จุดอิ่มตัว 2

“ช่วงนี้พริกงี่เง่าว่ะ ชอบหาเรื่องมาชวนกูทะเลาะ วันก่อนรถเสียจะให้กูขับรถไปส่งที่ทำงาน กูมีประชุมกับลูกทีม ไปส่งไม่ได้บอกให้นั่งแท็กซี่ไป ก็โกรธกูอีก หาว่ากูไม่สนใจ วันนี้ก็เอาเรื่องอุ๋ยมาชวนกูทะเลาะอีก กูเบื่อว่ะภัค แค่เรื่องงานก็เบื่อแล้ว พริกยังมาเป็นแบบนี้อีก” ที่ทำงานของเขากับพริมาอยู่กันคนละทาง ถ้าขับรถไปส่งแล้วขับกลับมาที่บริษัทก็เข้าประชุมไม่ทัน โดนเพ่งเล็งอีก ยิ่งช่วงนี้ยอดขายของทีมไม่เป็นไปตามเป้ามาหลายเดือนแล้วด้วย แต่พริมาก็ไม่ยอมเข้าใจอะไรง่าย ๆโกรธเขา หาว่าไม่สนใจจนตอนนี้ก็ตามอารมณ์ของเมียไม่ทันแล้ว

“ผู้หญิงก็งี้แหละ แต่เรื่องอุ๋ย กูเข้าใจน้องพริกนะ เป็นกู กูก็คิดอะ แม่งเจอลิปในรถผัว ใครจะไม่คิด”

“คิดนะคิดได้ แต่ก็ต้องฟังกูบ้างปะวะ นี่อะไรคิดเป็นตุเป็นตะว่ากูนอกใจกลับไปคุยกับอุ๋ยอีก ดูถูกกูชัด ๆ” อารมณ์โกรธ อารมณ์หึงหวงของพริมา เขารู้และรับได้ แต่ถ้ามันเกิดอยู่บ่อยครั้งและแต่ละครั้งก็ไร้เหตุผลมากล่าวอ้าง มันก็ลดทอนความรู้สึกดี ๆลงได้เหมือนกัน “ก็เห็นอยู่ว่ากูผ่านอะไรมา”

“มึงก็ต้องเข้าใจน้องมันหน่อย ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ เรื่องนิดเดียว นู่น จินตนาการยาวอย่างกับกำแพงเมืองจีน ฉิบหายละ ดูโน่นสิ” ภพภัคพยักพเยิดหน้าไปยังทางเข้าของร้านเมื่อเห็นว่าคนที่เป็นต้นเหตุของการอารมณ์เสียของเพื่อนเดินเข้ามาในร้าน

ชาญชัยพ่นลมหายใจแรงถี่ หัวคิ้วดกดำเคลื่อนเข้าหากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

อรอุมาอีกแล้ว

“คิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอชาญที่นี่ ขออุ๋ยนั่งด้วยนะ” อรอุมาฉีกยิ้มกว้าง เธอเดาทางชาญชัยได้เสมอ เขาก็ยังเหมือนเดิม ชอบไปในที่เดิม ๆและอีกหลายอย่างที่เคยชอบก็คงชอบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“มาเที่ยวเหรอครับอุ๋ย”

เป็นภพภัคที่เอ่ยปากถามอรอุมา ในขณะที่ชาญชัยเอาแต่นั่งนิ่ง เสตามองอดีตคนรักอยู่แว็บเดียวก็เบือนหน้าไปอีกทาง

“เปล่าค่ะ อุ๋ยตั้งใจมาหาชาญ”

พูดเป็นนัยจนสองหนุ่มเสตาสบกันอย่างไม่ได้นัดหมาย งานเข้าแล้วไหมล่ะ ไอ้ชาญ!

“เมื่อวานอุ๋ยทำลิปหาย ไม่แน่ใจว่าหล่นในรถชาญไหม ?” ลุกไปนั่งข้างชาญชัยโดยไม่ได้ขอพลางโน้มใบหน้าเข้าใกล้แล้วแสร้งทำสีหน้าสงสัย

“ลิปสีแดง ?”

“ใช่ ๆอันนั้นแหละ” อรอุมาชิงบอกด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นคล้ายกับว่าดีใจที่ชาญชัยเจอลิปสติกอยู่ในรถ

“ผมทิ้งไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นของอุ๋ย” บอกด้วยสีหน้าซื่อ ๆ แต่แววตาฉายชัดว่ากำลังอึดอัดกับกิริยาท่าทางของคนรักเก่า

“ว้า เสียดายจัง ดิออร์เลยนะนั่น แต่อุ๋ยไม่ระวังเองด้วยแหละ ชาญทิ้งไปแล้วก็ไม่เป็นไร”

ตีหน้าทำเหมือนเสียดายของ ทว่าใจกำลังคิดว่าหลังจากที่ชาญชัยเจอลิปสติก เรื่องราวต่อจากนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“แล้วนี่อุ๋ยย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพ ฯแล้วเหรอ เห็นย้ายไปอยู่เชียงใหม่ตั้งหลายปี”

“อุ๋ยย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ถาวรแล้วล่ะภัค ไปอยู่เชียงใหม่หลายปี คิดถึงคนที่นี่มาก” พูดพลางมองไปยังชาญชัยอย่างมีความหมาย แต่คนที่ถูกมองกลับนิ่งเฉย ไม่หวั่นไหวกับคำพูดน้ำเน่าที่หลุดออกมาจากปากของอดีตแฟนสาว “อุ๋ยว่าจะหาทำเลเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆนะ ภัคกับชาญมีแนะนำไหม ?”

“แถว ๆอโศกไหมล่ะ พนักงานเยอะดี แต่ค่าเช่าอาจจะสูงหน่อย” ภพภัคเสนอ เพราะเห็นว่าเคยเป็นคนรู้จักและเป็นอดีตแฟนของเพื่อนมาก่อน อะไรที่พอจะช่วยได้ เขาก็ยินดีช่วย

“อุ๋ยอยากได้แถว ๆชานเมืองมากกว่า อยากได้พื้นที่เยอะหน่อย อยากจัดสวนดอกไม้ด้วย ชาญว่าดีไหม ?” เมื่อก่อนตอนที่คบหากัน เธอกับชาญชัยเคยมีความฝันร่วมกันว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆในที่ดินขนาดย่อมและจะจัดสวนเพื่อที่ลูกค้าจะได้จะมีโซนให้นั่งพักผ่อนในระหว่างที่มาอุดหนุนร้านด้วย

และกลับมาครั้งนี้ เธอก็อยากทำให้มันเกิดขึ้นจริงเพื่อสร้างความประทับใจให้ชาญชัยอีกครั้ง