Partager

บทที่ 4

last update Date de publication: 2025-07-29 05:34:22

ข่าวเช้าวันต่อมาทำเอาเยว่ซินปวดหัวไม่น้อย เมื่อทุกสื่อข่าวดันเอารูปภาพของเธอไปเล่นข่าวกันทุกสำนัก!

เป็นเพราะจางลี่ที่อนุญาตนั่นแหละ!

เยว่ซินกลับจากคฤหาสน์หยางแล้ว ตอนนี้เธอกำลังติดต่อจางลี่ให้มาพบกันที่ร้านกาแฟแต่ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะรับสายเลย

จะขี้เมาไปถึงไหนนะ...

เยว่ซินโดนวิพากษ์วิจารณ์หลายอย่างไม่ว่าจะเป็นทั้งทางด้านดีและไม่ดี บ้างก็ชมว่าสวยสง่าบ้าง หรือแอ๊บเวลาอยู่หน้าสื่อ...

หญิงสาวตัดสินใจคร้านจะใส่ใจ ตอนนี้เธอต้องรีบวางแผนชีวิตตัวเองแบบจริงจังเสียที

แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรมากนัก จู่ๆโทรศัพท์ก็แผดเสียงร้องเป็นเบอร์ที่ไม่โชว์ชื่อผู้โทรขึ้นมา

"สวัสดีค่ะ เยว่ซินค่ะ" หญิงสาวรับสาย คิ้วเรียวผูกเป็นปมเมื่อได้ยินเสียงกุกกักจากอีกฝ่าย

"คุณหนูเยว่" เสียงแบบนี้มัน...

"คุณหยวน อี้?"

"ครับ...กว่าผมจะหาทางติดต่อคุณหนูได้" ได้ยินเช่นนั้น เยว่ซินก็ยิ่งสงสัยขึ้นอีก

"มีอะไรกับฉันหรือคะ" หรือว่าเธอจะเผลอไปทำอะไรที่ไม่ดีในงานเมื่อคืนเข้า!?

"ผมเป็นห่วงเรื่องข่าวคุณหนูตอนนี้น่ะครับ เลยอยากโทรมาถามเพื่อความสบายใจ" พอได้ยินเช่นนั้นร่างบางเผลอถอนหายใจออกมา

อย่างน้อยก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี

"คุณหยวนอาจจะลืมไปว่าฉันเคยโดนมาหนักกว่านี้นะคะ" อ้างอิงจากในนิยายและความทรงจำที่เธอพอมีนั้น เยว่ซินคนเก่าไม่เคยเป็นที่รักของใครทั้งสิ้น มีข่าวเสียหายไม่เว้นแต่ละวัน นั่นนับเป็นเรื่องที่ดีเพราะเยว่ซินตอนนี้ดันได้รับภูมิคุ้มกันจากเยว่ซินคนเก่าอยู่เหมือนกัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นแบบที่คุณหนูว่า ผมคงลืมไปจริงๆ" อีกฝั่งตอบกลับ บทสนทนาระหว่างกันดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"แต่ก็ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะคะคุณหยวน อี้"

"ถ้าคุณรู้สึกเช่นนั้นจริงๆผมขอสิ่งตอบแทนสักเรื่องได้ไหมครับ" เยว่ซินร้องหืมในลำคอ นี่พระรองกำลังจะขอสิ่งตอบแทนจากการที่เธอรู้สึกขอบคุณเนี่ยนะ?

