6

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

6

เฉินหวังเหว่ยใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน เขาถอนหายใจนิดหน่อยก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป

ความจริงแล้วเขานั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะแต่งงานกับซ่งลี่อินเลยสักนิด เขาตั้งใจที่จะดูแลเธอในฐานะน้องสาวเพียงเท่านั้น เพราะเขาเองก็มีคนที่พึงใจอยู่แล้ว และที่ยอมรับลี่อินมาอยู่ด้วยก็เพื่อที่เขาจะไม่ผิดคำพูดกับคนตาย

แต่ไม่คาดคิดเมื่ออยู่มาวันหนึ่ง วันนั้นเขาไม่แน่ใจว่ากลับมาที่บ้านได้อย่างไร เขานั้นเมาเหล้าจากงานเลี้ยงของกองทัพ ซ่งลี่อินนั้นเข้ามาดูแลเขาที่กลับมาบ้านด้วยอาการเมามาย

เขาที่เมามาก และแทบจะไม่ได้สติ แต่มันมีความรู้สึกที่ผิดปกติมากกว่าอาการเมานั่นก็คือเขามีความต้องการ ความต้องการในเรื่องความสัมพันธ์ทางกาย เขาเองที่สติไม่เต็มร้อย จึงได้ล่วงเกินซ่งลี่อินในวันนั้น 

พอเช้ามาที่เขานั้นตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนั้นได้เสียกับซ่งลี่อิน จึงเบี่ยงเบนความรับผิดชอบในเรื่องนี้ไม่ได้ เขาจึงได้ตัดสินใจแต่งงานกับเธอเพื่อแสดงความรับผิดชอบถึงจะไม่ได้มีความรักมาเกี่ยวข้องก็ตาม

และอีกสองเดือนต่อมา เขาก็พบว่า ซ่งลี่อินนั้นได้ตั้งท้องลูกชายของเขา ก็คือเด็กน้อย เฉินลี่ซือ นั่นเอง

“แอ้ๆ” เมื่อเฉินหวังเหว่ยเดินเข้ามาในบ้านก็ถูกทักทายโดยลูกชาย โดยวันนี้ได้ถูกขังไว้ในคอกเด็กที่เขานั้นไม่เคยเห็นมาก่อน เขามองดูด้วยความแปลกใจ พร้อมกับคิดไปว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะลูกชายของเขานั้นเริ่มที่จะคลานได้แล้ว การที่ปล่อยให้ลูกอยู่แบบนี้คงจะดีกว่าที่จะต้องมาไล่จับกัน

“ซือซือ ลูกทำอะไรอยู่ แล้วแม่อยู่ที่ไหน” เฉินหวังเหว่ยพูดกับลูกชายตัวอ้วนที่เขานั้นไม่ได้เจอหน้านานนับเดือน สายตาก็มองหาแม่ของลูกไปด้วย

“แอ้ๆ แอ้ๆ” เด็กน้อยส่งเสียงให้กับคนเป็นพ่อ เหมือนกำลังจะพูดหรือถามอะไรสักอย่างที่คนเป็นพ่อก็ไม่เข้าใจ

ซ่งลี่อินที่ได้ยินเสียงผู้ชายในบ้านก็รีบเดินออกมาจากห้องครัว ก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหยอกล้อกับลูกชายของเธอ 

จากลักษณะและรูปร่างแบบนี้จากความทรงจำของเธอ ชายคนนี้ก็คือสามีของซ่งลี่อิน เมื่อเธอเห็นเขาชัดๆก็เห็นว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่หน้าตาดีมากทีเดียว ไหนจะรูปร่างที่ดีนั่นอีก ทั้งสูงทั้งล่ำ ถึงว่าสิลี่อินคนก่อนจึงได้รักจนหัวปลักหัวปลำก็เพราะแบบนี้นี่เอง

“คุณกลับมาแล้วหรือคะ” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าหันมามองเธอ ซ่งลี่อินจึงได้กล่าวทักทายออกไป เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะใช้คำพูดแบบไหนที่ไม่เป็นการผิดสังเกตุจนเกินไป จึงพยายามที่จะพูดให้คล้ายลี่อินคนก่อนมากที่สุด

“อืม” เฉินหวังเหว่ยพูดเพียงเท่านั้น และหันกลับไปหาลูกชายของเขามที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

เมื่อซ่งลี่อินได้ยินแบบนั้นก็เบะปากเล็กๆของเธอ พลางคิดไปว่า ถ้าไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากที่จะทักเขานักหรอก เธอยังจำความรู้สึกของลี่อิงคนก่อนได้อยู่เลยว่าเธอเสียใจแค่ไหนที่เห็นว่าสามีของเธอนั้นอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แถมยังแสดงท่าทางสนิทสนมกันแบบนั้นอีก เธอจึงหันหลังกลับเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็นต่อ

ไม่นานอาหารที่เตรียมไว้ก็เสร็จ เธอออกมาจากครัวก็เห็นว่าหวังเหว่ยนั้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เธอจึงบอกให้เขานั้นไปทานอาหารได้เลย เธอจะดูแลลูกก่อน

“ซือซือ มาหม่ำๆกันดีกว่า ดูสิว่าแม่ทำอะไรให้กิน” ซ่งลี่อินที่เห็นว่ามีฟักทองอยู่ในครัว จึงได้เอามานึ่งแล้วบดกับข้าวให้ลูกชายของเธอได้กิน

“อ้าม” ซ่งลี่อินส่งเสียงและทำท่าทางให้กับลูกชายได้ดู เพื่อที่เขานั้นจะได้ทำตาม หลังจากที่ฟักทองบดเข้าปากไปคำแรก ก็เหมือนกับว่าซือซือนั้นจะชอบมาก เพราะเขากลืนมันลงไปและอ้าปากรับคำต่อไปในทันที

“อืม อร่อยใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นก็กินให้หมดนะ อะ กินน้ำด้วยจะได้ไม่ติดคอ” ซ่งลี่อินพูดคุยหยอกล้อกับลูกชายไปด้วยระหว่างที่ป้อนข้าว

“อืม อืม” ซือซือที่มีฟักทองบดอยู่ในปากก็ได้แต่รับคำมารดา เขานั้นไม่เคยได้กินอาหารแบบนี้มาก่อน เขานั้นรู้สึกว่ามันอร่อยมาก 

ส่วนเฉินหวังเหว่ยที่นยั่งทานอาหารอยู่คนเดียว ก็แอบมองสองแม่ลูกไปด้วย เพราะเขานั้นไม่เคนเห็นแบบนี้มาก่อน และสองแม่ลูกเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าพวกนั้นนั้นได้ถูกแอบมองโดยที่ไม่รู้ตัว