8 หน้ามือเป็นหลังมือ

เธอหันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน เธอก็หันมามองพวกเขาด้วยสายตาคมกริบที่ทำให้ทั้งครอบครัวหลี่สะดุ้ง

“แล้วก็...ไม่ต้องตามหาฉันอีก ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกคุณอีกแล้วและพวกคุณก็ไม่มีสิทธิในการเอาอะไรจากฉันเช่นกัน”

เธอพูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ปล่อยให้ครอบครัวหลี่ยืนอึ้งอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี ซูเหยาเกือบจะเดินกลับเข้าไปในค่ายอยู่แล้ว แต่เสียงของเว่ยจง พี่ชายที่เธอรู้จักดีดึงรั้งเธอไว้ในทันที

"เหยาเอ๋อ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความน่ากลัว “ถ้าเธอไม่ยอมมาตกลงกับพวกเราบ้านหลี่ละก็... สามีใหม่ของเธอต้องได้รู้เรื่องที่เธอหายไปเมื่อสองปีที่แล้วแน่”

คำพูดนั้นเหมือนคมดาบที่แทงเข้าสู่ความทรงจำของซูเหยา เธอหยุดชะงัก ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ปวดหัวอย่างรุนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ภาพความทรงจำที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนก็โผล่แวบเข้ามาในหัว ร่างนี้... หลี่ซูเหยาเดิม มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับชายคนหนึ่ง แม้ภาพจะเบลอจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่ความรู้สึกที่ร่างกายจดจำได้ก็ทำให้เธอขนลุกซู่ ก่อนภาพนั้นจะหายไปในพริบตา

"อะไรนะ?"

ซูเหยาเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาฉายความสงสัย แต่พวกบ้านหลี่กลับมองว่าคำพูดของเว่ยจงได้ผล พวกเขารีบก้าวเข้ามาใกล้และพยายามพาซูเหยาออกไปห่างจากทหาร

เว่ยจงพยักหน้าให้คนในครอบครัว ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

"ฟังนะซูเหยา... พวกเราก็ไม่ได้อยากให้เธอลำบากหรอก แค่เห็นว่าเธอมีโอกาสดีได้แต่งกับทหารใหญ่แบบนี้ เธอควรช่วยครอบครัวบ้าง ขอเงินสามีมาช่วยเราหน่อย หรือให้เขาใช้อำนาจช่วยคุ้มครองบ้านหลี่บ้างเธอจำสิ่งที่เธอทำเมื่อวันวานไม่ได้หรอตอนนี้บ้านเราไร้ที่พึ่งแล้วนะ นี่ไม่ใช่เรื่องยากเลยใช่ไหมล่ะ?”

พ่อหลี่เองก็เสริม "เธอมีสามีที่เป็นคนมีตำแหน่งใหญ่โตแบบนี้ จะปล่อยให้บ้านหลี่เราลำบากไปทำไม? คิดซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณพ่อแม่นะเหยาเอ๋อ"

แม่จางที่ยังทำหน้าห่วงใยลูกสาว ก็พยักหน้าเสริมเข้าไป “ใช่จ้ะ ลูกรัก แค่ช่วยพ่อกับแม่หน่อยนะ คนในบ้านเราจะได้อยู่สุขสบาย เธอไม่ต้องเหนื่อยหรอก แค่พูดคุยกับเขาดีๆ ทุกอย่างก็ราบรื่น”

ซูเหยาฟังทุกคำอย่างนิ่งเงียบ ไม่แสดงความเห็นหรืออารมณ์ใดๆ ในขณะเดียวกันเธอก็สงสัยว่าเหตุใดพวกบ้านหลี่ถึงได้คิดไปเองว่าเธอจะได้แต่งงานกับนายทหารใหญ่ ทั้งที่จริงๆ แล้วเธอเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กชั่วคราวเท่านั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่แก้ไขอะไรในตอนนี้ ปล่อยให้พวกเขาพูดต่อไป

จนกระทั่งพี่สะใภ้หลิวผู้ที่เคยอวดดีเสมอในสายตาของซูเหยาเอ่ยปากขึ้นบ้าง

“เหยาเอ๋อ... ฉันจะบอกเทคนิคให้! ถ้าเธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ผู้ชายคนนี้เชื่องก็ให้มาถามฉัน ฉันจะสอนมารยาหญิงให้เธอเอง! ขนาดฉันยังจัดการเว่ยจงได้อยู่หมัดเลย เธอก็ไม่ยากหรอก เชื่อฉันสิ!"

