Se connecterPartager
1
Date de publication:
2026-06-24 13:18:06“ก็อยากจะเมาให้ลืมเธอ ลืมความรักที่แสนห่วยยย ความรักเหมือนควายยยทำไมฉันถึงโง่เป็นควายยย”
เสียงร้องเพลงที่ไม่ตรงกับเนื้อ แถมยังลากยาวกว่าทำนอง บอกได้ว่าคนร้องนั้น กำลังสติไม่อยู่กับตัวมากขนาดไหน แต่เจ้าหล่อนก็ยังไม่ปล่อยไมโครโฟน ยังคงพร่ำร้องเพลงต่อไป ไม่สนว่าเพื่อนรักสองคนตอนนี้ กำลังเอามืออุดหู และต่างมองหน้ากัน ขยิบตาให้กัน เหมือนเป็นสัญญาณว่า ใครก็ได้ ช่วยห้ามเธอที!
อย่ามาห้ามอะไรเธอตอนนี้
ไม่! เธอไม่ฟังอะไรใครทั้งนั้น เพราะเธอจะร้องเพลง ร้อง ร้องและร้อง ร้องให้มันระบาย
เธอถูกคนรักบอกเลิก!
ไอ้ห่านั่นหนีเธอไป มันบอกว่ามันจะแต่งงาน
ฮือ! ไม่ใช่เธอหรือยังไงกันที่จะต้องแต่งงานกับมัน
โอ๊ย! ช้ำใจ
แล้วแถมด้วยการแท็กภาพงานแต่งมาให้ดูยิ่งตอกย้ำความช้ำไปอีก
อื้อหือ...
จะมีอะไรเจ็บไปกว่านี้อีกไหมนะ ประกาศโต้งๆ ออกสื่อขนาดนี้ ปู้ยี่ปู้ยำหัวใจกันได้ขนาดนี้
อยากจะร้อง แต่ก็ร้องไปหมดแล้วเมื่อสองวันก่อน ร้องจนต้องลางานเพราะไปทำงานสภาพนั้นไม่ไหว เป็นการลางานครั้งแรกในรอบหลายปีของเธอตั้งแต่ทำงานมาก็ว่าได้ ลาเพราะแฟนทิ้ง เหอๆ ร้องไห้หนัก รู้ไปถึงไหน ก็อายไปถึงนั่นล่ะ
“ก็อยากจะเมาให้ลืมเธอ”
“พอแล้วยัยวาววา ร้องเป็นรอบที่ร้อยแล้ว เพลงของฉันล่ะยะ แบ่งกันมั่งสิ”
ริญญารับอาสาเป็นหน่วยกล้า แย่งฉกไมโครโฟนออกมาจากคนอกหัก และเมากึ่มๆ อชิรญาส่งตาขวางให้ทันที แล้วทำท่าจะโผนมาแย่งไมค์กลับ เลยกลายเป็นศึกชิงไมค์วิ่งกันไปวนกันมารอบห้องคาราโอเกะวีไอพี ที่วันนี้ริญญาเป็นคนพาเพื่อนสาวมาเหมาเลี้ยง ในโอกาสฉลองวันแต่งงาน...
