแค่เสียงหัวใจของเพียงฝันที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมคอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ “โอนเงินให้แล้ว ไม่คิดจะให้รางวัลอะไรหน่อยเหรอ”เพียงฝันกลอกตา “แล้วพี่อยากได้อะไรล่ะ”“อยู่คนเดียวใช่ไหม” น้ำเสียงเขาแผ่วล
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก ปัญหารุมเร้า
ตอนที่ 1ปัญหารุมเร้า‘คะแนน’หญิงสาววัย 20ต้น ๆ พึ่งกลับมาจากมหาลัย แต่ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อหน้าบ้านมีคนมายืนมุงอยู่หลายคนเธอขมวดคิ้ว ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้“ป้านิด…พากันมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ…”เธอเอ่ยถามเสียงหวาน ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ“นี่คะ..รีบไปดูยายแกที่โรงพยาบาลเร็ว..”“กะ…เกิดอะไรขึ้
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก โกรธฉันอีกแล้ว/NC
ตอนที่ 26โกรธฉันอีกแล้ว/NCเสียงประตูปิดดัง ปัง! ก้องกังวานไปทั้งห้อง เวกัสผลักร่างของคะแนนลงบนเตียงอย่างแรงจนเธอเซล้มไปกองกับผ้าปูที่ยับยู่ยี่ หลังจากที่เขากระชากเธอให้ขึ้นรถมาตั้งแต่รลงจากรถบัส“มึงคิดจะทำอะไรคะแนน มึงจะท้าทายกูไปถึงไหน”เสียงต่ำลอดไรฟันที่เต็มไปด้วยโทสะ เขาเดินเข้ามาใกล้ในขณะที
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก คนแบบมึงมันก็ทำได้แค่นี้
ตอนที่ 17คนแบบมึงมันก็ทำได้แค่นี้ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียน แสงแดดสุดท้ายของวันทอดผ่านเงาอาคารเป็นแนวยาวบนพื้นถนน คะแนนเดินเงียบ ๆ อยู่บนฟุตบาทหน้าโรงเรียน เสียงรองเท้ากระทบพื้นก้องสะท้อนในช่วงที่นักเรียนเริ่มซาลงไปแล้วข้างหลังเธอไม่ห่างนัก มีร่างสูงใหญ่ของเวกัสที่เดินตามมาอย่างเงียบเ
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก เธอคิดจะยั่วฉันเหรอ/NC
ตอนที่ 28เธอคิดจะยั่วฉันเหรอ/NCก๊อก ก๊อกคะแนนยืนเคาะประตู ตอนนี้เธออยู่หน้าห้องของเวกัส มาหาเขาเหมือนเช่นทุกวัน หญิงสาวไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาติเธอเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ อย่างลังเลเวกัสกำลังนั่งอยู่บนหน้าจอคอม ตาเพ่งเล็งไปที่จอโดยไม่หันมาสนใจคนที่มาใหม่แม้แต่น้อย นิ้วมือคลิกเมาส์ระรัวพร้อมกับแก้
Anda juga akan menyukai
Gardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง89.5K Dibacaวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์181.2K DibacaCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI112.0K Dibacaประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89160.0K Dibacaฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ
องค์หญิงโนเนม140 Dibacaไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย89 Dibacaกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa45 DibacaBad Night | คืนร้ายพ่ายรัก
Xiaohlinz254 Dibaca
