เมื่อหมอเป็นห่วง (2)

"มะนาว"

"อ้าว อชิ ยังไม่ถึงคิวไม่ใช่เหรอ"ลัลนาถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อพระเอกของเรื่องเดินเข้ามาทักทาย อชิระเรียกได้ว่าสนิทกับเธอระดับหนึ่ง เป็นเพราะเรียนการแสดงมาด้วยกัน ตอนนั้นเธอเข้าวงการเป็นนางเอกก่อน ในขณะที่อชิระเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่เริ่มมีคนจับตามอง ถึงแม้พวกเธอจะไม่ได้สนิทกันถึงขั้นรับรู้และอัปเดตกันทุกเรื่อง แต่ทุกครั้งที่มาเจอกัน ก็มักมีเรื่องสนุกๆ มาคุยกันเสมอ

"มารอก่อนดีกว่า ตื่นเต้น" อชิระลูบมือตนเองไปมาอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะต้องขี่ม้าทำการแสดง ถึงแม้จะซ้อมมาหลายรอบแล้วแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

"อชิทำได้อยู่แล้ว สบายมาก"

"เราไม่ได้เหมือนมะนาวนี่ เก่งทุกอย่าง ขี่ม้าก็เป็น" เธอเคยรับบทแสดงที่จะต้องขี่ม้าเหมือนกันเมื่อหลายปีก่อน ทีแรกก็กลัวแบบอชินั่นแหละ แต่พอได้ลองครั้งแรกก็ติดใจ หลังจากนั้นหากมีเวลาว่างดาราสาวก็มักจะหาเวลาไปขี่ม้าอยู่บ่อยๆ

"ไม่เห็นเกี่ยวเลย แค่ทำความคุ้นเคยกับเขาก็ไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว" 

"โห...พูดง่ายนี่มะนาว" ลัลนาหัวเราะเสียงใสเมื่อเห็นท่าทีโอดโอยของพระเอกหนุ่ม

"ให้นาวช่วยไหมล่ะ"

"หืมยังไง?"

"เดี๋ยวนาวสอนวิธีทำให้ม้าไม่กลัวเรา อชิจะได้มั่นใจขึ้นไง" ลัลนาพอจะแนะนำเบื้องต้นได้ เข้าใจว่าเคยอยู่ในจุดที่หวาดกลัวอย่างอชิระมาก่อน ม้าก็ใช่ว่าจะตัวเล็กๆ 

"ไม่เป็นไรแน่เหรอมะนาว"

"หมายถึงอะไร?" ลัลนามุ่นคิ้วแปลกใจ ไม่เข้าใจที่พระเอกหนุ่มถาม

"เอ่อ...ก็คุณหมอเขาจะมีปัญหารึเปล่า เห็นนั่งหน้าบึ้งมองมาทางนี้ตลอดเลย"

ลัลนาหันมองไปทางคนที่บอกจะขอมานั่งรอ เห็นเขามองมาทางนี้ใบหน้าเรียบตึงอย่างที่อชิระว่าไม่มีผิด เธอคิดว่าเขาคงจะหงุดหงิดที่ก่อนหน้านี้บรรดาพี่ๆ ช่างแต่งหน้า ช่างทำผม เข้าไปวุ่นวายไม่หยุด แต่ก็แปลก ก่อนที่เธอจะโดนเรียกมาซ้อมบทยังเห็นเขายิ้มรับไม่ว่าอะไร ทำไมอยู่ๆ ดูหงุดหงิดขนาดนั้น

หรือว่าจะเบื่อ? แต่ก็ช่วยไม่ได้เธอบอกเขาแล้วว่าให้กลับไปรอที่ห้องก็ไม่ยอม

"ไม่มีอะไรหรอกไปกันเถอะ เดี๋ยวนาวต้องเข้าฉากแล้ว" ลัลนาหันหน้ากลับอย่างไม่สนใจ ชวนพระเอกหนุ่มเดินเข้าไปหาคนที่ดูแลม้าอยู่ เมื่อลัลนาบอกว่าอยากจะขอให้อชิระทำความคุ้นชินก่อนจะถ่ายทำจริง เจ้าหน้าที่ก็เข้าใจ เปิดโอกาสให้ทั้งสองคนเข้าไปในคอก ก่อนที่คนตัวเล็กจะค่อยๆ บอกทริคให้อชิระแสดงความมั่นใจ ห้ามทำท่าหวาดกลัวเด็ดขาด และห้ามทำท่าทางลังเลเป็นกังวล เพราะม้าจับความรู้สึกเราได้ และจะยิ่งหวาดระแวง

