7

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…

7

“ลี่อิน นี่เงินเดือนนี้ของคุณ” เฉินหวังเหว่ยที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปที่ห้องนอนเพื่อไปหยิบซองเงินออกมาให้ซ่งลี่อิน คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา

ตั้งแต่เขากลับเข้าบ้านมา เขานั้นก็รับรู้ได้ถึงความแปลก แต่เขานั้นไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะทุกอย่างมันก็ดูเหมือนเดิม ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่ามันผิดปกติ

แต่ที่เห็นได้ชัดก็คือภรรยาของเขา ที่วันนี้เขารู้สึกว่าเธอนั้นดูดีขึ้น อาจจะเป็นเพราะเรื่องการแต่งตัวหรือเปล่า ที่เขานั้นเห็นว่าเธอนั้นแต่งตัวแปลกต่างจากทุกวัน ไม่ใช่ว่ามันดูไม่ดีนะ มันดูดีมากเลยล่ะ 

“ขอบคุณค่ะ” ซ่งลี่อินทำเพียงรับมาเท่านั้นแต่เธอไม่คิดที่จะเปิดออกดู และวางมันไว้ที่ข้างตัวของเธอ เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งใจป้อนนมให้เจ้าเด็กอ้วนอยู่

“เอ่อ ลี่อิน วันนี้คุณไปไหนมาหรือเปล่า” เฉินหวังเหว่ยลองถามดู เพราะเขาเองก็อยากที่จะรู้เหมือนกันว่าลี่อินนั้นได้พูดจาไม่ดีเหมือนกับที่น้องสาวของเขาพูดหรือเปล่า

“ฉันไปที่ห้างมาค่ะ คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ??” ซ่งลี่ีอินพอจะเดาออกว่าหวังเหว่ยถามเธอแบบนี้ทำไม ถ้าไม่ใช่ว่าน้องสาวของเขานั้นพูดอะไรมา นี่คงจะฟ้องกันมาล่ะสิ

“ไม่มีครับ เพียงแค่ถามดูเท่านั้น” เขาที่เห็นท่าทางแบบนั้นของลี่อินจึงไม่คิดที่จะถามต่อ และเขาเองก็พอที่จะรู้นิสัยของน้องสาวด้วย ว่าเธออาจจะไม่ได้พูดจริงทุกคำ

“อ้อ วันนี้ฉันเจอน้องสาวคุณที่ห้างด้วยนะคะ เรามีปากเสียงกันนิดหน่อย” ในเมื่อเขาไม่ถาม เธอก็จะบอกเขาเอง เพื่อแสดงให้เขานั้นรู้ว่าเธอไม่ได้กลัวน้องสาวของเขาเหมือนที่ผ่านมา

“แล้วคุณใช้คำพูดไม่ดีกับเธอหรือเปล่าครับ” เฉินหวังเหว่ยถาม

“ก็ไม่นี่คะ ฉันก็พูดตามปกติ เพราะเธอไม่ได้ให้เกียรติฉันในฐานะพี่สะใภ้ ฉันเลยพูดกับเธอแบบธรรดา ทำไมหรือคะ น้องสาวของคุณบอกกับคุณว่ายังไงบ้างล่ะคะ” ซ่งลี่อินยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งสิ้น

“ก็ไม่มีอะไรครับ เธอพูดแค่ว่าคุณต่อว่าเธอว่าไม่มีสองก็แค่นั้น” 

“อ่า..ใช่ค่ะ เธอไม่มีสมองจริงๆ” ซ่งลี่อินพูดจบก็เดือนเข้าห้องไปพร้อมกับเจ้าเด็กอ้วน ที่ตอนนี้ได้เวลาอาบบ้ำแล้ว เธอปล่อยให้เฉินหวังเหว่ยนั้นยืนงงกับคำพูดของเธอเพียงลำพัง

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ซ่งลี่อินอยู่กับลูกชายเพียงสองคน เพาะว่าเฉินหวังเหว่ยนั้นต้องไปทำงานที่ค่ายทหา ซึ่งเธอก็ไมู่้ว่าวันนี้เขาจะกลับมาหรือเปล่า เพราะเขานั้นไม่ค่อยกลับ

ลี่อินที่ดูแลลูกชายตัวน้อยและงานบ้านเส็จแล้ว ก็หยิบกล่องที่เก็บเงินขึ้นมาดูอีกครั้ง เพราะตั้งใจที่จะเอาเงินที่เฉินหวังเหว่ยนั้นมอบให้เมื่อวานนี้มารวมกัน และก็จะนำบางส่วนไปฝากธนาคาร เพาะเธอเองก็อยากที่จะลงทุนในการซื้อพันธบัตของธนาคารด้วย เผื่อว่าวันไหนที่ได้ราคาดีเธอก็เทขายทั้งหมด เธอคิดว่ายังไงก็ต้องได้กำไรแน่นอนเพียงแต่ต้องรอเวลาเท่านั้น

เมื่อซ่งลี่อินหยิบเงินหยวนออกมาทั้งหมดเธอก็เห็นหยกชิ้นหนึ่งที่อยู่ตรงด้านล่างสุดของกล่อง ซึ่งเธอเองก็งงว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพราะเมื่อตอนที่เธอดูเมื่อครั้งก่อนก็เหมือนกับว่าเธอไม่เคยเห็นมันมาก่อนหน้านี้

“หยกชิ้นนี้คุ้นๆแฮะ” ลี่อินหยิบหยกขึ้นมาพิจารณาดูอีกครั้ง ก็เห็นว่ามันมีลวดลายที่สวยงามมาก ซึ่งตรงกลางของตัวหยกนั้นมันดูคล้ายกับหงส์มากซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าจะใช่หรือเปล่า

“โอ๊ะ!!” ซ่งลี่อินที่พลิกหยกไปมา อยู่ดีๆมันก็เกิดแสงสว่างขึ้นมา และมันก็หายไปที่กลางฝ่ามือของเธอ 

“ร้อนๆๆๆ” ซ่งลี่อินสบัดมือข้างที่หยกหายเข้าไป เธอู้สึกว่ามันร้อนเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่ามีไฟมาแผามือของเธอ แต่มันก็เป็นเพียงแค่คู่เดียวเท่านั้นแล้วความู้สึกนั้นก็หายไป

“หายไปไหนแล้วนะ” ลี่อินสงสัย พร้อมกับชูมือเล็กๆของเธอชึ้นดู ลี่อินใช้มืออีกข้างถูลงไปที่ฝ่ามือ แล้วสิ่งที่เธอเห็นก็แทบจะทำให้เธอนั้นหัวใจวาย

“นะ..นี่มัน” ซ่งลี่อินเห็นว่าภายในอุ้งมือของเธอนั้น เหมือนกับเป็นห้องอะไรสักอย่าง และยิ่งดูเธอก็มีความู้สึกว่ามันคุ้นเคยมาก ใช่ นี่คือมิติห้างของเธอนั่นเอง