Share

บทที่ 5 มอบของแทนคำขอโทษ

last update Tanggal publikasi: 2025-08-02 14:33:28

ไป๋เยว่ซินปรายตามองของกำนัลมากมายที่นายอำเภอเจี่ยงนำมามอบให้ตนคราหนึ่งอย่างไม่ใคร่จะใส่ใจเท่าใดนัก ของมีค่าอย่างอื่นนางล้วนไม่ใส่ใจ มีเพียงอย่างเดียวที่นางให้ความสนใจนั่นก็คือเมล็ดผัก 

หญิงสาวเดินตรงไปยังข้าวของมากมายที่วางอยู่หน้าบ้าน นายอำเภอเจี่ยงที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หากแม่นางน้อยไป๋รับของเหล่านี้ไป แน่นอนว่าวันนี้เขาคงรอดจากฝ่าเท้าของเจ้านายตนไปได้

คนในตระกูลไป๋ต่างมองนายอำเภอเจี่ยงด้วยความสงสัย โดยเฉพาะบิดาและท่านลุงใหญ่ของไป๋เยว่ซิน ที่ได้ทราบเรื่องราวที่นายอำเภอเจี่ยงตัดสินคดีอย่างไม่ยุติธรรมก่อนหน้านี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าใดนัก แต่คนเขาเป็นถึงนายอำเภอ พวกตนคงไม่อาจกล่าววาจาให้อับอายได้กระมัง ชายวัยกลางคนทั้งสองจึงทำได้เพียงมองดูอยู่เงียบๆ

นางเกาและนางหลี่นั้นไม่เคยเห็นของมีราคาเช่นนี้มาก่อนก็ค่อนข้างตกใจไม่น้อย ไป๋เซียงและอาหลิงเองก็เช่นเดียวกัน นางมองกำไลหยกวงหนึ่งที่วางอยู่ในหีบและผ้าแพรพรรณที่งดงามซึ่งสามารถเอาไปตัดชุดสวยๆได้ก็รู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก ไป๋ฟานเองก็เอาแต่จับจ้องตำราหลายเล่มในหีบด้วยแววตาเป็นกระกาย

ไป๋เยว่ซินเห็นของมีค่าพวกนี้จนเคยชินจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอันใด นางเดินเข้าไปก่อนจะมองเห็นว่าในหีบใบหนึ่งมีเมล็ดผักหลายอย่างวางอยู่ นางจึงหันไปเอ่ยถามนายอำเภอเจี่ยง

"ขอถามท่าน เมล็ดผักเหล่านี้ มีผักชนิดใดบ้างหรือ?"

นายอำเภอเจี่ยงต้องการประจบประแจงนางเพื่อเอาตัวรอดอยู่แล้ว จึงรีบเดินเข้ามาพลางเอ่ยกับนางเสียงอ่อนเสียงหวาน

"เรียนแม่นางไป๋ นี่คือเมล็ดพันธ์ข้าวฟ่างและข้าวสาลี เป็นเมล็ดพันธ์อย่างดี ยามเก็บเกี่ยวและนำมาต้มเป็นโจ๊กจะให้กลิ่นหอมไม่เหมือนกับข้าวสายพันธ์อื่น ส่วนนี่คือถั่วเหลือง ผักกาด แตงกวา กระหล่ำปลี และถั่ว"

คนตระกูลไป๋ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง อยู่ๆนายอำเภอเจี่ยงก็มาพูดจาสุภาพกับบุตรสาวของเขาเช่นนี้ มันออกจะแปลกไปเสียหน่อย

ไป๋เยว่ซินเองก็คิดเช่นเดียวกับคนในบ้านวันนี้นายอำเภอเจี่ยงมาแปลก ออกจะเอาใจนางเกินไปเสียหน่อย 

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ นางรีบเรียกให้ท่านพ่อและท่านลุงใหญ่เข้ามาดูเมล็ดพืชผัก และเอ่ยถามพวกเขา

"ท่านลุงใหญ่ ท่านพ่อ เมล็ดพืชผักพวกนี้เป็นของดี เราเก็บเอาไว้เพาะปลูกเถอะเจ้าค่ะ ข้าเองก็มีความคิดอยากจะปลูกผักเพื่อเอาไปขาย พวกเราปลูกเพียงข้าวอย่างเดียวคงมีเงินไม่มากนัก ควรหาอย่างอื่นทำด้วย"