"คุณหนูอย่าได้กังวล สิ่งที่ผมขอนั้นเล็กน้อยมากครับ" เมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนั้นเยว่ซินเลยขอให้ลองพูดมา

"ให้ฉันเรียกคุณหยวนว่าอาอี้หรือคะ?" เยว่ซินทวนคำตาโต

"ฮ่าๆๆใช่ครับ...ผมไม่อยากให้เราห่างเหินกันเกินไป" หญิงสาวเม้มปาก ความจริงเธอไม่อยากจะเข้าไปยุ่งกับตัวละครหลักของเรื่องเลยด้วยซ้ำ

"ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกกันอย่างเป็นกันเองได้ ฉันจะเรียกแบบนั้นแล้วกันนะคะ" เยว่ซินยื่นข้อเสนอ นั่นทำให้อีกฝ่ายรู้สึกยินดีมาก

คุยกันต่อได้ไม่นานหยวน อี้ ก็ต้องขอตัวไปประชุมต่อ พอดีกับที่จางลี่โทรฯกลับมาหาพอดี

"จางลี่!" ทันทีที่รับสาย เยว่ซินเอ่ยเรียกอีกคนเสียงดุทันที

"อาเยว่...จางลี่ขอโทษ~" และเหมือนว่าอีกฝั่งจะรู้อยู่แล้ว นั่นเลยทำให้พูดเสียงออดอ้อนมาเช่นกัน

และเหมือนว่าเรื่องนี้เยว่ซินต้องเคลียร์กับเพื่อนตัวดียาวเลยทีเดียว...

"คุณฟาหยางครับ...คุณหนูจูมาขอพบ" ฟาหยางปรายตาขึ้นจากเอกสาร พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาตก่อนที่อาโปจะเดินไปแจ้งแก่คนด้านนอก

ไม่นานนักเสียงรองเท้าก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงสดใสที่เอ่ยเรียกตน

"พี่ฟาคะ" ฟาหยางขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นส่งสายตาดุๆให้

"อาจูขอโทษค่ะ ไม่เห็นว่าพี่อ่านงานอยู่" คร้านจะใส่ใจเด็กตรงหน้า ฟาหยางก้มลงอ่านเอกสารต่อ เมื่อเห็นว่าข้อมูลครบถ้วนถึงได้จรดปากกาเซ็นอนุมัติลงไป

"มีอะไรถึงมาหาถึงนี่" คราวนี้เขาเงยหน้าถาม อาจูดูหน้าซึมๆลงเล็กน้อยที่โดนเขาตวัดตาดุใส่

"คุณพ่อให้อาจูมาชวนพี่ไปทานข้าวด้วยกันที่บ้านค่ะ" ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ประมวลความคิดชั่วครู่

"วันนี้คงไม่ได้ ฝากบอกคุณลุงว่าถ้าฉันว่างเมื่อไหร่แล้วจะบอกล่วงหน้า" เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวมีท่าทีหงอยลงกว่าเก่า

"ตอนงานเลี้ยงตระกูลหยวนพี่ก็ไม่ได้มารับอาจูตามที่ตกลง แถมยังไปทานข้าวด้วยไม่ได้อีก"

"แล้วยังไง" เสียงเข้มถามนิ่งๆแต่คนโดนถามกลับสะดุ้งเมื่อเธอเผลอตัวเง้างอนใส่ฟาหยางเสียอย่างนั้น

"ปะ...เปล่าค่ะ...งั้นอาจูจะบอกคุณพ่อตามที่พี่พูดนะคะ"

"อืม" ฟาหยางกลับไปสนใจเอกสารต่อ ทิ้งให้แขกที่เพิ่งมายืนเคว้งไม่รู้จะชวนคุยอย่างไรต่อดี

"พี่ฟาคะ"

"พูดมาสิ" อาจูเม้มริมฝีปาก มือทั้งสองถูกันไปมาอย่างประหม่า

"อาจูเห็นข่าวเมื่อเช้า...ที่พี่กับพี่เยว่ซิน..." คราวนี้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ริมฝีปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยยามได้ยินชื่อของอีกคน

ออกข่าวแล้วงั้นหรือ...ตอนนี้ทั้งเจ้าตัวและหยวน อี้จะเห็นหรือยังนะ?