วันแต่งงานของแฟนเก่าของอชิรญา
“เอาไมค์มา เอามา แกมันคนใจร้าย ใจดำ ฮือๆ”
แย่งไม่ได้เข้า หนนี้คนเมาก็ทำท่าจะร้องไห้ จนทองอุไรเพื่อนสนิทอีกคน ต้องดึงไมโครโฟนคืนมาจากริญญาแล้วส่งให้กับเธอ
“เอ้าๆ เอาคืนไป แต่พอก่อนนะเพลงนี้ แบบฉันฟังจนเบลอไปหมดแล้ว ขอนะเพื่อนนะ”
“เอ่อ...ไม่ร้องแล้วก็ได้ ไม่ให้ร้องเพลง ร้องไห้แทนได้ไหมล่า”
สองสาวมองสบตากัน ก่อนที่ริญญา จะร้องเฮ้อ แล้วดึงเพื่อน มานั่งกอดคอให้เพื่อนรักอยู่ตรงกลางระหว่างเธอกับทองอุไร
“อย่าร้องไห้วาววา เพื่อนเลิฟ พอทีพอเถอะ กับไอ้ผู้ชายขี้เก๊กแบบนั้นอะ แกลืมๆ มันไปเหอะ”
“อยากลืม แต่เจ็บใจงะ มันเจ็บใจ”
ว่าแล้วก็ตบไปที่หน้าอกของตัวเอง ดังปึกๆ ริญญารีบห้ามด้วยการเบรกเพื่อนเสียงนิ่งๆ
“อย่าตบแรงแก นมยิ่งน้อยๆ อยู่ เดี๋ยวยุบไปกันใหญ่”
“ยัยหญิง ยัยเพื่อนใจร้าย ฮือๆ มิ้นช่วยด้วย เพื่อนโดนรังแกเรื่องขนาดนม”
ว่าแล้วก็โผไปซบทองอุไร ที่ทำทีขยับแว่นตาที่สวม มองดูริญญาที่ทำท่าไม่รู้ไมชี้ แต่อมยิ้มด้วยสายตาดุๆ
“แกนี่...แทนที่จะพูดดีๆ กับเพื่อนมั่ง ปลอบใจอะไรมั่ง ตั้งแต่แย่งไมค์มันแล้วนะ เพื่อนกำลังเศร้าอยู่ด้วย”
“พูดดีก็แล้ว ด่าก็แล้ว มันก็ยังร้องไม่เลิก จนแบบว่านี่ชักจะปวดหัวงะ”
ริญญากอดอก มองดูคนที่กำลังซบอยู่กับอกของทองอุไร แล้วก็สั่นหน้า
“เศร้าโศกาอะไรขนาดนั้นหะ ยัยวาววา อีตาเดย์แฟนเก่าหล่อน มันก็ไม่ได้วิเศษอะไรนักไม่ใช่หรือไงอะ ขี้เก๊ก ขี้อวด สารพัดขี้ อ้อ...มันขี้เอาลับหลังแกด้วย มันเอาไปเรื่อย ขนาดฉันมันยังเคยคิดจะมาเอา”
“แล้วให้มันไหมล่ะ”
หนนี้คนถามคือทองอุไร คนตั้งใจฟังจนหูผึ่งคืออชิรญา รู้กันในหมู่เพื่อนสนิท ที่คบกันมายาวนานในหมู่พวกเธอสามคนว่า ริญญานั้น เป็นสาวแรด และแรงเบอร์ไหน หล่อนเป็นสาวไฮโซ นามสกุลดัง ที่บิดามารดาเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุเครื่องบินตก เรื่องนี้พวกเธอก็พึ่งเคยได้ยินริญญาหลุดปากออกมานี่แหละ เจ้าหล่อนรีบเอามือปิดปาก แล้วทำตาโต
“อุ๊บ”
“ตกลงว่า หล่อนเคยได้กับไอ้เดย์ไหมน่ะ”
“แรดขนาดไหนก็ไม่เอาปะวะ ผัวเพื่อนอะ” ริญญารีบโวย
“แถมเอาก็ไม่คุ้ม อี๋ หนอนน้อยอะ”
คำพูดของหล่อน เล่นเอาอชิรญาหน้าแดง ก่อนจะขำก๊าก ส่วนทองอุไร คนที่เรียกได้ว่าใสๆ ที่สุดในกลุ่ม ทำตาปริบๆ แล้วถามหน้าซื่อ