ไป๋จงพยักหน้าให้บุตรสาว ด้านไป๋ชวนก็เห็นด้วยเช่นเดียวกัน เดิมทีพวกเขาก็อยากปลูกผักไปขายเช่นกันแต่จนใจด้วยเพราะไม่มีเงินไปซื้อเมล็ดพันธ์มาปลูก เมื่อได้เห็นของดีเช่นนี้ก็รู้สึกดีใจเป็นล้นพ้น

"เยว่เอ๋อร์ ลุงใหญ่ไม่เคยรู้เลยว่าเจ้ามีความคิดเช่นนี้ด้วย"

ไป๋เยว่ซินยิ้มให้ไป๋ชวน ก่อนจะเอ่ยตอบ

"คนเราต้องมีความคิดที่แปลกใหม่และสร้างสรรค์ ข้าไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ แต่อยากจะให้พวกท่านได้นำมันไปต่อยอด เผื่อว่าบ้านเราจะมีเงินเพิ่มมาอีกทาง"

ไป๋จงพยักหน้า พลางเอ่ยตอบบุตรสาว"

"เช่นนั้นก็รับเอาไว้ แต่อย่างไรย่อมไม่อาจปลูกได้ทั้งหมดนี่ในเวลาเดียวกัน ผักแต่ละชนิดล้วนมีฤดูที่ต้องเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวเป็นของตน"

ไป๋เยว่ซินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าคราหนึ่ง นางหันไปมองนายอำเภอเจี่ยงพร้อมเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงไม่เย็นชาและไม่ห่างเหิน

"พวกเราขอบคุณนายอำเภอเจี่ยงมาก ข้าจะเก็บเมล็ดผักเอาไว้ ส่วนของอย่างอื่นพวกท่านก็เอากลับไปเถอะ ข้าไม่ต้องการ"

เอ่ยจบนางก็หันไปเห็นสายตาของไป๋เซียงและไป๋ฟาน เดิมทีนางมองเห็นแล้วว่าสองพี่น้องหมายตาของสิ่งใดไว้ แม้แต่อาหลิงเองก็ยังมองของที่นายอำเภอเจี่ยงเอามาอย่างไม่ลดละ นางถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง พวกเขาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา เห็นของมีค่าแล้วจะให้ความสนใจนั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด แต่สำหรับนางแล้ว นางมีความคิดที่ล้ำลึกยิ่งกว่านั้น

นางไม่รู้ว่าหยางซีคิดจะทำอันใด นายอำเภอเจี่ยงเป็นคนของเขา นางไม่อยากรับของของพวกเขาเอาไว้ หากว่าเขาเอาเรื่องในวันนี้มาทวงบุญคุณพวกนางในวันข้างหน้า ตระกูลไป๋อาจจะเดือดร้อนเอาได้

แต่นางก็อดสงสารสองพี่น้องไม่ได้จริงๆ

ด้านนายอำเภอเจี่ยงก็เริ่มลนลานเช่นเดียวกัน หากวันนี้แม่นางไป๋ไม่ยอมรับของไปทั้งหมด เขาคงไม่รอดฝ่าเท้าเจ้านายเป็นแน่

"แม่นางไป๋ เจ้าช่วยรับไปเถอะนะ ข้าจะได้สบายใจ"

"นายอำเภอเจี่ยง ข้าไม่อยากรับของของผู้ใดส่งเดช อีกอย่างเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ได้รับการตัดสินอย่างยุติธรรมแล้ว เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน ข้าจะรับเครื่องประดับและผ้าแพรพรรณและตำราเอาไว้ส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือท่านเอากลับไปเถอะ หาหท่านยังดึงดันจะบังคับให้ข้ารับของทั้งหมดอีก ข้าคงทำได้เพียงโยนของพวกนี้ออกจากบ้านข้าอย่างไม่ไยดี"

นายอำเภอเจี่ยงจนใจยิ่ง แต่ก็ยอมเลิกราแต่โดยดี อย่างน้อยแม่นางไป๋ก็รับเอาไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว นายท่านคงไม่กล่าวว่าเขากระมัง

เมื่อตกลงกันตามนี้แล้ว นายอำเภอเจี่ยงจึงสั่งให้คนนำของเข้าไปไว้ในบ้านตระกูลไป๋ทันที บ้านของนางพื้นที่ไม่ได้กว้างนัก ของที่ขนเข้ามาจึงต้องเอาวางกองไว้ที่ลานบ้านเสียก่อน หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นายอำเภอเจี่ยงก็ขอตัวจากไปทันที