"พี่เยว่ซินกลับกับพี่อย่างนั้นเหรอคะ..." ท้ายคำถามอาจูพูดเสียงเบา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้มาเฟียแผ่นดินใหญ่ไม่ได้ยิน

"ใช่...ฉันอาสาเอง" พอได้ยินคำตอบเช่นนั้น อาจูเลือกที่จะเงียบ ความจริงเธอก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีหรอก เพียงแต่สงสัยว่าทั้งสองคนเกลียดกันมากไม่ใช่หรือ?

"จริงสิพี่ฟาคะ...เหมือนอาจูจะได้ยินมาว่าเพื่อนสนิทของพี่เยว่ซิน...เอ...ชื่อจางลี่หรือเปล่านะ กำลังทาบทามให้พี่เยว่ซินเข้าทำงานด้านการบันเทิงอยู่น่ะค่ะ" ฟาหยางวางเอกสารลง ในตาที่ดุดันฉายแววสงสัย เยว่ซินคนนั้นจะเข้าทำงานเป็นดาราหรือ?

"น่าสนุกจังเลยนะคะ อาจูก็อยากทำบ้าง" ฟาหยางหัวเราะ คนแบบเยว่ซินจะทำได้จริงๆหรือ

"พี่ฟาหัวเราะอาจูเหรอคะ...อาจูก็แค่อยากลองทำดู" เหมือนเด็กสาวจะเข้าใจผิดว่าฟาหยางหัวเราะเอ็นดูตน แต่จริงๆแล้วเขาแทบจะไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยสักนิด

แหงล่ะ...ตอนนี้เขาอยากไปถามเยว่ซินด้วยปากตนเองจริงๆว่าเรื่องนี้เป็นข่าวจริงหรือไม่

อาจูอยู่คุยต่อเพียงครู่เดียวก็ขอตัวกลับ เมื่อในห้องไม่มีแขก อาโปถึงได้เข้ามารอรับฟังคำสั่งเจ้านายตนเอง

"นัดคุณหนูเยว่ให้ฉัน...บอกเธอว่าฉันมีเรื่องอยากจะสอบถาม"

"ครับคุณหยาง"

"เอาเป็นนัดทานข้าวเย็นนี้แล้วกัน" อาโปโค้งให้นายตนเองก่อนจะออกไปจัดการให้

ทิ้งให้มาเฟียแผ่นดินใหญ่นั่งเคาะนิ้วตัวเองไปกับโต๊ะด้วยสายตาวาววับ

เยว่ซินปฏิเสธ...

ใช่ เรื่องอะไรเธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกตัวเอกอีกล่ะ! แน่นอนว่าเมื่อวานจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะขอเจอเขา

"นี่ผีเข้าหรือผีออกกับฮะคุณหนูเยว่ แกปฏิเสธคุณฟาหยางเนี่ยนะ!" เสียงแสบแก้วหูของจางลี่ทำเอาเยว่ซินต้องยกมือขึ้นปิดหู

"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่สนใจเขาแล้วน่ะ" จางลี่แทบจะเป็นลม

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่กันที่ร้านกาแฟซึ่งไม่ห่างจากที่พักเยว่ซินมากนัก

"แล้วทางบริษัทแกว่ายังไงบ้าง ให้ฉันไปสัมภาษณ์ได้เมื่อไหร่"

"แหม...เดี๋ยวนี้กระตือรือร้นแค่เรื่องงานจริงๆนะอาเยว่ กลัวฉันไม่เชื่อหรือไงว่าแกร้อนเงินน่ะ" เยว่ซินหัวเราะ ก็เธอกลัวเงินหมดจริงๆนี่นา

"กาแฟได้แล้วค่ะ" ทั้งคู่หยุดบทสนทนาเมื่อพนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ เยว่ซินโค้งให้เล็กน้อยและเอ่ยขอบคุณตามความเคยชินในโลกปัจจุบัน

ทางด้านพนักงานที่รู้แล้วว่าแขกvipสองท่านนี้เป็นใครถึงกับชะงัก เพราะข่าวลือที่เธอได้ยินมาเกี่ยวกับคุณหนูหลี่ เยว่ซินนั้นมีแต่ด้านลบๆทั้งสิ้น

แล้วไหงตัวจริงถึงได้สุภาพเช่นนี้เล่า!