“อะไรอะหนอนน้อย”
“แหม...แรดแล้วคุ้มค่า เสี่ยงผิดใจกับเพื่อนแล้วคุ้มกับปริมาณก็ดีอยู่หรอก แต่แบบ”
ริญญายักไหล่ ก่อนจะยกมือไหว้เพื่อน ที่ตอนนี้ยังเปลี่ยนอารมณ์ขำไม่หยุดกับคำพูดว่าหนอนน้อยของเธอ
“ขอโทษนะยัยวาววา แต่แบบบังเอิญไปโดนงะ ไม่ได้เคยเห็นนะ ไม่ได้อยากเห็น ไม่ได้อยากเย เย้ พ่อคนหล่อของหล่อนแต่อย่างใด”
“อดีตแล้วย่ะ เหอๆ ใช่อย่างที่แกพูด ไอ้ผู้ชายกระเจี๊ยวเล็ก ทำก็ไม่เคยจะเสร็จ ถ่มถุยมากเหลือเกินชีวิต พวกแกคิดดูสิ ฉันอะมีมันเป็นแฟน ไม่เคยนอกใจมัน ตั้งใจจะแต่งงานกับมันเพราะเสียจิ้นให้มันตอนอายุ 25 แล้วแบบ...อะไรอะ มันคืออะไร นี่คือสิ่งที่ฉันควรได้รับไหม ผู้ชายจอมทรยศ แถมยังไม่ได้เรื่อง มาพรากชีวิตวัยสาวของฉันไป ที่ผ่านมาฉันทำอะไรกับตัวเองวะ ฉันน่าจะเลิกกับมันไปตั้งแต่มันนอกใจฉันหนแรกแล้วด้วยซ้ำ ไม่น่าจะรอมาจนสามสิบกว่า ปูนนี้แล้วจะหาผัวใหม่ได้ปะละ”
“แหม...หาได้สิ ขนาดยัยมิ้นยังหาได้เลย นั่นเรียบร้อย คุณป้าที่สุดในกลุ่มเราละนะแก”
“วกมาทำไม เดี๋ยวเหอะ แหมๆๆ แล้วแรดที่สุด สวยที่สุดในกลุ่มอย่างหล่อนล่ะ ทำไมยังเปลี่ยนผัวเป็นผ้าอนามัย ไม่มีผัวถาวรสักทีล่ะยะ”
ทองอุไรทำเสียงแหลม หล่อนเป็นคนที่ดูเรียบร้อยที่สุดในกลุ่มสามสาว ทั้งการแต่งเนื้อแต่งตัว รูปลักษณ์ภายนอก ที่เป็นสาวหน้าตาธรรมดาๆ สวมแว่นสายตา หน้าตาของหล่อนไม่ค่อยสะดุดตา แต่ถ้าได้พูดคุยด้วยแล้วจะหลงรักกับความคิด ทองอุไรเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม มักจะคอยไกล่เกลี่ย เป็นที่ปรึกษาให้เพื่อนทั้งสอง ยามพวกหล่อนมีปัญหา
“ยังไม่มีใครที่ดีงาม พร้อมสำหรับริญญา ก็คนสวยอะ สวยไปเรื่อยๆ ไม่อยากจริงจัง ไม่อยากหยุดที่ใคร ยังกระจายความงามไม่ทั่วถึงย่ะ”
ว่าแล้วก็ทำหน้าเชิด ยืดอก อวดบางส่วนที่ล้นทะลักอวบอูม แน่ล่ะริญญาเป็นคนสวย สวยทั้งธรรมชาติและแต่งเติมเอาจากการศัลยกรรม ทำให้เธอเป็นที่สะดุดตาใครต่อใคร ที่สะดุดนั้นเพราะมองไปเธอก็จะคล้ายดาราคนนั้นบ้าง คล้ายดาราคนนี้บ้าง ไปเรื่อยๆ ตามแต่ช่วง ว่าช่วงนี้อยากเหมือนใคร อย่างว่าคนมีเงิน ก็เลยยังไม่หยุดสวยกันง่ายๆ หล่อนครองตำแหน่งสาวสวยที่สุดในกลุ่มไปโดยเป็นเอกฉันท์ เพราะไม่มีใครลงแข่งด้วย
“ไม่อยากได้เท่าไหร่ล่ะผัว อยากได้ผู้ชายมาทำให้เสร็จมากกว่า”