ไป๋ฟานหันมาเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัย

"อันใดของเขากัน เหตุใดจะต้องคะยั้นคะยอให้น้องเล็กรับของเอาไว้ด้วย แปลกคนพิลึก"

ถึงแม้จะเอ่ยต่อว่าคน แต่ดวงตากลับจ้องมองตำราตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

ไป๋เยว่ซินจัดแจงแบ่งของให้คนในบ้านครบทุกคน ส่วนตัวนางเองไม่ได้ต้องการอันใดทั้งสิ้น

เวลาเย็นย่ำ แสงอาทิตย์อัสดงทอประกายสีส้มเป็นสัญญาณบอกว่ากำลังจะล่วงเข้าสู่นิทรากาลแล้ว เหล่าชาวบ้านพากันกลับมาจากเทือกสวนไร่นาเพื่อกลับมาทำอาหารเย็นและนอนหลับพักผ่อนให้หายเหนื่อย เก็บแรงเอาไว้เพื่อสู้กับวันใหม่

ชีวิตชนบทก็เป็นเช่นนี้ นานวันเข้าไป๋เยว่ซินก็รู้สึกเคยชินกับมันเสียแล้ว

ด้านหยางซีนั้น หลายวันมานี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการตรวจดูการสร้างคลองขนส่งน้ำ อำเภอเซียงถงอยู่ติดเขตชายแดน เป็นพื้นที่ลุ่มมีแม่นำล้อมเอาไว้ทั้งอำเภอ สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในช่วงฤดูฝนนั่นก็คือการเกิดน้ำท่วมใหญ่ เหล่าชาวบ้านได้รับความลำบากติดต่อกันมาหลายสิบปีแล้ว ฮ่่องเต้หมิงต่งเองก็ต้องการสร้างคลองขนส่งน้ำ เพื่อช่วยให้ราษฎรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น อีกทั้งยังคิดจะเปิดเส้นทางการเดินสินค้าผ่านเรือ ไปค้าขายกับแคว้นต่างๆด้วย 

เรื่องนี้ควรให้คนที่เขาไว้ใจมาลงมือทำ และหยางซีก็เป็นตัวเลือกที่ดี

ก่อนหน้านี้ที่เจี่ยงเฉาไปส่งของให้บ้านตระกูลไป๋นั้น เป็นเขาเองที่สั่งลงไป แต่ไม่คาดคิดว่าไป๋เยว่ซินกลับไม่ได้รับไปทั้งหมด

แต่ช่างเถอะ เขาเองก็ไม่คิดจะบีบคั้นนางอยู่แล้ว

"ท่านแม่ทัพ ยามนี้เป็นช่วงเวลาดีที่จะเร่งจัดการสร้างคลองขนส่งให้แล้วเสร็จ เพราะหากล่วงเข้าฤดูฝนเกรงว่าการก่อสร้างจะลำบากไม่ราบรื่นขอรับ"

หยางซีพยักหน้าเล็กน้อย การก่อสร้างครั้งนี้ไม่ได้กระทบอันใดกับเหล่าชาวบ้านเท่าใดนัก

หลายปีมานี้ ตอนที่อยู่ชายแดน เขาได้จัดการคนของหยางกั๋วกงไปไม่น้อย จากนั้นก็ใช้คนของตนแทรกเข้ามาทีละน้อยโดยที่หยางกั๋วกงไม่ทันได้พบพิรุธ

แน่นอนว่าหยางกั๋งกงย่อมต้องระแวดระวังตนเองเป็นอย่างดี แต่หยางซีเองกลับไม่ได้หวาดหวั่น เขาคิดว่าอย่างไรย่อมจะต้องจัดการสืบหาความลับและเรื่องชั่วที่หยางกั๋วกงเก็บซ่อนเอาไว้ได้อย่างแน่นอน

ความลับที่ทำให้ท่านแม่ต้องถูกสังหาร เขาจะต้องล่วงรู้มันให้ได้!