"มีงานโฆษณาเครื่องดื่มที่ผู้กำกับต้องการดาราหน้าใหม่อยู่พอดีน่ะ...ฉันเลยเสนอชื่อแกไป ตอนนี้ก็คงต้องรอการติดต่อกลับ" พนักงานเดินออกไปแล้ว บทสนทนาจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง แม้จางลี่จะทำธุรกิจเกี่ยวกับสายบันเทิงและสามารถฝากฝังให้เพื่อนตนเองเข้าทำงานได้เลยแต่เยว่ซินก็ไม่ยินดี

เธอแค่ต้องการให้จางลี่ช่วยแนะนำเธอกับผู้กำกับดูเพื่อเป็นใบเบิกทางเท่านั้น ยังไงก็จะให้อีกฝั่งพิจารณาเธอจากความสามารถจริงๆ

ทั้งคู่นั่งดื่มกาแฟและคุยเล่นกันต่ออีกราวๆชั่วโมงจึงแยกย้ายกันกลับเพราะจางลี่มีธุระกับที่บ้านต่อ ก็คงมีแค่เยว่ซินที่ตอนนี้นอกจากปรับตัวให้ได้กับที่ใหม่ๆแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำเลย

หลี่ เยว่ซินที่ไม่รู้จะไปไหนต่อ จึงหยุดเดินเล่นที่สวนสาธารณะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พัก ระหว่างนี้ก็คิดถึงเนื้อหาในนิยายไปพลางๆ

อ้างอิงจากนิยาย เหมือนชีวิตเยว่ซินที่เป็นนางร้ายนั้น จะมีฉากวนลูปออกมาแค่ตอนกลั่นแกล้งนางเอกและก่อกวนพระเอกเท่านั้น ทางนักเขียนแทบไม่ได้อธิบายถึงเรื่องส่วนตัวของเธอเลยสักนิด

เยว่ซินถอนหายใจ หยุดยืนที่ริมน้ำของสวนสาธารณะ ปล่อยใจให้วางนิ่งเพราะหลังจากนี้ชีวิตเธออาจจะวุ่นวายก็ได้ แถมการที่เธอปฏิเสธฟาหยางไปนั้นก็ไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะขุ่นเคืองใจแล้วสั่งให้คนมาสั่งสอนเธอหรือไม่

อากาศเริ่มหนาวแล้วเยว่ซินกำลังจะหันกลับจำต้องชะงักเมื่ออยู่ๆก็ได้กลิ่นหอมที่รู้สึกคุ้นจมูกอย่างไรไม่รู้

ดวงตาโตกวาดหาต้นตอของกลิ่นนั้น เยว่ซินเผลอถอยหลังด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นฟาหยางกำลังยืนพิงที่ต้นไม้ด้วยท่าทีสบาย ที่ริมฝีปากคาบซิการ์กลิ่นเดียวกับที่คฤหาสน์เมื่อคืนนี้

"คุณหยาง"

"รบกวนเวลาผ่อนคลายคุณหนูเยว่เข้าเสียแล้ว" แม้พูดราวรู้สึกผิดแต่ริมฝีปากเหยียดยิ้มราวกับกำลังสนุกอยู่ เยว่ซินเผลอขนลุกวาบ

"ไม่หรอกค่ะ...ฉันกำลังจะกลับแล้ว" รีบชิ่งก่อนดีกว่า ยังไงวันนี้เธอก็เพิ่งปฏิเสธนัดเขาไปนี่!