พูดปาวๆ ไปแบบคะนองปาก เพราะความเมา ความรู้สึกบ้าๆ บอๆ อชิรญาเป็นคนไม่ได้ขี้เหร่ หล่อนเป็นคนสวยด้วยซ้ำ ตาของหล่อนกลมโตวาวหวาน จมูกโด่งเชิด ปากอิ่มสวยเซ็กซี่ หน้ารูปหัวใจ มีแก้มนิดๆ หล่อนตัดผมสั้นเหลือแค่ระคอ เลยยิ่งทำให้ตอนนี้หน้าตาดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงที่เขยิบขึ้นเลขสามไปแล้ว
ถึงจะเป็นคนสวย น่ารัก มีเสน่ห์ที่หุ่น อชิรญาพกสัดส่วน 32-25-36 มาติดตัว ถึงจะหน้าอกหน้าใจไม่ใหญ่มาก แต่สะโพกของหล่อนก็งอนสะดุดตา เป็นสาวสะโพกสวย ที่หล่อนมักจะเห็นมันเป็นปมด้อยยามใส่กางเกง เพราะมองว่าตัวเองก้นใหญ่ เลยใส่กระโปรงบานเสียบ่อยๆ เพราะไม่ชอบที่คนมองก้นงอนๆ นี่ล่ะ
“เอาจริงไหมล่ะ เดี๋ยวจัดให้แก้อกหัก”
คำนี้ถ้ามาจากริญญา จะไม่น่าประหลาดใจเท่ามาจากทองอุไร ยิ่งสายตาวาวๆ เจ้าเล่ห์หลังกรอบแว่นนั้น ทำให้สองสาวทำตาโต แล้วกะพริบตาปริบๆ
“หื้ม”
“แกอยากรู้จักคำว่าเสร็จ แบบพรีเมี่ยม เลือกได้ อลังการทั้งความหล่อ ทั้งขนาด เอาไหม? เดี๋ยวจัดให้ แบบไม่ผูกมัด เลือกได้ อิอิอิ”
“หมายความว่าไงอะยัยมิ้น เดี๋ยวๆๆ นี่หล่อนแอ๊บทำอะไรหลังพวกฉันหรือเปล่านี่”
“แหม...ตกลงเอาไหมล่ะ เดี๋ยวจะให้ธอร์หาให้ มาถึงที่แน่ เอาไซซ์ไหนโปรดระบุ เพื่อนจะจัดให้”
“เดี๋ยวๆๆๆ ธอร์นี่ใครยะ ก็คู่หมั้นหล่อนมันคุณพฤกษ์ไม่ใช่เหรอฮะ นังมิ้น”
“เด็กโฮตส์ของฉันเอง” ทองอุไรยิ้มร้าย
“อะไรเล่า คนเราก็ต้องมีมุมอะไรงี้บ้างหรือเปล่าอะ ก็...ฉันกับคุณพฤกษ์ แบบ อะไรๆ ตอนนี้ มันก็...เฮ้อ...มันเหมือนอยู่กันเพราะรอวันแต่งงานที่จะต้องทำเป็นหน้าที่ ฉันคิดแบบนั้นไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเพราะทำไม เค้าไปฮ่องกงบ่อยแกก็รู้ ฉันก็อยู่คนเดียวบ่อย บ่อยมาก...อะไรๆ ระหว่างกันมันแทบไม่มี มีก็จืดๆ ฉันก็ต้องการนะแกเรื่องแบบนี้ แล้ว...ก็ดันไปเจอของดี ในคืนเปลี่ยวน่ะสิ มันก็เลยยาวๆ มาอะ แต่ก็เป็นธุรกิจกันฉันจ่ายเค้า ไม่มีเรื่องใจ ฉันคิดว่าถ้าแต่งงานก็คงจะต้องเลิกล่ะ หาทางอื่นเอา”
“หูย...แอบร้ายนะ แหมๆๆๆ ยัยทอง...อุไร”
“ย่ะคนเราก็ต้องมีมุมดาร์คบ้าง ฉันก็ยอมรับล่ะว่าเลวไปบ้าง โนบอดี้เพอร์เฟคเด้อ”
ว่าแล้วก็หันมาถามอชิรญาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทางนั้นกระดกเหล้าดื่มย้อมใจไปเพียวๆ อีกหลายอึก จนเริ่มเมาๆ มึนๆ หัวเราะคนเดียวคิกๆ
