บททั้งหมดของ เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: บทที่ 1 - บทที่ 10

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…1.“นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับฉันกันล่ะเนี่ย ถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ จะบ้าตาย แล้วฉันจะกลับไปที่บ้านได้ยังไงกันล่ะทีนี้” ซ่งลี่อิน เอาแต่พูดพึมพำอยู่คนเดียว เอาแต่นั่งคิดไปว่าตัวเองนั้นมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทั้งที่เธอนั้นจำได้ว่าเธอยังนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่คอนโดของเธออยู่เลย แล้วทำไมเมื่อเธอนั้นตื่นลืมตามาถึงได้มาอยู่ที่นี่กัน นี่ถ้าเธอสามารถทะลุกำแพงห้องแล้วกลับบ้านของเธอได้เธอก็คงทำไปแล้ว“แอ้ๆ แอ้ๆ”ซ่งลี่อินที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็ต้องหันมาให้ความสนใจกับเสียงเล็กๆตรงหน้าของเธอ และเสียงนี้ก็ไม่ใช่ของใคร แต่เป็นเสียงของลูกชายของร่างนี้ที่ถูกทิ้งเอาไว้กับเธอนั่นเองซ่งลี่อินนั้นบังเอิญเข้ามาอยู่ในร่างนี้ โดยที่เจ้าของร่างนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ร่างนี้นั้นดันมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอ ซึ่งเธอพยายามหาความเกี่ยวข้องกันแต่ก็คิดไม่ออก จึงได้แต่เพียงคาดเดาว่า ที่นี่อาจจะเป็นโลกคู่ขนานเหมือนกับนิยายที่เธอเคยอ่านมา ดังนั้นการที่จะมีทั้งชื่อและแซ่ที่เหมือนกันกับเธอก็คงไม่แปลก แต่เธอก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีที่ต้องมาอยู่ในที่ที่เธอไม่คุ้นเคยแบ

เมื่อไม่รักเราก็หย่ากันเถอะ…3.“อืม..วันนี้เราออกไปเดินดูตลาดดีหรือเปล่านะ” ซ่งลี่อินอยากออกไปเดินดูสำรวจตลาด ว่าเธอนั้นพอที่จะทำอะไรเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวได้บ้าง เผื่อว่าเจอช่องทางที่ดี ที่เธอสามารถนำความรู้ความสามารถของโลกก่อนมาใช้ได้เมื่อโลกก่อนหน้านั้น เธอเองก็เป็นถึงเจ้าของห้าง เอ?? จะเรียกว่าห้างได้หรือเปล่านะ ก็ได้แหละเพราะที่นั่นเป็นศูนย์รวมของสินค้าทุกอย่าง เอาง่ายๆก็คือ ครบวงจรนั่นเอง อยากได้อะไรล่ะ ไม่มีคำว่าหาไม่ได้ธุรกิจของเธอนั้นนับว่าดำเนินไปด้วยดี กำไรต่อปีนั้นไม่ต้องบอกว่ามากมายแค่ไหน แต่เสียดายที่เธอนั้นตัวคนเดียว ถึงมีเงินมากมายเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหาซื้อสิ่งที่มันขาดหายไปจากชีวิตได้เธอเคยวาดหวังว่าจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ผู้ชายที่เธอเคยคบหามาหลายคนก็ไม่สามารถที่จะมอบสิ่งที่เธอนั้นต้องการได้ บางคนก็นอกใจเธอ บางคนก็เห็นแก่เงินของเธอ บางคนก็เป็นผู้ชายที่ห่วยแตกเอามากๆ อย่าให้พูดออกมาเลยเธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำแบบไหนดีและซ่งลี่อินก็คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาที่นี่แล้วยังต้องมาเจอสามีที่นอกใจนี่อีก แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็ยังมีเจ้าเด็กอ้วนคนนี้อยู่ด้วย และเธอก็หวังว่าเ