ฟาหยางสำรวจอีกคนที่อยู่ในชุดเดรสตัวบาง เวลานี้น้ำค้างทำให้หนาวอยู่เหมือนกัน

ชายหนุ่มถือวิสาสะเดินเข้าไปใกล้ ถอดเสื้อโค้ทของตนเองแล้วสวมชั้นนอกให้กับเยว่ซินที่ตอนนี้ยืนนิ่งค้างไปแล้ว

"อากาศแบบนี้เดี๋ยวจะป่วยเอา"

"ขอบคุณค่ะ" เยว่ซินตอบกระท่อนกระแท่น อยู่ๆฟาหยางมาทำดีด้วยแบบนี้มันไม่ชินเอาเสียเลย

"ฉันได้ข่าวมาว่าคุณหนูเยว่กำลังจะเริ่มงานที่บริษัทจาง" เยว่ซินเลิกคิ้ว จางลี่เพิ่งจะติดต่อให้เธอเมื่อเช้านี้เอง ทำไมฟาหยางถึงได้รู้เรื่องเร็วนัก?

"อ่า...ก็พอมีความสามารถอยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าทางนู้นจะตอบกลับว่าอย่างไร" ฟาหยางจ้องอีกคนนิ่ง เวลานี้ผิวที่ขาวราวหิมะของเยว่ซินเริ่มเจือสีแดงเล็กน้อยเพราะไอเย็น

"อาโป" ชายหนุ่มหันไปเรียกลูกน้องที่ยืนไม่ไกลแล้วเอ่ยสั่งอะไรบางอย่างก่อนจะกลับมาคุยกับเยว่ซินอีกครั้ง

"ผิวแดงหมดแล้ว" เยว่ซินสะดุ้งยามที่มืออุ่นๆของฟาหยางทาบลงบนแก้มของตนเอง

"ฉันจะขับรถคุณหนูเยว่ไปส่งให้เอง" เขาเสนอตัวแต่ร่างบางกลับตาโตรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่รบกวนคุณหยางค่ะ..เดี๋ยวฉัน..." คำพูดกลืนหายเมื่อฟาหยางใช้มือข้างนั้นแตะริมฝีปากสวย

เยว่ซินยืนนิ่ง สุดท้ายก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายเอากุญแจรถตนเองไปแล้วเธอต้องย้ายมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้คุณฟาหยางแทน...

เช้าวันต่อมาเยว่ซินตื่นขึ้นพร้อมได้รับอีเมลจากผู้กำกับให้เธอไปทดลองถ่ายโฆษณา ชุดชีฟองสีขาวและกางเกงขายาวสีเดียวกันถูกหยิบมาใส่ เยว่ซินต้องยอมรับจริงๆว่ารูปร่างของเธอคนนี้น่าอิจฉาไปทุกสัดส่วน ทั้งส่วนเว้าส่วนโค้งขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงยังรู้สึกอิจฉา ไหนจะผิวที่ขาวราวกับหิมะนี่อีก

การเดินทางไปถึงสตูดิโอใช้เวลาไม่นาน เยว่ซินสูดลมหายใจ พยายามตั้งสติให้ไม่แตกตื่นมากนัก และทันทีที่เธอปรากฎตัวในสตูดิโอก็ได้รับสายตาไม่เป็นมิตรมากมายจนหญิงสาวท้อใจนัก

การที่ต้องหลุดเข้ามาเป็นนางร้ายนี่มันน่าลำบากใจจริงๆ!

"ยินดีที่ได้พบนะครับคุณหนูเยว่" ผู้กำกับฝูเข้ามาทักทายเธอก่อนจะแนะนำตัวทีมงานคร่าวๆ

ผู้กำกับฝูกล่าวว่าเขาจะให้เธอเป็นพรีเซนเตอร์น้ำดื่มยี่ห้อนี้เลยโดยไม่ให้ทดลองทำก่อน นั่นทำให้เยว่ซินแปลกใจนัก

"ได้ยินชื่อคุณหนูเยว่จากคุณฟาหยางผมก็คงไม่มีอะไรจะคิดโต้แย้ง" เยว่ซินขมวดคิ้ว ฟาหยางมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เล่า?