“เอาไงล่ะ ยัยวาววา”
“จัดมาเล้ยยยย เอามาแบบสูงขาวหล่อลูกครึ่งใหญ่ยาวสักเก้านิ้ว”
สเปคที่สั่ง ทำให้ริญญากับทองอุไรหัวเราะคิก
“เอาขนาดนั้น แกทะลุออกปากแน่ยัยวาววา นังบ้า นี่พวกหล่อนจะเอาจริงๆ น่ะเหรอยะ” ริญญาว่าแล้วกรี๊ด
“มาเพื่อนจัดให้ งานนี้เพื่อนเลี้ยงผู้ชายให้แก้อกหัก”
ทองอุไรเอาจริง เรื่องจะจัดความสุขให้เพื่อน หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรติดต่อหาเด็กของตัวเองทันที ไม่ต้องรอให้เพื่อนบอกเปลี่ยนใจ เรื่องแบบนี้มันคือความสุขอย่างหนึ่ง จะเป็นอะไรล่ะถ้าผู้หญิงจะเลือกมีความสุขแบบนี้บ้าง
อชิรญาหัวเราะร่วน...หล่อนไร้สติไปแล้วล่ะตอนนี้
เออ...อย่างที่เพื่อนว่า ชีวิตเราต้องมีมุมดาร์คๆ กันบ้าง หล่อนก็เลยอยากลองดูบ้าง จะแปลกอะไรไปอะ เรื่องเซ็กซ์ก็คือเรื่องความสุข แต่หล่อนไม่เคยรับรู้ถึงความสุขเรื่องเซ็กซ์เลย จำทนกับมันมาเป็นปีๆ เพื่อได้รับผลตอบแทนแบบนี้เสียด้วยสิ เหอะ!
มันถึงเวลาที่จะต้องหาความสุขใส่ตัวกันบ้างล่ะ
Dernier chapitre
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 15
“เอ๋...พฤกษ์จะไม่ไปฮ่องกงหรือคะพรุ่งนี้” “อืม...ก็จะอยู่อีกสักอาทิตย์หนึ่งน่ะ ทำไมเหรอ ไม่ดีใจหรือยังไงล่ะ ที่ผมอยู่ด้วย เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานมากแล้วนะ” เสียงของคู่หมั้นถามอย่างสงสัย กับสีหน้าของทองอุไร เธอรีบสั่นหน้า ก่อนจะยิ้มแย้มส่งให้เขา “ก็คิดว่าพฤกษ์จะไปทำงานต่อเลยน่ะสิ เห็นว่างานยุ่งๆ อยู่ไม่ใช่เหรอคะ” “ก็ยุ่งอยู่ แต่...” เขาเหลือบมองเธอ แล้วดึงเธอเข้ามากอด ดูทองอุไรจะตัวแข็งเล็กน้อย เมื่อเขาก้มลงหอมแก้มเธอ แต่พฤกษ์ก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเขามีเรื่องร้อนใจอยู่เช่นกัน จนไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนไปเล็กๆ น้อยๆ ของคนรัก “อยากมีเวลาให้มิ้นบ้าง” “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยว...เราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถ้าก่อนหน้านี้ ประโยคนี้เธอคงจะพูดด้วยความสุข ด้วยความหวัง ว่าเธอกับเขาจะได้มาอยู่สร้างครอบครัวเล็กๆ ด้วยกัน เธอจะยอมปิดร้าน กิจการที่ทำอยู่ ติดสอยห้อยตามไปอยู่กับเขาที่ฮ่องกง แต่ตอนนี้ มันกลับเป็นสิ่งที่ทองอุไร ยังไม่อยากให้มันถึงเร็วนัก “มิ้น...ถ้าแต่งงานแล้ว เอ่อ...มิ้นจะยังไม่ปิดร้านก็ได้นะ ผมไม่ได้ว่าอะไร ผ