หลายวันก่อนท่านลุงหม่าต้วนมาพบเขา ยามนี้หม่าต้วนเป็นเจ้าของภัตตาคารแห่งหนึ่งในอำเภอเซียงถง เขามีความเป็นอยู่ที่ด่ีมาก นับว่าเป็นความโชคดีที่คืนนั้นหยางกั๋วกงไม่ได้ล่วงรู้ว่ามีคนหนีรอดไปได้ ทำให้หม่าต้วนยังรอดชีวิตอยู่ดีมาจนถึงทุกวันนี้

หยางซีเก็บแบบการก่อสร้างคลองขนส่งเอาไว้ ก่อนจะหันไปสั่งการกับเหล่าทหาร

"ไปเกณฑ์ชาวบ้านมาช่วยทำงาน บอกพวกเขาว่าทำงานช่วยสร้างคลองขนส่งน้ำครั้งนี้มีเงินให้ และมีอาหารให้สามมื้อ ขอเพียงขยันและอดทนไม่เกี่ยงงานหนักก็สามารถมาลงชื่อได้ อย่างไรย่อมต้องเร่งมือแล้ว"

"ขอรับท่านแม่ทัพ"

หยางซีเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าและควบม้าเดินเหยาะๆไปตามทางอย่างไม่รีบไม่ร้อน ยามเช้าอากาศที่อำเภอเซียงถงค่อนข้างดีเป็นอย่างมาก ช่วงนี้เป็นช่วงเพาะปลูกผู้คนต่างเริ่มออกมาทำนาทำสวนกันอย่างขะมักเขม้น

ในขณะที่เขากำลังมองสิ่งใดไปเรื่อยเปื่อย ดวงตาคมก็มองเห็นสตรีน้อยนางหนึ่ง กำลังเดินมาพร้อมกับครอบครัวของตน นางสะพายกระบุงเอาไว้บนหลัง นางเดินไปพลางก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากตนไปพลาง

ดวงตาของชายหนุ่มพลันทอประกายวูบหนึ่ง

หมิงจู!

ไม่สิ ยามนี้ต้องเรียกนางว่าไป๋เยว่ซินแล้วต่างหาก

หยางซีไม่ใคร่จะคุ้นชินเท่าใดนัก แต่อย่างไรย่อมต้องพยายามปรับตนให้ชินกับชื่อและตัวตนใหม่ของนาง

ชายหนุ่มยกขาตนกระทุ้งท้องม้าให้เดินเหยาะๆตามคนตระกูลไป๋ไปช้าๆ ก่อนจะหยุดมองอยู่ในระยะห่างพอสมควร

ยามนี้ไป๋เยว่ซินกำลังช่วยคนในครอบครัวเพาะปลูกพืชผักและทำสวน ท่าทางของนางดูทุลักทุเลเล็กน้อย แต่แววตากลับมุ่งมั่น รอยยิ้มเปล่งประกายเจิดจ้า รอยยิ้มของนางงดงามนัก ยามที่นางยิ้มจะมองเห็นลักยิ้มสองข้างแก้มที่ชวนหลงใหล

ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกว่า หมิงจูที่อยู่ในร่างของไป๋เยว่ซินตอนนี้ดูสดใสและชวนมองกว่าแต่ก่อนมากนัก

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    ตอนจบ

    แผ่นดินใหญ่กลับคืนสู่ความสงบสุขร่มเย็น ท้องฟ้าเหนือนครหลวงทอแสงสดใสราวกับจะร่วมยินดีให้กับจุดเริ่มต้นใหม่ของชีวิต และแล้ววันมงคลที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงงานแต่งงานระหว่าง ฉินซีและไป๋เยว่ซิน ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมฐานะ ขบวนขันหมากและรถม้าเจ้าสาวประดับประดาด้วยผ้าไหมสีชาด ยาวเหยียดตั้งแต่หัวถนนมุ่งตรงสู่จวนตระกูลฉิน เสียงกลองมงคลและเสียงสังคีตดังก้องกังวานไปทั่วทั้งนครหลวง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความคึกคักและรอยยิ้มของผู้คนนับพันที่มาร่วมส่งคำอวยพรภายในห้องพิธีการอันโอ่อ่า ไป๋เยว่ซินสวมชุดคลุมหงส์สีแดงสดปักดิ้นทองคำอย่างอลังการ บนศีรษะสวมมงกุฎหงส์ประดับมุกระย้า ยามนางก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเคียงคู่มากับฉินซีในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพลิงผู้สง่างาม สายตาของขุนนางและแขกเหรื่อต่างจ้องมองด้วยความชื่นชมในความเหมาะสมราวกับกิ่งทองใบยก“กราบไหว้ฟ้าดิน”“กราบไหว้บิดามารดา”“สามีภรรยากราบไหว้ซึ่งกันและกัน”อวี๋ฝูนั่งอยู่บนเก้าอี้และมองดูบุตรสาวด้วยรอยยิ้ม เพราะนางเป็นเพียงคุณหนูสามจึงไม่อาจออกหน้าอันใดได้มากนัก แต่นางกลับไม่คิดมากเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยทอดมองบุตรสาวของนางกับฉินซีด้วยรอยยิ้มอันนุ่มนวล หยา

