7 พี่เลี้ยงคนใหม่

7

พี่เลี้ยงคนใหม่

“ฉันจะจ้างเธอให้มาดูแลลูกของฉันจนกว่าเธอจะหายดี ต้องการเงินเท่าไหร่ก็ว่ามา ไว้ให้ลูกน้องของฉันจัดการกับรายละเอียดการจ่ายเงินให้ทีหลัง”

หานเว่ยเฉิงเริ่มต้นบทสนทนา น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยอำนาจ

ซูเหยายังคงนิ่งฟังคำพูดของเขา แต่ท่าทีของเธอไม่ได้แสดงออกว่ากลัวหรือกังวลกับข้อเสนอใด ๆ

แต่เป้าหมายของเขาที่เรียกเธอมาคุยในตอนนี้ไม่ใช่เพื่อบอกเรื่องนี้เขามีสิ่งที่สำคัญกว่านั้นต่างหาก หานเว่ยเฉิงก้มหน้าลงจ้องเธอด้วยแววตาเคร่งขรึมยิ่งกว่าเก่า น้ำเสียงของเขายามเอ่ยประโยคต่อไปนี้ดูเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว

"แล้วจำไว้อย่างหนึ่ง... ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรไปในขณะที่เธอดูแล เธอไม่รอดแน่ และไม่ใช่แค่เธอ ครอบครัวของเธอด้วย ฉันจะจัดการทุกคนที่เกี่ยวข้องให้หมด"

บรรยากาศในห้องพลันเงียบลง เหมือนความมืดของห้องทำงานนี้กลืนกินทุกสิ่ง ซูเหยารับรู้ได้ถึงแรงกดดันของชายหนุ่มตรงหน้า แต่เธอไม่ได้สะทกสะท้าน เธอสูดหายใจลึกและเอ่ยคำพูดที่ทำให้หานเว่ยเฉิงแปลกใจออกมา

“เรื่องดูแลลูกของคุณฉันจะทำอย่างสุดความสามารถโดยที่คุณไม่ต้องมาขู่ฉันค่ะ อีกอย่างฉันไม่มีครอบครัวอีกแล้ว คุณขู่ไปฉันก็ไม่กลัวหรอก...”

ซูเหยาพูดเรียบนิ่ง สายตาของเธอจ้องเขากลับโดยไม่หลบ

“ที่จริงเป็นเพราะคุณส่งทหารกลุ่มใหญ่ไปที่บ้านหลี่ ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่คนที่นั่นเห็นว่าฉันถูกพาตัวมาก็เท่ากับว่าฉันถูกจับไปแล้ว พวกเขากลัวถูกดึงไปเกี่ยวข้องมั้งก็เลยตัดขาดฉันออกจากครอบครัวบ้านหลี่ทันที”

หานเว่ยเฉิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้คาดคิดว่าคำพูดของเธอจะตรงและเฉียบแหลมเช่นนี้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขากลับไม่แสดงความรู้สึกใดๆ นอกจากความนิ่งเฉย

“ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะจัดการให้พวกเขายอมรับคุณกลับคืนสู่สกุลเอง”

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจเหมือนเรื่องนี้เป็นแค่ปัญหาเล็กๆ ที่เขาแก้ได้ง่ายดาย

แต่แน่นอนเรื่องออกมาจากสกุลหลี่นี่นับเป็นโชคดีอย่างที่สุดของเธอมีหรือจะยอมให้เขามาทำลายได้

“ไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ ฉันไม่สนใจคนพวกนั้นต่อไปแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเล็กน้อย แต่ก็แฝงความมุ่นมั่นชัดเจน "ตอนนี้ฉันเลือกจะมีชีวิตใหม่แล้ว หากไม่ลำบากคุณมากช่วยให้สวัสดิการกับฉันคนนี้ดีดีก็พอแล้วค่ะ"

คำตอบของซูเหยาทำให้เขายิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก หานเว่ยเฉิงมองเธอด้วยแววตาที่เข้มข้น ความคิดของเขาเริ่มวนเวียนไม่ออกไปจากผู้หญิงนิสัยแปลกตรงหน้านี้ เขาไม่เคยพบผู้หญิงคนไหนที่ยินดีกับการที่ตนออกจากสกุลแบบนี้มาก่อน ความกล้าหาญและท่าทีที่ไม่ยอมแพ้ของเธอช่างแตกต่างจากผู้หญิงทั่วไปที่เขาเคยเจอ

“สิ่งที่ฉันต้องการจากคุณนอกจากเงินตอบแทนแล้ว ฉันต้องการที่พักด้วยค่ะ หากเป็นไปด้วยคุณช่วยนำฉันเข้าไปในสกุลธรรมดาสักสกุลหนึ่งเพื่อที่ฉันจะได้ทำการค้าหรืออะไรบางอย่างได้อย่างเปิดเผยในอนาคตหลังจากจบหน้าที่ดูแลลูกของคุณได้ ฉันขอเพียงเท่านี้ค่ะคงไม่เกินความสามารถของคุณหรอกนะคะ”

ซูเหยาพูดจบก็หาวออกมาหนึ่งวอดอย่างอดไม่ไหว ท่าทางเหนื่อยล้าจากการที่เธอนอนไปแค่นิดเดียวก่อนหน้านี้ หานเว่ยเฉิง

มองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอช่างขัดกับภาพลักษณ์ที่เขาคิดไว้ ใบหน้าสวยงามของเธอดูสะอาดและเย้ายวน แต่ท่าทีและนิสัยที่แข็งแกร่งนั้นทำให้เขารู้สึกถูกสะกิดในใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"คุณไปพักก่อนที่จูจูจะตื่นเถอะ"

หานเว่ยเฉิงพูดเสียงเรียบแต่แฝงความเห็นใจที่เขาไม่ค่อยแสดงออกมา ซูเหยาพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกจากห้องไปอย่างไม่รีบร้อน แม้วิญญาณจะเป็นอดีตสายลับแต่กายหยาบตอนนี้ก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้เธออยากโน้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆแทบทนไม่ไหวแล้ว