"ทำไมชื่อของฉันถึงมาจากคุณฟาหยางล่ะคะ" เมื่อเธอถามจบ ผู้กำกับฝูถึงกับหลุดหัวเราะ

"ก็สปอนเซอร์รายใหญ่ของเราก็คือคุณฟาหยางนั่นไง" เยว่ซินเบิกตา ทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน!?

"อยู่ๆเมื่อวานก็มีนายทุนปริศนามาขอเป็นสปอนเซอร์น่ะ...ทำไปทำมาถึงได้รู้ว่าเป็นคุณฟาหยาง" เยว่ซินแทบอยากจะกรี๊ด ทำไมเธอถึงต้องได้ยุ่งเกี่ยวกับเขาทุกเรื่องด้วยล่ะเนี่ย!

แต่ถึงแบบนั้นเธอก็พูดอะไรมากไม่ได้ ผู้กำกับฝูบอกว่าวันนี้จะคุยกันเรื่องคอนเซ็ปท์งานก่อนแล้วจะนัดวันถ่ายอีกที

การคุยงานผ่านไปด้วยดี เหล่าทีมงานที่ตั้งแง่กับเยว่ซินมีความแปลกใจเล็กน้อยที่หญิงสาวไม่เป็นดั่งที่พวกเธอคิด จากที่เคยได้ยินมา เยว่ซินเป็นคุณหนูร้ายกาจเอาแต่ใจ หากแต่วันนี้ดูเหมือนข่าวลือก็เป็นแค่ข่าวลือจริงๆ เพราะเยว่ซินนั้นทั้งสง่าและวางตัวดี

"ยินดีที่ร่วมงานนะคะผู้กำกับฝู" หญิงสาวแย้มรอยยิ้มทำเอาคนที่เห็นตาพร่า ออร่าเช่นนี้ดันขึ้นเป็นนางเอกได้สบายเลยเชียว!

หลังจากที่บอกลาทุกคนเสร็จ เยว่ซินจึงเดินออกมาด้านหน้าเพื่อรอรถสาธารณะ เนื่องจากการมาสตูดิโอที่ไม่ชินเส้นทาง วันนี้เธอเลยไม่ได้เอารถส่วนตัวมา

"ฟาหยาง..." เสียงหวานเอ่ยเบาหวิว เมื่อด้านหน้าพบเป็นฟาหยางที่กำลังยืนพิงประตูรถมองมายังเธอ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูเหมือนว่าไปทำงานมา

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาให้ เยว่ซินมองซ้ายขวาว่าตรงนี้มีใครอยู่หรือไม่ หรือฟาหยางมาพบใครในกองที่ไม่ใช่เธอ?

"คุณหนูเยว่" แต่ความคิดก็ต้องพังลง เพราะชายหนุ่มเดินเข้ามาหา เขาใช้สายตาสำรวจหญิงสาวชั่วครู่แล้วเอ่ยขึ้น

"วันนี้ก็แต่งตัวแปลกตาอีกแล้ว"

"ดูไม่ดีเหรอคะ" ความปากไวทำให้เยว่ซินถามออกไป

"งดงาม" แต่คำตอบที่กลับมามันทำเอาเธอนิ่งค้างไปเลย

"อ้าว...คุณฟาหยาง" ผู้กำกับฝูที่เดินตามหลังมาเอ่ยทักสปอนเซอร์รายใหญ่ของตนเอง เขาโค้งให้ชายหนุ่มด้วยความนอบน้อมทั้งๆที่เขาอายุมากกว่า

"ไม่ต้องพิธีการหรอก"

"คุณฟาหยางมาดูการทำงานของทีมผมหรือครับ" ผู้กำกับฝูถามอย่างกระตือรือร้น

"ไม่ใช่อย่างนั้น ผมรู้ว่าทีมงานคุณเป็นมืออาชีพอยู่แล้ว" ผู้กำกับฝูยิ้มรับ

"งั้น...?"