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 60 ความสงบสุขกลับคืนมา

    บานประตูอารามหลวงบนยอดเขาสูงเปิดแย้มรับสายลมเหน็บหนาว แสงตะวันยามอัสดงส่องลอดก้อนเมฆลงมากระทบผืนกระเบื้องเย็นเชียบ เมื่อเงาร่างของอวี๋ฝูก้าวพ้นประตูไป หมิงอวี้ก็รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาแท้ๆ น้ำตาของเขาไหลพรั่งพรูเต็มสองแก้ม “เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ!”หมิงอวี้ใช้สองมือที่สั่นเทาประคองร่างของบิดาขึ้นมา ฮ่องเต้หมิงต่งยามนี้ไม่อาจขยับร่างกายได้อีกแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างแดงฉานหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดได้เอ่อล้นออกมาจนเขาแทบกระอักโลหิต“องครักษ์! รีบเข้ามาประคองเสด็จพ่อกลับวังหลวงเร็วเข้า!”หมิงอวี้ร้องสั่งเสียงสั่นเครือ ทหารองครักษ์และข้าราชบริพารรีบเข้ามาช่วยกันประคองร่างอดีตเหนือหัวทันที ทว่าในจังหวะที่กำลังถูกคนหามออกไป รฮ่องเต้หมิงต่งกลับใช้แรงเฮือกสุดท้ายอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ฝืนขยับข้อมืออันสั่นเทา ยื่นออกไปคว้าจับข้อมือของ ไป๋เยว่ซินเอาไว้ปลายนิ้วอันเย็นชืดและแห้งกร้านของอดีตฮ่องเต้ คว้าจับข้อมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือในครานี้ นางจะหายลับไปตลอดกาล ดวงตาอันฝ้าฟางและเต็มไปด้วยน้ำตาของฮ่องเต้หมิงต่งจ้องมองใบหน้าของไป๋เยว่ซิ

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 59 ไม่แยแส

    ยามที่ไป๋เยว่ซินรู้ความจริงว่าอวี๋ฝูมุ่งหน้าไปยังอารามหลวงบนยอดเขา ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่ฮ่องเต้หมิงต่งปลีกวิเวกประทับจำศีลอยู่ หญิงสาวรู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้มารดาเดินทางไปเพียงลำพังได้ เมื่อฉินฟงทราบเรื่อง เขาก็ไม่รอช้าเร่งพาไป๋เยว่ซินออกตามหาฮ่องเต้หมิงอวี้ ซึ่งในเวลานั้นกำลังเสด็จออกไปตรวจราชการและจัดการธุระอยู่นอกวังหลวงพอดี พาหมิงอวี้ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังวัดบนยอดเขาอย่างเร่งรีบที่สุดภายในรถม้าที่กำลังวิ่งควบไปบนเส้นทางขรุขระอย่างบ้าคลั่ง ความลับอันยิ่งใหญ่ที่ซุกซ่อนไว้ถูกเปิดเผยขึ้นทีละน้อย ฉินซีตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมดให้หมิงอวี้ฟัง ว่าแท้จริงแล้ว คุณหนูอวี๋สามแห่งจวนตระกูลอวี๋ ก็คือ สวีฝู อดีตสวีฮองเฮาผู้ที่ทุกคนคิดว่าสิ้นชีพไปแล้วในอดีต! ขณะเดียวกัน ไป๋เยว่ซินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเปิดเผยตัวตนว่านางก็คือ องค์หญิงใหญ่หมิงจู บุตรสาวแท้ๆ ของสวีฮองเฮาที่หวนคืนมาจากความตายเช่นเดียวกันหมิงอวี้นั่งนิ่งอึ้ง สายตาเต็มไปด้วยความสับสนและตกตะลึงอย่างถึงที่สุด!อันที่จริงหมิงอวี้รู้จากฉินซีแล้วว่าไป๋เยว่ซินคือหมิงจูบุตรสาวของสวีฮองเฮาจริงๆ ทว่าสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายก็คือการ

