เมื่อหมอปกป้อง (1)

"น้องนาวหิวไหม ถ้าหิวเดี๋ยวพี่ออกไปหาซื้ออะไรมาให้รองท้องก่อน"

"ไม่เป็นไรค่ะพี่กันต์ เดี๋ยวก็ใกล้เวลาแล้ว" ลัลนาไม่ปฏิเสธว่าไม่หิวเมื่อกันตนาผู้จัดการส่วนตัวของเธอถามขึ้น เพราะจริงๆ เธอก็เริ่มหิวขึ้นมาบ้างแล้ว แต่เนื่องจากดูเวลาแล้วเห็นอีกสิบนาทีจะถึงพิธีบวงสรวงเพื่อเปิดละครเรื่องใหม่แล้ว เธอจึงยังไม่อยากจะกินอะไร เพราะอาจจะทำให้ปากเลอะ ชุดเลอะ กลายเป็นต้องมาดูแลหน้าผมกันใหม่อีก

"เวลาอะใกล้ถึงแล้ว แต่คนสำคัญนี่สิ ไม่รู้จะถึงกี่โมง" เมื่อผู้จัดการสาวเอ่ยมาแบบนั้น ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าหมายถึงใคร

"ยังไม่มาเหรอคะ" มะนาวเพยิดหน้าไปห้องข้างๆ กัน ซึ่งถูกแยกไว้เป็นห้องรับรองสำหรับมนิสรา ความจริงก็มีบ้างที่บางกองถ่าย แยกห้องสำหรับนักแสดงไว้ แต่โดยปกติถ้าเป็นนักแสดงนำที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง จะถูกจับให้รวมกัน

แต่ในกรณีของเธอกับมนิสราก็คงเป็นข้อยกเว้นในเรื่องนี้

"เห็นพี่ท็อปบ่นอยู่ เพราะมีงานต่อ" พี่ท็อปช่างแต่งหน้าประจำกองที่เพิ่งออกจากห้องเธอไปเมื่อชั่วโมงก่อน เห็นบอกว่าจะไปแต่งหน้าให้มินนี่ต่อ ไม่คิดว่าจนถึงป่านนี้เจ้าตัวยังไม่มาให้แต่ง

"แล้วนี่จะเลทเยอะไหมคะ ช่วงบ่ายนาวมีธุระด้วยสิ" มะนาวยกข้อมือดูเวลา โดยปกติงานบวงสรวงจะไม่ค่อยเลทเวลาเนื่องจากทุกอย่างต้องเป็นไปตามฤกษ์ แต่เธอก็ลืมคิดไปว่าผู้ร่วมงานของเธอในวันนี้ มักจะมีข่าวเรื่องการเข้ากองสายผ่านมาเข้าหูเธออยู่บ่อยครั้ง

แต่ใครจะไปคิด...ว่าจะสายตั้งแต่วันบวงสรวงขนาดนี้

เอาฤกษ์เอาชัยของแท้เลย!

"มาแล้ว" กันตนาเงยหน้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟน หันหน้าจอให้เธออ่านแชทที่มีกลุ่มบรรดาช่างแต่งหน้า ช่างทำผมในกองรวมกันอยู่  เท่าที่อ่านส่วนใหญ่ดูเป็นข้อความแดกดันซะมากกว่า อย่างเช่นพี่ท็อปที่เป็นคนส่งข่าวบอกคนแรกว่าองค์หญิงเสด็จแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นนาวขอแซนด์วิชสักชิ้นแล้วกันค่ะพี่กันต์" ดูจากเวลาพิธีน่าจะเลทไปร่วมชั่วโมง เพราะเธอเห็นในแชทผ่านๆตา ว่านางเอกของเรื่องไม่ได้แต่งหน้าทำผมอะไรมาเลยสักนิด เรียกได้ว่าเหมือนเพิ่งตื่นนอนแล้วมาเลย

ซึ่งดูจากเวลาแล้วเธอน่าจะมีเวลาทั้งกินอาหารรองท้อง ทั้งแต่งหน้าใหม่ แบบไม่ต้องเร่งรีบอะไรมาก

"ได้งั้นรอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไปเอามาให้ เดี๋ยวต้องรีบแอบออกไปด้วย ถ้าพี่ป่านเห็นต้องลากพี่ไปเมาธ์ยาวแน่" กันตนาเดินไปเปิดประตูพลางบ่นกระปอดกระแปดไปด้วย เดาได้ว่าจะต้องโดนลากไปเม้าธ์เรื่องของนางเอกสาวที่เพิ่งมาถึงแน่

ลัลนาหยิบสมาร์ทโฟนมาไถหน้าจอดูเพื่อฆ่าเวลา ที่ไม่อยากออกไปข้างนอกก็เพราะเหตุผลเดียวกับผู้จัดการ เรื่องของมนิสรามักถูกหยิบยกขึ้นมาประเด็นอยู่บ่อยครั้งยามเมื่อบรรดาแม่ๆ แต่งหน้าทำผมให้เธอ ทั้งเรื่องการเข้ากองสาย เรื่องมาก อาหารการกินเรื่องเยอะไปหมด ไหนจะเด็กในกองต่างพากันขยาดไม่น้อย แต่ลัลนาก็ไม่เคยผสมโรงด้วยเลยสักครั้ง ได้แต่รับฟังเงียบๆ เพราะคำเดียวสั้นๆ

