ตอนที่8

ทุกคนต่างซุบซิบกัน เกิดอะไรขึ้นกับชินอ๋องสวี่หาน เขาเป็นคนที่ปฏิเสธการแต่งานมาโดยตลอดจนปัจจุบันอายุ25แล้วยังไม่เคยอุ่นเตียงกับสตรีใด หลายปีที่ผ่านมาฮ่องเต้อู๋เทียนหลงส่งสาวงามไปให้เขามากมาย แต่ไม่มีหญิงใดมีวาสนาได้แม้กระทั่งเห็นหน้าเขา ทุกนางล้วนตายตกก่อนถึงแดนใต้ แม้จะอ้างเหตุเกิดจากโจรป่าแต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเป็นฝีมือของสวี่หาน อีกหนึ่งคือการเตือนฮ่องเต้ทางอ้อมว่าอย่าได้ส่งสตรีใดมาอีก แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น สวี่หานเดินทางไกลจากแดนใต้เข้าวังหลวง เพื่อขอสมรสพระราชทานด้วยตัวเองเลือกเจ้าสาวเองแล้วยังใจร้อนเร่งจะแต่งพรุ่งนี้อีก นี่มันยามไฮ่(21.00-23.00) อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเช้าจะเอาเวลาที่ไหนมาจัดเตรียมงาน ไหนจะชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวอีก 

" สวี่หาน พรุ่งนี้เกรงว่าจะไม่ทัน แม้พิธีต่างๆจะสามารถเร่งมือได้ด้วยกำลังคนในวังหลวง แต่ชุดเจ้าสาวไม่อาจตัดเย็บได้แล้วเสร็จภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม เจ้าควรให้เจ้าสาวของเจ้าได้มีเวลาเตรียมตัวบ้าง "

เมิ่งจิ่งหลานพูดขึ้นมา สวี่หานหันไปมองอันชิงเหมย นางเองก็กำลังมองเขาอยู่เหมือนกัน 

" ได้ งั้นให้นางเตรียมตัว1วัน งานแต่งจะจัดขึ้นในวันถัดไป"

จวนตระกูลอัน

" เหมยเอ๋อ หากเจ้าไม่อยากแต่งเจ้าสามารถพูดออกได้เลยไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น พี่บอกแล้วไงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่คนนี้จะปกป้องเจ้าเอง ท่านพ่อก็ด้วย แม้จะต้องทำศึก กองกำลังเหนือกับตะวันตกรวมกันมีรึจะสู้ชินอ๋องไม่ได้ "

" พี่ใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านกับท่านพ่อพร้อมปกป้องข้า แต่ข้าไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะข้าคนเดียว ข้า18ปีแล้วไม่ช้าเร็วก็ต้องแต่งงานอยู่ดี พวกท่านอย่าได้กังวลเลย "

" จะไม่ให้กังวลได้ยังไงเจ้าเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ ใครๆก็รู้ว่าชินอ๋องโหดเหี้ยมแค่ไหน อยู่ในสนามรบฆ่าคนตั้งแต่เด็ก ไร้เมตตาปราณี แม้แต่ลูกน้อง ใครที่ทำผิดนิดเดียวยังถูกทรมานปางตาย มีข่าวลือว่าเขาไม่ชอบสตรีเพราะเป็นพวกต้วนซิ่ว ครั้งนี้ไม่รู้มีแผนอะไรถึงได้กลับเมืองหลวงเพื่อขอสมรสพระราชทานกับเจ้าโดยเฉพาะ "

บนหลังคา สวีหานหน้าตาเยือกเย็นประกายตาดุดัน รอบตัวแผ่ไอสังหารออกมา โหดเหี้ยมรึ เป็นพวกต้วนซิ่วรึ ฮึ อันเฟยเทียนแดนใต้กับแดนตะวันตกอยู่ไกลกันหลายหมื่นลี้แต่กลับรู้จักข้าดีจริงๆนะ 

" เฟยเทียนอย่ากังวลเกินไป ไม่ว่าเหตุผลของชินอ๋องคืออะไร แต่งานแต่งครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทาน อีกทั้งเขาเป็นคนขอด้วยตัวเอง ฉะนั้นเขาไม่มีทางทำร้ายเหมยเอ๋อหรอก "

แม้จะพูดไปแบบนั้นแต่อันซูหลุนก็มีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อเป็นสมรสพระราชทานขัดไม่ได้ ทั้งสวี่หานยังกล้าขอด้วยตัวเอง หากเรื่องนี้ถูกปฏิเสธย่อมเป็นผลร้ายมากกว่าผลดี อีกอย่างลูกสาวของตนก็ยินดีตอบตกลงไปแล้ว ตนก็ต้องเชื่อใจนางว่านางจะดูแลตัวเองได้ 

" คุณหนู คุณหนูจะแต่งงานกับชินอ๋องจริงๆหรือเจ้าคะ คุณหนูไม่กลัวเหรอเจ้าคะ"

" กลัว กลัวอะไร กลัวเขาจะฆ่าข้าหน่ะเหรอ เขามีเหตุผลอะไรจะฆ่าข้า ข้าเชื่อว่าเขาคงไม่ไร้เหตุผลที่จะฆ่าใครขนาดนั้น แต่งงานครั้งนี้เป็นเขาที่ขอเองไม่ใช่ข้า "

" ก็จริง แต่ว่าถ้าสมมติวันนึงท่านอ๋องถอดหน้ากากออก แล้วท่านเห็นหน้าตาเขาอัปลักษณ์ท่านจะทำใจได้เหรอเจ้าคะ "