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 58 จุดจบหมิงต่ง

    ท่ามกลางหมอกหนาและสายฝนที่ตกโปรดปรายปกคลุมยอดเขาสูง อารามหลวงอันเงียบสงบยามนี้เปรียบเสมือนกรงขังมืดมิดที่ตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงเคาะไม้และเสียงสวดมนต์ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ยิ่งทไให้บรรยากาศภายในอารามหลังใหญ่วังเวงมากยิ่งขึ้นอวี๋ฝูในชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่ายทว่าประณีต กำลังรอคอยโอกาศอย่างอดทน เมื่อหนทางสะดวกแล้วนางจึงลอบแฝงตัวเข้ามาในอารามหลวง ซึ่งอดีตฮ่องเต้หมิงต่งกำลังประทับนั่งสมาธิอยู่หน้าพระโพธิสัตว์องค์ใหญ่มือเรียวบางของนางขณะค่อยๆ วางกระถางธูปหอมขนาดเล็กไว้ตรงมุมอับ ปล่อยให้ควันธูปสีเทาบางเบาลอยเอื่อยๆ กลิ่นหอมแปลกประหลาดเจือปนอยู่ในอากาศ มันคือกำยานพิษชนิดเดียวกับที่นางเคยใช้จัดการหยางเจินลี่ ทว่าคราวนี้นางปรับเปลี่ยนแผนใหม่ มิได้มุ่งหมายให้คนชั่วเสียชีวิตในทันที หากแต่ค่อยๆ ปล่อยให้พิษแทรกซึมผ่านลมหายใจ จนคนสูดดมกลายเป็นอัมพาตเส้นประสาทและกล้ามเนื้อขยับไม่ได้ ส่วนนางก็กินยาแก้พิษเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พิษนั้นย่อมไม่ส่งผลอันใดต่อนางฮ่องเต้หมิงต่งทรงรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายทันที พระองค์ทรงพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ทว่าแขนขากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยแท่งเหล็ก เส้นเสียงในลำคออุด

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 57 สู่ขอ

    หลังจากที่ความมืดมนและเงามืดแห่งความแค้นถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ความสงบสุขก็ค่อยๆ หวนคืนสู่กลับนครหลวงอีกครั้ง หยางซีผู้ซึ่งหลุดพ้นจากพันธนาการของตระกูลหยางช ได้ตัดสินใจละทิ้งแซ่หยางที่เคยสร้างบาดแผลให้แก่ครอบครัวของเขามานานหลายสิบปี เขากลับมาใช้แซ่เดิมของตระกูลบิดาแท้ๆ โดยเปลี่ยนนามเป็น 'ฉินซี' อย่างเป็นทางการยามนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเข้ารูปเข้ารอย บิดามารดาของเขาได้รับการฟื้นฟูร่างกายจนแข็งแรงสมบูรณ์ มีชีวิตที่สงบสุขและอบอุ่น ฉินซีเมื่อเห็นว่าเรื่องราวภายนอกราบรื่นเรียบร้อยแล้ว เขาจึงจัดการจัดเตรียมสิ่งของมงคลและเดินทางมายังเรือนพักเพื่อเอ่ยปากสู่ขอไป๋เยว่ซินจากอวี๋ฝูอย่างเป็นทางการภายในห้องรับรองที่อบอุ่น ไป๋เยว่ซินนั่งอยู่ข้างกายอวี๋ฝูด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ขณะที่ฉินซีก้าวออกมาประสานมือโค้งกายคารวะอวี๋ฝูด้วยความเคารพสง่างาม“ท่านน้าอวี๋ ยามนี้ความแค้นและอุปสรรคทุกอย่างถูกสะสางจนหมดสิ้นแล้ว ข้ามีใจรักและมั่นคงต่อเยว่ซินมาโดยตลอด วันนี้จึงอยากมาสู่ขอนางจากท่าน โปรดอนุญาตและยินยอมให้ช้าได้ดูแลนางไปตลอดชีวิตด้วยเถิดขอรับ”อวี๋ฝูจ้องมองบุรุษหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน รอยยิ้มเล

