5

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

5

“แม่คะ แม่ต้องไปจัดการนังลี่อินให้หนูนะคะ!!” เฉินซือเหมยที่มาถึงบ้านก็รีบฟ้องแม่ของตนทันที

“อะไรกันลูก มาถึงก็โวยวายเลย ใครทำอะไรให้ไม่พอใจกันล่ะ” นางเฉินซี ถามลูกสาวที่มาถึงก็เอาแต่โวยวายใส่เธอ

“ก็นังลี่อินน่ะสิคะ มันมาว่าหนูว่าไม่มีสมอง แม่ต้องจัดการให้ฉันนะคะ” ซือเหมยพูดออกมาด้วยความโมโห เธออดที่จะแค้นใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไรที่มาว่าเธอ นังบ้านนอก

“ห๊ะ นี่ถึงกับกล้าว่าลูกของแม่เลยเหรอ ปะ เราไปจัดการมัน!!” นางเฉินซี ที่รักลูกสาวสุดหัวใจ เมื่อได้ยินว่าสะใภ้ที่เธอแสนชังนั้นมาต่อว่าลูกสาวของเธอก็อดที่จะโมโหไม่ได้

“ดีค่ะแม่!!” แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ไปไหน ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเสียก่อน ทั้งสองคนแม่ลูกนั้นหันไปพร้อมกัน ซึ่งก็พอที่จะเดาได้ว่าผู้ที่มาใหม่นั้นเป็นใคร

“อาเหว่ย ลูกมาพอดีเลย นี่แม่กำลังจะไปที่บ้านของลูกเลยนะ” นางเฉินซี เมื่อเห็นว่าลูกชายเดินเข้ามาก็เอ่ยปากขึ้นทันที

“ไปที่บ้าน จะไปกันทำไมหรือครับ??” เฉินหวังเหว่ยนั้นถามด้วยความสงสัย เพราะถ้าไม่มีธุระอะไรแม่และน้องสาวของเขาจะไม่ไปที่บ้านเด็ดขาด

“ก็จะอะไรซะอีกล่ะคะ ก็เมียพี่น่ะมาว่าฉัน ว่าไม่มีสอง แถมยังต่อว่าต่อหน้าคนมากมาย พี่รู้หรือเปล่าว่าฉันนั้นอับอายมากแค่ไหน!!” ซือเหมยเล่าให้พี่ชายฟังด้วยความโมโห

เฉินหวังเหว่ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน พลางใช้ความคิด ปกติแล้วลี่อินไม่เคยมีนิสัยแบบที่น้องสาวของเขาพูดมาเลยสักนิด แล้วนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน หรือว่าน้องสาวของเขาจะเข้าใจอะไรผิด

“น้องแน่ใจนะว่าพี่สะใภ้เขาพูดแบบนี้จริงๆ??”

“พี่..นี่พี่หาว่าฉันพูดโกหกอย่างนั้นหรือคะ ฉันจำเป็นต้องทำอย่างนั้นด้วยหรือคะ” ซือเหมยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ที่พี่ชายของเธอนั้นดูเหมือนจะเข้าข้างเมียบ้านนอกคนนั้น

“นี่อาเหว่ย น้องจะโกหกลูกทำไมกัน แม่ว่าลูกต้องปรามเมียบ้างแล้วนะ ว่าไม่ควรที่จะมาว่าน้องแบบนี้ ควรจะรู้จักวางตัวเสียบ้าง” นางเฉินซีเข้าข้างลูกสาว

“ใช่ค่ะ หล่อนน่ะการศึกษาก็ไม่มี พ่อแม่ก็ไม่มี ฐานะก็ไม่ดี ไม่มีสิทธิ์มาว่าสฉันแบบนี้นะคะ อย่าลืมนะคะว่าฉันน่ะเป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยเลยนะคะ มันเทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว” ซือเหมยพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเธอนั้นสูงส่งมากแค่ไหน ซึ่งพี่สะใภ้ของเธอนั้นไม่มีวันที่จะเทียบกับเธอได้เลย