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 14
“อรุณสวัสดิ์ครับ” “ค่ะ อื้อ...ใครคะ” ใครโทรมาหาเธอตั้งแต่ตีห้านะ ใครวะ! เสียงคุ้นๆ อชิรญางัวเงียรับสายไปอย่างมึนๆ “วันนี้ผมใส่ชุดสูทสีน้ำเงิน เสื้อตัวในสีฟ้านะครับ คุณก็เลือกชุดที่เข้ากับผมด้วยก็แล้วกัน” “หะ...อะ...เอ่อ...ใครคะ” “บอสของคุณยังไงล่ะครับ คุณแม่อยากให้ผมปรับลุค เพื่อให้เหมาะสมกับงาน คุณในฐานะเลขาของผม ก็ต้องปรับลุคเอาใจผมด้วย ผมไม่ชอบชุดที่คุณแต่งตัว มันทำให้ผมห่อเหี่ยวไม่มีกำลังใจทำงาน โอเคนะครับ” “ดะ เดี๋ยว เดี๊ยว โอ๊ย...อะไรกันนี่” อชิรญาตาตื่นทันทีกับโทรศัพท์ในยามเช้า อะไรของเค้ากันนะ! เลขานุการผู้ไม่คาดคิดว่าเธอจะต้องมาถูกบงการอะไรขนาดนี้เสียเอง จึงจำต้องลุกขึ้นแต่งตัว ให้เจ้านายตามคำขอ เมื่อคืนเนื่องจากกลับมาดึก แถมวิ่งหนีเตลิดขึ้นมาบนห้องก่อนที่เขาจะทันเรียก ดีนะที่เขายังส่งของตามขึ้นมาอีก กว่าเธอจะขนเสร็จก็สองรอบ ชีวิตนี้ไม่เคยช้อปปิ้งเยอะขนาดนี้มาก่อน แถมนี่ไม่ใช่เงินตัวเองด้วย จำได้ว่าเธอเข้าห้องลองไปแค่ชุดเดียว แล้วพอเหมือนเขารู้ไซซ์ของเธอแล้ว เขาก็จัดการกันเองกับพนักงานขาย ไม่ป
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 13
ชาลีแอบมองเลขานุการของเขา ที่กำลังนั่งหน้าเง้า อยู่ตรงกันข้ามเขา เธอดูเหมือนจะไม่อร่อยกับขนมที่เขาสั่งมาให้สักนิด เพราะหน้างอๆ นั่นบ่งบอกถึงอารมณ์ว่าหล่อนกำลังอารมณ์ไม่ดีมากขนาดไหน เขาก็ไม่ได้เย้าแหย่ ชวนวกไปถึงเรื่อง ที่ทำให้หล่อนต้องหน้าซีดบ้าง หน้าแดงบ้าง ทำอาการเหมือนอยากจะกรี๊ดดังๆ ใส่เขาแต่ข่มไว้แล้วนี่นา ที่เขาไม่ทำ เพราะเกรงว่าขืนแหย่มากไปเย้ามากเข้า เจ้าหล่อนโมโหขึ้นมา หาอะไรทุ่มหัวเขา แล้วพานไปลาออกกับแม่เขาเข้า เขาก็จะซวยน่ะสิ ชาลีลอบยิ้ม ขณะที่ชวนเธอเช็คบิล ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว วันนี้ถือว่าเธอทำงานนอกเวลา คุณท่านคอยเช็คมาเป็นระยะ ว่าเธออยู่กับลูกชายท่านที่ไหน เธอแอบถ่ายรูปส่งไปรายงานแล้วหลายรูป รวมถึงรูปยี่ห้อแบรนด์สูท และสีเสื้อสูท รุ่นของสูท ไปให้คุณท่าน