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 56 ปลีกวิเวก

    อำนาจวาสนาที่เคยยิ่งใหญ่ล้นฟ้าของตระกูลหยาง บัดนี้ได้มลายหายไปสิ้นราวกับกระดาษที่ถูกเปลวเพลิงลุกโหมไหม้จนเหลือเพียงเศษเถ้าถ่านสีดำ ความจริงอันชั่วช้าและกลอุบายต่ำทรามที่ซุกซ่อนเอาไว้มานานหลายสิบปี ถูกกระชากหน้ากากออกมาตีแผ่ต่อหน้าผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องน่าอดสูและโกรธแค้นไปทั่วทั้งนครหลวงตระกูลหยางที่เคยเกรียงไกร บัดนี้กลับล่มสลายลงอย่างน่าสมเพช ไม่มีผู้ใดเหลือรอดแม้แต่คนเดียว!ราชสำนักและกรมยุติธรรมได้เข้าตรวจสอบทรัพย์สินและสืบค้นความผิดย้อนหลังอย่างละเอียด ก่อนจะพบหลักฐานการทำความชั่วอันโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ของคนตระกูลหยาง ทั้งเรื่องการลอบวางยาพิษสังหารสวีฝูอดีตสวีฮองเฮาอย่างทารุณ การวางแผนใส่ร้ายองค์หญิงใหญ่หมิงจูจนนางต้องโทษโบยอย่างหนักและสิ้นใจตายไปอย่างไม่เป็นธรรม รวมถึงการใช้อำนาจมืดลอบสังหารเหล่าแม่ทัพปราบปรามชายแดนผู้คอยปกป้องแคว้นเพียงเพื่อเปิดทางให้ตนเองและพวกพ้องขึ้นสู่อำนาจด้วยโทษฐานกบฏและสร้างความเสียหายต่อแว่นแคว้นอย่างใหญ่หลวง ฮ่องเต้หมิงต่งจึงทรงมีพระบรมราชโองการให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวง สั่งประหารชีวิตบุรุษทุกคนในตระกูลหยางที่ยังหลงเหลืออยู่แล

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 9 พี่รองหายไปไหน

    คำพูดของหยางซีทำเอาไป๋เยว่ซินนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน นางพลิกกายไปมา โดยมีเจ้าอาซานคอยจ้องมองอย่างไม่ลดละ จนมันทนไม่ไหวจึงบอกว่าหากนางยังไม่ยอมหลับเสียที มันจะใช้อุ้งเท้ามังคุดตบท้ายทอยนางให้สลบเสียเช้าวันนี้อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าวไม่น้อยเลย ไป๋เยว่ซินตื่นมาแต่เช้า หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 7 ตำราลับของเสด็จแม่

    เมื่อส่งหยางซีกลับไปแล้ว นางจึงเดินกลับเข้ามาในลานบ้าน เมื่อเข้ามาถึงก็พบว่าทุกคนกำลังมองมาที่นางเป็นตาเดียว ป้าสะใภ้ใหญ่รีบเดินเข้ามาดึงนางไปนั่งลงกลางวงสนทนาพลางเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น"เยว่เอ๋อร์ เจ้าบอกป้าสะใภ้มา เจ้ากับใต้เท้าหยางคนนั้น..."ไป๋เยว่ซินที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มแทบจะพ่นน้ำออกมาจากปาก

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 6 ตัดสัมพันธ์

    หลายวันมานี้ไป๋เยว่ซินพยายามเรียนรู้ทุกอย่างจากคนตระกูลไป๋ จึงทำให้นางเริ่มจะทำทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่วขึ้นมาบ้าง อีกทั้งนางยังรู้สึกสนุกกับมันมากอีกด้วยบางคราสวรรค์อาจจะเห็นใจที่นางเคยประสบเคราะห์ร้าย จึงมอบชีิวิตที่แสนเงียบสงบเช่นนี้มาให้นางช่วงฤดูร้อนพืชผักที่สามารถปลูกได้ก็จะมี แตงกวา ถั่วฝ

  • เมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ    บทที่ 4 ชีวิตในชนบท

    หยางซีหวนคิดไปถึงเรื่องในฝันด้วยความตื่นตระหนกหลังจากที่เขาช่วยทำศพให้หมิงจู ก็ได้กลับมาที่จวนและนอนพักอย่างเช่นที่เคยทำ แต่เขากลับฝันเห็นนางในฝันเขาเห็นว่านางเป็นวิญญาณล่องลอยเคว้งคว้างไม่มีจุดหมายปลายทาง นางมองไม่เห็นเขา แต่เขากลับมองเห็นนาง แววตาของนางเศร้าเสียใจและสิ้นหวังเป็นอย่างมากการพบกั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status