" นักรบย่อมมีบาดแผล เขาเป็นแม่ทัพอยู่ในสนามรบมาตั้งแต่เด็ก รอยแผลเป็นย่อมมีทั่วทั้งร่างกาย นับประสาอะไรกับใบหน้า มันก็แค่รอยแผลเท่านั้น "

สวี่หานยกยิ้มมุมปาก มองดูนางจากรูบนหลังคา ดึกสงัดเทียนในห้องดับสนิท เขากระโดดลงมาจากหลังคาแอบเข้าทางหน้าต่าง ยืนมองอันชิงเหมยที่นอนหลับตาพริ้ม แสงจันทร์สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของนาง นวลเนียนกระจ่างใส ปากกระจับจิ้มลิ้มอมชมพู ทำให้สวี่หานอดใจไม่ได้ก้มลงไปกดจูบเบาๆ นิ้วมือสัมผัสแก้มนุ่มนิ่ม เจอกันสักทีนะเด็กน้อย 

เขานึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขาพึ่งสูญเสียแม่ไป เมื่อไม่มีแม่เขาก็เคว้งคว้างไม่มีใครสนใจ แม้แต่บ่าวรับใช้ยังไม่เห็นหัว เขานั่งร้องไห้อยู่ตามลำพังในอุทยาน เด็กหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา ยืนจ้องมองเขา

" เจ้าร้องไห้ทำไมรึ เป็นลูกผู้ชายซะเปล่าทำไมขี้แยจัง "

" เจ้าเป็นใครเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ไปซะอย่ามายุ่งกับข้า "

จ๊อก จ๊อก 

" อุ๊ย เจ้าหิวเหรอท้องร้องเสียงดังเลย "

สวี่หานทั้งอายทั้งโมโหหน้าดำหน้าแดงปะปนกัน เขาปาดน้ำตาลุกขึ้นเดินหนี ตั้งแต่พิธีศพของแม่เขายังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย ทุกคนมัวแต่วุ่นวายกับพิธีการ ไม่มีใครสักคนสนใจเขา ไม่มีใครถามว่าเขาหิวไหม รู้สึกอย่างไรบ้าง ไม่มีใครปลอบใจเขาสักคน หลังงานศพตำหนักของแม่เขาถูกสั่งปิดบ่าวไพร่แยกย้าย แม้แต่ตัวเขาเองก็มีคำสั่งให้ไปอยู่กับหมี่กุ้ยเหริน สตรีหน้าตายนั่นคนที่ทุกคนคิดว่าเป็นเพื่อนที่แสนดีกับแม่ของเขา แท้จริงอิจฉาริษยาคอยแต่จะแทงข้างหลังตลอด และเขาก็สงสัยว่านางมีส่วนทำให้แม่ของเขาต้องถูกพิษจนตาย แต่ก็ไม่มีหลักฐาน ครั้งหนึ่งนางแท้งลูก หมอหลวงบอกว่านางไม่อาจมีลูกได้อีก เขาแอบได้ยินฮ่องเต้บอกว่าจะส่งเขาให้ไปอยู่กับนาง แต่เขาไม่ยินยอม ใครจะอยากอยู่กับสตรีสองหน้าเช่นนั้น จึงวิ่งหนีมาแอบร้องไห้อยู่ที่นี่

" เจ้า เจ้าหน่ะหิวมากใช่ไหม ก็คงจะมากแหละไม่งั้นท้องก็คงไม่ร้อง "

" เจ้า ไปให้พ้นๆไม่ต้องมาเดินตามข้า "

" แต่ข้ามีของกินนะ นี่ไง อ่ะกินสิ ข้าให้ "

เด็กหญิงล้วงเอาน่องไก่กับหมั่นโถออกมาจากเสื้อ แล้วยังมีขนมกุ้ยฮวาอีกหลายชิ้น เขาอ้าปากค้างเด็กนี่ทำไมถึงได้รู้จักซ่อนของกินไว้เยอะขนาดนั้น

" เจ้า เจ้าเอามันมาจากไหน"

" ที่ศาลาริมน้ำทางนู้น ท่านพ่อคุยธุระ มีของกินเยอะแยะเลย ข้ากินอิ่มแล้วก็แอบเอาใส่เสื้อมา กะจะเอาไปฝากซีหว่าน แต่ไม่เป็นไร ไว้ข้าให้แม่ครัวที่จวนทำให้นางกินใหม่ เจ้าน่าสงสารมาก หิวจนร้องไห้เลย เอ้ารับไปแล้วรีบกินซะ"

พูดจบนางก็ยัดของกินใส่มือของเขาแล้วยิ้ม

" ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าอายข้า ไม่กล้ากินใช่ไหมหล่ะ ก็ได้ ก็ได้ งั้นข้าหันหลังให้ไม่มอง ไม่มอง "

ืัทันทีที่นางหันหลัง เขาก็ยัดทุกอย่างเข้าปากกินอย่างมูมมามด้วยความหิว 

" คุณหนู คุณหนูเจ้าขา คุณหนูอยู่ที่ใดเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจะกลับจวนแล้ว คุณหนู "

" ข้าต้องไปแล้ว "

" ช้าก่อน ข้าขอบใจสำหรับอาหารที่เจ้าให้ข้า ข้าให้เจ้า"

" เอ๋ จี้หยกนี่สวยมากเลยนะ เจ้าให้ข้าจริงๆเหรอ "

" อืม "

เขามองดูเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งจากไป สักวันเขาจะกลับมาหานาง หลังจากวันนั้นเขาก็แอบออกจากวังโดยมีฟู่เถียนให้ความช่วยเหลือเดินทางไปแดนใต้เข้าร่วมกองทัพ