แบบละเอียดยิบกันเลยทีเดียว พาเขาไปร้านรองเท้าเลือกรองเท้าหนังให้เขาตามคำสั่งของคุณท่าน เขาตอนแรกก็กวนแหย่เธอ แต่สักพักก็ดูเหมือนว่าเขาจะสนุกและสนใจกับการเลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองเสียมากกว่าเย้าเล่นเธอแล้ว เฮ้อ... “มานี่สิ ก่อนกลับคุณยุ่งกับผมมาทั้งวันแล้วเรื่องเสื้อผ้า ไหนๆ เจ้าน
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 12
“มันอะไรยังไงกันยะยัยมิ้น แกจะต้องอธิบายให้ฉันฟังนะ ด่วนๆ ด้วย เด็กแกด้วย” “ใจเย็นๆ อะไรของแก แป๊บหนึ่ง ขอรวบรวมสติก่อนสิ” ทางนั้นโวย ก่อนจะได้ยินเสียงเดินเร็วๆ เหมือนว่าทองอุไรกำลังเคลื่อนตัวไปหาที่สงบๆ คุยกับเธอ “มาๆ คุยมาดีๆ เมื่อกี้นี้อยู่กับคุณพฤกษ์” “เอ่อๆ ขอโทษไม่รู้นี่นาว่าอยู่กับคู่หมั้นอะ” “ว่ามาใหม่ แกว่าโฮสต์ที่ฉันออฟให้แกคืนนั้นคือลูกของบอสของแก หืม? มันใช่เหรอยะยัยวาววา หน้าคล้ายหรือเปล่า” “ไม่หน้าคล้ายอะ ใช่เลยล่ะ แต่เด็กแกนี่แบบยังไงกันนะ ถึงได้พาคนแบบนั้นมารับงานพิเศษอะไรแบบนี้ได้อะ ไม่แปลกใจบ้างเหรอ” คำถามของเพื่อน เพิ่งทำให้ทองอุไรฉุกใจคิด ก็ปรกติแล้วเธอเจอกับเขา คุยกับเขาก็แต่เรื่อง...เรื่องพรรณนั้น แล้วส่วนใหญ่ก็เป็นเธอเสียมากกว่าที่เล่าเรื่องของเธอให้เขาฟัง จริงสินะ กับเธอ ธอร์ทำอะไรนอกจากงานโฮสต์ ก็แทบจะเป็นความลับ เออ...ชักจะสงสัย “เค้าอยากทำอะไรสนุกๆ เล่นหรือเปล่า ถึงได้รับงานแบบนี้อะ” “โอ๊ย แต่คนไม่สนุกมันฉันสิตอนนี้ ฉันควรทำยังไงดีอะแก นี่คุณท่านก็บอกว่าให้ฉันป้องกันค
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 11
“เอ่อ...คุณวาววา เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยทัก อชิรญากัดริมฝีปาก ก่อนจะรีบสั่นหน้า เธอก้มหน้าก้มตาอยู่แต่กับเอกสารตรงหน้า ไม่ยอมมองสบตาบอสใหม่แม้สักแว้บ “เอ ไม่น่าจะเคยนะคะ” เธอตอบเขาไปส่งๆ ใจยังคงเต้นตุบๆๆ เอ... อย่างระดับเขาจะไปทำงานแบบนั้นทำไมนะ เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาในสติที่ปลิวเตลิดวับไปของเธอ ตั้งแต่เห็นหน้าเขาชัดเจน หรือว่าแค่คนหน้าคล้าย คิดได้หนนี้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วดันสบตาเข้ากับชาลีพอดี เธอจึงรีบยกแฟ้มเอกสารขึ้นบังหน้า