“เฮ้อ เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง ทั้งสองคนไม่ต้องไปหรอกครับ แล้วนี่ครับ” เฉินหวังเหว่ยพูดเพื่อตัดปัญหา เพราะไม่อยากที่จะให้ทุกคนนั้นทะเลาะกัน พูดจบเขาก็ยื่นซองที่เขานั้นใส่เงินให้กับคนทั้งสองคนละซอง

“หืม ทำไมเดือนนี้ได้แค่นี้เองล่ะคะ” ซือเหมยที่เปิดซองเงินดูก็พูดออกมาด้วยความสงสัย นี่มันน้อยกว่าเดือนที่แล้วตั้งหลายหยวนแล้วเธอจะพอใช้ได้อย่างไรกัน

“เอ๊ะ ของแม่ก็ได้เท่านี้เองเหรออาเหว่ย” นางเฉินซีที่เห็นว่าลูกสาวบอกว่าได้น้อยก็เปิดซองของเธอดูบ้าง เธอก็เห็นว่ามันน้อยกว่าเดือนที่แล้วจริงๆ

“เดือนนี้ผมให้ได้เท่านี้ครับ และเดือนต่อๆไปก็จะให้แค่เท่านยี้เหมือนกัน ทุกคนก็ใช้กันอย่างประหยัดหน่อยก็ดีครับ เพราะถ้าเดือนหน้าผมไม่มีงานนอก เงินก็อาจจะลดลงมาอีก” เฉินหวังเหว่ยบอกทั้งสองคน เพราะที่ผ่านมานั้นทั้งสองคนใช้เงินกันมากในทุกๆเดือน จนเขานั้นอดที่จะอ่อนใจไม่ได้ ซึ่งเงินที่เขานั้นให้ไปนั้น ถ้ารู้จักใช้อาจจะใช้ได้มากกว่าสองเดือนด้วยซ้ำ

“ไม่ได้นะคะ ฉันเองก็ต้องเข้าสังคม ไหนจะไปร้านอาหาร ไหนจะเสื้อผ้าอีก ฉันไม่พอใช้หรอกค่ะ พี่เพิ่มให้ฉันเท่ากับทุกเดือนไม่ได้หรือคะ” เงินแค่นี้จะพอให้เธอใช้จ่ายได้อย่างไรกัน

“ใช่ แม่เองก็ต้องไปสังสรรกับเพื่อน ทานอาหารมื้อนึงก็ตั้งหลายหยวนแล้ว อาเหว่ยให้แม่เพิ่มเถอะนะ” นางเฉินซีเองก็ขอเพิ่ม

“ไม่ครับ ผมเองก็ไม่มีเงินแล้วเหมือนกัน เงินเดือนของผมก็เดือนละไม่กี่หยวนเท่านั้นเอง แล้วไหนผมจะต้องเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียอีก” เงินเดือนยศผู้พันของเขานั้นได้แค่เดือนละไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น ที่มีใช้จ่ายทุกวันนี้ก็เพราะงานภารกิจทั้งนั้น และก็มีธุรกิจที่เขานั้นทำกับเพื่อนอีก แต่เขาจะไม่บอกใครหรอก

“เฮอะ สุดท้ายแกก็เลือกเมียสินะ ใช่สิแม่กับน้องไม่มีความหมายแล้วนี่” นางเฉินซีที่ได้ยินว่าลูกชายจะเก็บเงินเอาไปให้เมียบ้านนอกก็อดที่จะพูดแขวะไม่ได้

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับแม่ เอาล่ะผมจะไม่พูดมากนะครับ เอาเป็นว่าผมให้แค่ไหนก็ใช้กันแค่นั้น ผมกลับก่อนแล้วกัน” เฉินหวังเหว่ยไม่อยากที่จะพูดอะไรออกมามาก เพราะเขานั้นรู้ดีว่าทั้งสองคนนั้นเป็นอย่างไร จึงได้ตัดปัญหา และอีกอย่างวันนี้เขาเองก็จะกลับบ้านด้วย เพราะไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าคนที่บ้านนั้นจะรู้สึกอย่างไรบ้างที่เขานั้นไม่ได้กลับบ้านเลย…

……………

คนที่บ้านไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ แค่อยากหย่าเท่านั้นเอง อิอิอิอิ