ทุกอย่างกำลังจะผ่านไปด้วยดีจนกระทั่งการมาเยือนของนางเอกสาว เสียงเล็กๆ ของมนิสราที่เดินเข้ามาใกล้ ทำให้ลัลนาเริ่มสอดสายตามองไปทางอชิระที่กำลังทำความคุ้นชินอยู่ ลัลนาเดินเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะบอกให้พอก่อน เพราะได้ยินเหมือนคนเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น 

เจ้าหน้าที่ก็เห็นสถานการณ์เดียวกันจึงเข้ามาประชิดตัวม้า ตั้งใจจูงไปหลบมุมด้านหลัง แต่อยู่ๆ เสียงกรี๊ดจากคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามา บวกกับเสียงตะโกนโหวกเหวก ทำให้ม้าตัวใหญ่ที่กำลังเดินตามแรงจูงเกิดอาการตกใจ สะบัดตัวเพื่อต้องการหลุดออกจากการควบคุมของผู้ดูแล

"อชิห้ามอยู่หลังม้า!" อชิระที่กำลังตกใจเดินถอยหลังกลับ กลายเป็นเดินเข้าไปด้านหลังของม้าที่กำลังตกใจ ลัลนารีบฉุดแขนพระเอกหนุ่ม ทำให้รอดจากขาหลังที่กำลังดีดของม้าด้านหลัง แต่ถึงอย่างนั้นกลับกลายเป็นโดนคอกม้าแทน ส่งผลให้ระแนงไม้ที่กั้นอยู่พังลงมา ลัลนาถอยหลังด้วยความตกใจ ก่อนจะสะดุดไม้ขนาดใหญ่ทำให้หงายหลังล้มลงกับพื้น

"โอ๊ยยย!"

"มะนาว!" ลัลนารับรู้ได้ถึงหลายเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อเธอ ในขณะที่เจ้าตัวยกมือที่รู้สึกชาๆ ขึ้นมาสำรวจดู ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อเห็นแขนตนเองมีแผลลากยาว เลือดไหลออกมาน่ากลัว

"นาว!" เสียงเข้มที่คุ้นเคยเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ลัลนาเงยหน้าสบตาสามีตนเองที่กำลังมองเธอหน้าเครียด

"คุณพีร์"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมพาไปทำแผล" เขาบอกเสียงเรียบ น้ำเสียงดูไม่ตื่นเต้นแต่ก็เจือไปด้วยความห่วงใย "เจ็บมากไหม"

"มะนาว เป็นไรไหม" อชิระรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจับแขนที่มีเลือดไหลอยู่ ก่อนจะตกใจกับแรงสะบัดของคุณหมอหนุ่ม

"อย่าจับเดี๋ยวแผลติดเชื้อ" เขาพูดเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับมามองคนเจ็บ ตัดสินใจอุ้มคนตัวเล็กแนบอก ลัลนาหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก เมื่อเขาอุ้มเธอร่างกายแนบชิด

"คุณพีร์ฉันเดินเองได้" เธอรีบกระซิบบอกเขาเสียงเบา เมื่อได้ยินเสียงหวีดร้องและเสียงพูดคุยดังไปทั่วบริเวณ

"อยู่เฉยๆ" เขาดุเธอเสียงเข้ม ไม่วายกล่าวโทษเธอต่อ "อันตรายแบบนั้น ไปอยู่ใกล้ม้าได้ยังไง!"

ก็ไม่ได้อันตรายขนาดนั้นสักหน่อย ใครใช้ให้มีคนกรี๊ดล่ะ! ลัลนาได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกไป

เมื่อทำอะไรไม่ได้ คนตัวเล็กจึงเบี่ยงใบหน้าซุกหน้าอกกว้าง หลบหลีกจากสายตาหลายๆ คนที่มองมา แต่ถึงอย่างนั้นสายตาเดียวที่เธอไม่คิดจะหลบและจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว คือเจ้าของเสียงกรี๊ดดังสนั่นจนทำให้ม้าตกใจนั่นแหละ 

มนิสรา!