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…5“แม่คะ แม่ต้องไปจัดการนังลี่อินให้หนูนะคะ!!” เฉินซือเหมยที่มาถึงบ้านก็รีบฟ้องแม่ของตนทันที“อะไรกันลูก มาถึงก็โวยวายเลย ใครทำอะไรให้ไม่พอใจกันล่ะ” นางเฉินซี ถามลูกสาวที่มาถึงก็เอาแต่โวยวายใส่เธอ“ก็นังลี่อินน่ะสิคะ มันมาว่าหนูว่าไม่มีสมอง แม่ต้องจัดการให้ฉันนะคะ” ซือเหมยพูดออกมาด้วยความโมโห เธออดที่จะแค้นใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไรที่มาว่าเธอ นังบ้านนอก“ห๊ะ นี่ถึงกับกล้าว่าลูกของแม่เลยเหรอ ปะ เราไปจัดการมัน!!” นางเฉินซี ที่รักลูกสาวสุดหัวใจ เมื่อได้ยินว่าสะใภ้ที่เธอแสนชังนั้นมาต่อว่าลูกสาวของเธอก็อดที่จะโมโหไม่ได้“ดีค่ะแม่!!” แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ไปไหน ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเสียก่อน ทั้งสองคนแม่ลูกนั้นหันไปพร้อมกัน ซึ่งก็พอที่จะเดาได้ว่าผู้ที่มาใหม่นั้นเป็นใคร“อาเหว่ย ลูกมาพอดีเลย นี่แม่กำลังจะไปที่บ้านของลูกเลยนะ” นางเฉินซี เมื่อเห็นว่าลูกชายเดินเข้ามาก็เอ่ยปากขึ้นทันที“ไปที่บ้าน จะไปกันทำไมหรือครับ??” เฉินหวังเหว่ยนั้นถามด้วยความสงสัย เพราะถ้าไม่มีธุระอะไรแม่และน้องสาวของเขาจะไม่ไปที่บ้านเด็ดขาด“ก็จะอะไรซะอีกล่ะคะ ก็เมียพี่น่ะ

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…7“ลี่อิน นี่เงินเดือนนี้ของคุณ” เฉินหวังเหว่ยที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนเพื่อไปหยิบซองเงินออกมาให้ซ่งลี่อิน คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาตั้งแต่เขากลับเข้าบ้านมา เขานั้นก็รับรู้ได้ถึงความแปลก แต่เขานั้นไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะทุกอย่างมันก็ดูเหมือนเดิม ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่ามันผิดปกติแต่ที่เห็นได้ชัดก็คือภรรยาของเขา ที่วันนี้เขารู้สึกว่าเธอนั้นดูดีขึ้น อาจจะเป็นเพราะเรื่องการแต่งตัวหรือเปล่า ที่เขานั้นเห็นว่าเธอนั้นแต่งตัวแปลกต่างจากทุกวัน ไม่ใช่ว่ามันดูไม่ดีนะ มันดูดีมากเลยล่ะ “ขอบคุณค่ะ” ซ่งลี่อินทำเพียงรับมาเท่านั้นแต่เธอไม่คิดที่จะเปิดออกดู และวางมันไว้ที่ข้างตัวของเธอ เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งใจป้อนนมให้เจ้าเด็กอ้วนอยู่“เอ่อ ลี่อิน วันนี้คุณไปไหนมาหรือเปล่า” เฉินหวังเหว่ยลองถามดู เพราะเขาเองก็อยากที่จะรู้เหมือนกันว่าลี่อินนั้นได้พูดจาไม่ดีเหมือนกับที่น้องสาวของเขาพูดหรือเปล่า“ฉันไปที่ห้างมาค่ะ คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ??” ซ่งลี่ีอินพอจะเดาออกว่าหวังเหว่ยถามเธอแบบนี้ทำไม ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวของเขานั้นพูดอะไรมา นี่คงจะฟ้องกันมาล่ะสิ

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…9“ตกลงว่าคุณจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้คะ” ซ่งลี่อินถามขึ้นเมื่อเฉินหวังเหว่ยเอาแต่นั่งหน้าตึง ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ เพราะระหว่างที่เธอกับฟางไฉ่หลงกำลังพูดจากันอยู่ เฉินหวังเหว่ยก็กลับเข้ามาที่บ้านพอดี ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้เขาถึงได้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวันเมื่อเขานั้นมาถึงก็ออกจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นฟางไฉ่หลงที่นี่ เพียงแค่แวบเดียวเขาก็ปรับสีหน้ามาเหมือนดังเดิมซ่งลี่อินจึงไม่รอช้า จึงได้พูดเรื่องที่เกิดก่อนหน้าที่เขานั้นจะมาทั้งหมด โดยที่ไม่มีขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง “ลี่อิน ผมอยากให้คุณใจเย็นๆก่อน” เฉินหวังเหว่ยตัดสินใจพูดออกมา เพราะเขาเองก็ไม่ร้ที่จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร“ฮึ..ถ้าคุณตัดสินใจในเรื่องนี้ไม่ได้ ฉันจะเป็นคนที่ตัดสินใจในเรื่องนี้เอง” ซ่งลี่อินไม่ใช่นางเอกในนิยายนะที่จะมาร้องไห้ฟูมฟายให้น่าสงสาร ในเมื่อคิดกันไม่ได้เธอเองนี่แหละที่จะตัดสินใจให้เอง“พี่เหว่ย พี่ต้องไม่ทิ้งฉันกับลูกนะคะ” ฟางไฉ่หงรีบออดอ้อนคนรักทันที อย่างไแล้วเธอจะต้องมาอยู่ที่นี่ให้ได้ และก็จะต้องได้เป็นคุณนายผู้พันให้ได้ด้วย เธอจะไม่ยอมเสียโอกาสไปอีกแล้ว“แต่