ไม่ใช่เรื่องของเธอ

แต่ดูท่าในอนาคตจะเริ่มเกี่ยวข้องกับเธอแล้วสิ 

ลัลนาเปิดโปรแกรมสนทนาที่ส่งข้อความหาว่าที่เจ้าบ่าวเธอตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งจนตอนนี้ยังไร้การตอบกลับ อย่าว่าแต่ตอบกลับเลย ยังไม่มีเครื่องหมายว่าอ่านด้วยซ้ำ

NOW : ถ้าคุณมาถึงก่อนโทรติดต่อพี่กันต์นะคะ

ลัลนาส่ายหน้าเซ็งๆ เล็กน้อยย้อนดูแชทที่ผ่านมา เธอจะเป็นฝ่ายนัดหมาย อัปเดตเรื่องต่างๆ ให้เขารับรู้ตลอด เพื่อทำให้เกิดความผิดพลาดน้อยที่สุด ถ้าไม่ใช่สติ๊กเกอร์ที่มีตัวการ์ตูนผู้ชายที่ยกมือทำสัญลักษณ์ว่าโอเค ก็จะมีแค่ประโยคสั้นๆ ตอบกลับว่า 'ครับ'

ถ้าแชทเธอกับเขาหลุดออกไปเผลอๆ ข่าวน่าจะดังกว่าเรื่องที่เธอเป็นเมียน้อยซะอีก มีอย่างที่ไหนคู่รักที่กำลังจะแต่งงานกัน คุยกันรวมๆ แล้วยังไม่ถึงสิบประโยค!

ลัลนาไถโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา จนเมื่อกันตนานำแซนด์วิชมาให้เธอกินรองท้อง ดาราสาวจึงหยิบไอแพดขึ้นมาอ่านบทละครไปพลางๆ ระหว่างรอ จนเมื่อเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเสียงเคาะประตูหน้าห้องจึงดังขึ้น เธอจึงรู้ได้ทันทีว่าน่าจะถึงคิวตัวเองแล้ว

มะนาวเก็บของลงในกระเป๋าคว้าเพียงสมาร์ทโฟนเดินไปยังประตูหน้าห้องอย่างเร่งรีบเพราะไม่อยากให้คนอื่นรอ แต่เมื่อก้าวพ้นประตูไป กลับเห็นนางเอกสาวยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่

"ถึงขั้นต้องให้เด็กมาเคาะประตูอัญเชิญเลยรึไง" ลัลนาลอบถอนหายใจเซ็งๆ ปรายตามองคนที่ยืนกอดอกอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าหนีไม่สนใจ

ไร้สาระ

"นี่! หูหนวกรึไง" มนิสราเมื่อเห็นท่าทางหยิ่งยโส เห็นเธอเป็นอากาศก็ตะโกนเสียงแหลมใส่ทันที จนสตาฟสองสามคนที่ยืนอยู่แถวนั้นสะดุ้งกันเป็นแถบ

"ถ้าฉันหูหนวกเธอก็คงตาบอด"

"แกพูดบ้าอะไร" มนิสราจิกตามองคู่สนทนาตาขวาง ที่ตัวเองโดนว่ากระทบ

"ก็พูดว่าเธอตาบอดไง เธอมาถึงยังไม่เห็นอีกเหรอว่าคนทั้งกองเกือบร้อยชีวิตทั้งนักแสดง ทั้งสตาฟเขาต้องมารอเธอคนเดียว ถ้าเธอไม่ได้ตาบอดเธอก็คงจะต้องเห็น แล้วรีบไปทำงานซะ ไม่ใช่มายืนด่าคนอื่น แล้วยังปล่อยให้คนอื่นรออีก แค่เขารอเธอสองชั่วโมงก็เสียเวลาทำมาหากินขนาดไหนแล้ว" สตาฟที่เห็นเหตุการณ์ลอบอมยิ้มทันที เมื่อมีคนที่สามารถต่อกรกับนางเอกสาวได้ ที่ผ่านมามีแต่คนเอาใจไม่กล้าพูด ไม่กล้าต่อกร 

"นาว!" มนิสราตะโกนเรียกชื่อคู่กรณีด้วยความโกรธ ใบหน้าสวยบูดบึ้งจนไม่เห็นเค้าความเป็นนางเอก

"ถ้าอยากทะเลาะรอวันอื่น วันนี้ฉันรีบ และคนอื่นในกองก็รีบเหมือนกัน" ลัลนาไม่สนใจอาการฟึดฟัดของนางเอกสาว พูดต่อน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเดินนำออกไปยังลานพิธีด้านนอก ส่ายหน้าเอือมระอากับพฤติกรรมคนที่เข้าวงการมาพร้อมกัน มนิสราจะรู้ไหมนะว่าไปกองไหนก็มีแต่คนบ่นถึงพฤติกรรมแย่ๆ ของตนเอง