ซูเหยาได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา คำพูดของพวกเขาทั้งหมดช่างไร้สาระและน่าขันเกินทน เธอหยุดยืนอย่างสง่างาม พลางมองพวกบ้านหลี่ด้วยสายตาเย้ยหยัน

“มารยาหญิงงั้นเหรอ?” เธอพูดเสียงดังจนคนในค่ายหันมามอง "เสียใจนะ ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนั้น อีกอย่าง... พวกคุณคงลืมไปแล้วล่ะ เมื่อวันวานพวกเราตัดขาดกันเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีครอบครัวแล้วต่างหาก"

ซูเหยาสบตาพวกบ้านหลี่ด้วยสายตาเย้ยหยันและเฉียบคม "ฉันไม่จำเป็นต้องขออะไรจากใครทั้งนั้น และที่สำคัญ... คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งใครโดยเฉพาะครอบครัวที่เคยผลักไสไล่ส่งกันแบบเมื่อวาน ส่วนเรื่องนั้นเชิญพวกคุณเอาไปบอกคนอื่นได้เลยฉันไม่สนใจหรอก ลูกเป็นอย่างไรครอบครัวก็คงไม่ต่างนั่นล่ะ หากอยากเสียชื่อเสียงต่ออาชีพครูก็เชิญเอาไปบอกทุกคนเลย! หากพวกคุณไม่กล้าฉันเองจะเป็นเอาเรื่องนั้นไปบอกทุกคนให้ทั่วหมู่บ้านเอง!”

น้ำเสียงของซูเหยาเต็มไปด้วยความเฉียบคมและเย็นชา ทำเอาพวกบ้านหลี่หน้าซีดเผือด แม่จางมองลูกสาวอย่างตกตะลึง ส่วนเว่ยจงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงจากคำพูดของซูเหยา ไม้ตายสุดท้ายของพวกเขาก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว...

สุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจและเดินกลับออกไปจากค่ายด้วยความอับอาย ท่ามกลางสายตาของทหารในค่ายที่จับจ้องพวกเขาอยู่

ห่างออกไปจากบริเวณหน้าค่ายทหารนั้น หานเว่ยเฉิงยืนมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ กับลูกน้องคนสนิทชื่อว่าหมิงสกุลหวง เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสนใจ

"ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับ นิสัยเธอ เอ่อ ไม่เหมือนใครและดูโดดเด่นกว่าที่คิดไว้มากนะครับ"

เว่ยเฉิงไม่เอ่ยปากใดแต่พยักหน้าเห็นด้วยทำให้หวงหมิงเอ่ยต่อ “แล้วก็ดูเหมือนเธอจะไม่กลัวอะไรเลย คุณหนูจูจูเธอเลือกพี่เลี้ยงได้ถูกคนจริงๆนะครับ”

หวงหมิงนึกถึงเรื่องที่สำคัญที่เขาได้รับมอบหมายมาเมื่อเช้าจึงเอ่ยต่อมาด้วยความรู้สึกอึกอัดต่อมา

"ว่าแต่... หัวหน้าครับ เรื่องจดหมายจากคุณนายที่เซินเจิ้นจะให้ตอบว่ายังไงครับ? เธอเร่งให้คุณกลับไปเร็วๆ บอกว่าต้องเตรียมตัวสำหรับการดูตัวกับคุณหนูจากตระกูลหม่าอีกแล้ว" ลูกน้องรายงานเสียงเบา

เว่ยเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ “แม่ฉันแค่อยากให้ฉันรีบกลับไปเพื่อจะได้หาภรรยาเร็วๆ เหมือนเดิม แต่ฉันยังไม่สนใจเรื่องนี้ ฝากตอบไปอย่างเดิมนั่นแหละ...”

ลูกน้องมองเว่ยเฉิงด้วยความเข้าใจก่อนจะพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก ทั้งคู่ยืนมองซูเหยาที่เดินกลับเข้าไปในบ้าน โดยเว่ยเฉิงก็ยังคงมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความคิดอะไรบางอย่างที่อยู่ดีดีก็ผุดเข้ามา...