"ผมมาหาคุณหนูเยว่"

"คะ?" ฝั่งคนที่โดนเอ่ยชื่อได้แต่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแบบงงๆ ฟาหยางมาเพื่อพบเธองั้นหรือ?

"ถ้าผู้กำกับฝูติดปัญหาที่ตรงไหนก็ติดต่ออาโปลูกน้องผมได้เลยนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินก็ตาม ผมยินดีสนับสนุนให้" ผู้กำกับฝูโค้งจนตัวแทบชิดพื้น นานๆทีจะมีสปอนเซอร์ที่ใจป๋าขนาดนี้ อีกอย่างคนผู้นี้ยังเป็นถึงฟาหยางคนนั้นอีก!

"เป็นโชคดีของกองผมจริงๆ" ฟาหยางยกยิ้ม ก็เป็นโชคดีตามที่เขาพูดนั่นแหละ เพราะกองนี้มันมีหลี่ เยว่ซินอยู่ยังไงเล่า...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 139

    "หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 138

    "ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 137

    "ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 136

    ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 135

    เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 134

    "หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา

  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 38

    "งั้นฉันก็พูดได้เหมือนกันว่าถ้าย้อนเวลากลับไปแล้วให้เลือกว่าจะเป็นฉันหรือคุณหนูเยว่ที่ได้ทาน ฉันก็จะเป็นคนใส่มันเข้าปากโดยไม่ลังเลเลยค่ะ" เยว่ซินสะอื้น ส่วนฟาหยางนั้นยืนอยู่ด้านหลังแล้วยกมือขึ้นโอบเอวอีกคนไว้หลวมๆ "ไม่ไล่ฉันออกนะคะ? อาเยว่ไม่สงสารพี่ซูเม่ยคนนี้หรือ" สุดท้ายพอโดนซูเม่ยพูดเช่นนั้นคุ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-20
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 39

    "พอแล้วค่ะ หืม...คุณหยางดูงานจากเลขาหลิงก่อนไหมคะ" นั่นแหละถึงทำให้เจ้านายตนเองหันมาสนใจเธอได้ ฟาหยางรับแฟ้มไปแล้วเซ็นเร็วๆโดยไม่ได้อ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย เลขาหลิงอยากจะทุบหน้าผากตัวเองเสียจริง ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเห็นว่าฟาหยางจะหละหลวมกับงานมากเท่านี้มาก่อน แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-20
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 40

    ผ่านไปสามวันซูเม่ยก็ได้กลับบ้านโดยเยว่ซินให้เธอพักผ่อนยาวๆ หญิงสาวยอมจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดจากตารางงานที่ถูกยกเลิกไปและเป็นโชคดีที่ช่วงนี้ก็กำลังเข้าสู่สัปดาห์วันหยุดของเยว่ซินพอดี จางลี่กลับจากญี่ปุ่นด้วยความรีบร้อนทันทีที่รู้ข่าว ด้วยสถานที่ที่เธอไปพักนั้นไม่ค่อยมีสัญญาณเท่าไหร่นักจางลี่จึงกว่าจะ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-20
  • เมื่อเธอหลุดเข้ามาในนิยายรัก แต่ดันเป็นนางร้าย   บทที่ 42

    "หลังจากมะรืนนี้ไปสามวันฝากเลขาหลิงจัดการเรื่องในบริษัทด้วย" 'คะ?คุณหยางมีธุระด่วนนอกตารางหรือคะ' "อืม...ฉันจะไปพักผ่อนกับคุณหนูเยว่ หากไม่จำเป็นจริงๆก็คงรู้ใช่ไหมว่าอย่ารบกวน" '...' "อ้อ แล้วก็เลื่อนเป็นเอาจิวเวลรี่เข้ามาบริษัทพรุ่งนี้เลย ฉันจะเลือกสร้อยข้อมือให้คุณหนูเยว่สักเส้น" 'รับทรา

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-20
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status