ทำให้เอกสารด้านในที่ไม่ได้ร้อยเข้าแฟ้มให้เรียบร้อย หล่นร่วงลงพื้นกราว “อุ๊ยตาย ขอโทษค่ะ วาววาเก็บเองค่ะ” เธอรีบลงไปควานรวบรวมเอกสารอยู่ใต้โต๊ะ หูก็ได้ยินคุณมัทนาคุยกับ เจ้านายใหม่ไปด้วย “พอจะเข้าใจบ้างหรือยัง ตาชาลล์ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง” “ครับ ผมคิดว่าเลขาของคุณแม่จะช่วยผมได้มากเลย...” เขาอมยิ้ม แอบลอบมองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการเรียบเรียงเอกสารที่หล่อนทำร่วง “แม่รู้ไหมครับว่า ตอนที่ผมไปค้างที่บ้านเพื่อน ผมแอบทำงานพิเศ
เราทำแบบนี้กันอีกแล้วเจ้านาย 10
“เตรียมเอกสารอะไรไว้ให้พร้อมเลย วาววา เดี๋ยวฉันกับเด็กฝึกงานกำลังจะขึ้นไปล่ะ” “เลขาของแม่ชื่อเก๋ดีนะครับ วาววา” เขาเอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อทางท่านกดวางสายการสั่งงาน ท่านหันมามองค้อนขวับ ก่อนจะเกริ่นเสียงเข้ม “แม่จะบอกอะไรไว้อย่างนะตาชาลล์ อย่ายุ่งกับเลขานุการของแม่ มันจะเสียการปกครอง” “ยุ่งที่แม่หมายถึงนี่ ยุ่งยังไงหรือครับ” เขาแสร้งทำหน้าไม่เข้าใจ คุณมัทนาอยากจะตีสักหนนักกับการตีหน้าซื่อใส่ท่าน แน่ล่ะชาลีไปเรียนที่เมืองนอกตั้งแต่เข้าวัยรุ่น แต่ก็ไปๆ มาๆ เมืองไทยอยู่ไม่ได้ห่างนัก จะมาบอกว่าไม่เข้าใจก็ไม่ใช่ล่ะ “หมายถึงห้ามจีบ ห้ามเกาะแกะกับเลขาของแม่” “อ๋อ แม่หมายถึงห้ามไม่ให้ผมชวนหล่อนเมคเลิฟ แม้ว่าหล่อนจะสวยขนาดไหน อะไรแบบนั้นหรือครับ” คำถามลุ่นๆ หน้าตายนั่น เล่นเอาคุณมัทนากรี๊ดลั่นรถ แล้วก็หยิกๆ จนพ่อตัวดีต้องร้องโอดโอย “แม่ครับผมเจ็บนะครับ ผมก็แค่ไม่เข้าใจภาษาไทย ผมอธิบายในแบบของผมเท่านั้น แม่อย่าหยิกสิครับ อูยๆ” “แกนี่มัน...โอ๊ย กวนประสาทเหมือนพ่อจริงๆ” “ผมไม่ได้กวนนะครับ แค่ไม่เข้าใจเอง” “สาบา
Vous vous intéresseriez aussi à
NOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก26.7K Vuesนางบำเรอขัดดอก
หอมชา7.7K Vuesหนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง
มงกุฎดอกหญ้า7.5K Vuesขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม10.2K Vuesเลขาสุดแซ่บ [NC25+]
ณ ธารา4.8K Vuesเฮียเหมืองวิศวะแม่งร้าย ซีรีส์สายรหัสเฮีย
lunlarose/ลัลลาโรส373 Vuesเสี่ยเถื่อน(วายร้าย)
Tiwa98 Vuesว่าไงครับพี่คนสวย
จูนเน็กซ์788 Vues
