LOGINRREP41:The END “มะไม่ค่ะ วันนี้โมจะทำเอง อื้ออออ” หญิงสาวส่งเสียงครางออกมาอย่างลืมตัว เมื่อร่องสาวกลืนท่อนเอ็นร้อนๆไปจนสุดลำ มือหนาประคองเอวบางเอาไว้ โมริขยับขึ้นลงช้าๆเนิบนาบแต่เสียวสุดๆเพราะภาพตรงหน้ามันช่างสวยงามเกินกว่าจะบรรยาย “อ่าา เสียวมากที่รัก” ถึงจะอยากเด้งรับเอวขอดมากแค่ไหน แต่ชายหนุ่มก็จำต้องอดใจเอาไว้ เพราะเขาไม่อยากกระแทกเข้าไปในโพรงมดลูกนั่นแรงๆ เขากลัวลูกจะได้รับอันตราย “อ๊ะ อ๊ายย มะไม่ไหวแล้วค่ะ” โมริหอบแฮ่กๆซบอกเขา คนท้องมักจะเหนื่อยเร็วกว่าคนปกติคือเรื่องจริง ออกเเรงเพียงแค่นั้น ก็เหมือนกับไปวิ่งรอบสนามมาเป็นสิบรอบแล้ว เจเจหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เขามองเห็นความตั้งใจในตัวเธอ แต่ต่อจากนี้เขาขอเป็นคนคุมเกมส์เองเถอะนะ ชายหนุ่มจัดแจงวางเมียสาวลงเบาๆโดยที่ไม่ยอมให้จุดเชื่อมต่อแยกออกจากกัน จากนั้นร่างหนาก็เริ่มขยับเอวไปตามอารมณ์ มือหนาเคล้นคลึงหนาอกงามด้วยความหิวโหย เสียงครวญครางดังกระเส่าขึ้นมาเป็นระยะ โชคดีที่ไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านเวลานี้ ไม่งั้นคงได้เจอฉากเด็ดเป็นแน่! “อ๊าา อื่ออ พะพี่เจคะ โมจะเสร็จแล้ว” ดวงตาปรือฉ่ำจ้องมองคนที่ทาบทับอยู่บนร่าง
RREP40:สามีขี้น้อยใจ ตกดึก โมรินั่งกอดอกพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล สามีก็ดูแปลกไปสิ้นเชิง เขาพูดน้อย ไม่ต่อเถียง แถมยังไม่ยุ่งกับร่างกายของเธออีก ซึ่งมันผิดวิสัยของคนหื่นอย่างเจเจเอามากๆ เขาพาเธอไปกินไอติมในห้างก็จริง แต่เจเจกลับทำตัวเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรอยู่ในใจลึกๆ ซึ่งตอนแรกโมริเองก็ไม่ทันได้สังเกตุเห็นอะไรด้วยซ้ำ แต่ความมึนตึงของเขาทำให้หญิงสาวเริ่มมั่นใจ ว่าสามีกำลังไม่พอใจอะไรเธออยู่แน่ๆ ร่างบางหันไปมองนาฬิกาสี่เหลี่ยมบนโต๊ะข้างหัวเตียงนอนอีกครั้ง ขณะนี้เวลา 23:30 นาที ไปแล้ว แต่ทำไมสามีตัวดีถึงไม่เข้ามาก่อกวนเธอดั่งเช่นทุกวัน และแล้วความอดทนของว่าที่คุณแม่ก็หมดลง ปกติทุกคืนเขาจะต้องมาออดอ้อนขอเรื่องอย่างว่ากับเธอ แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ ไม่โผล่หัวมาแม่แต่เงา ทำแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ “ทำอะไรอยู่คะ” หญิงสาวเดินตรงดิ่งมายังห้องรับแขกทันที กลิ่นเหล้าราคาแพงลอยคละคลุ้ง จนเธอต้องเอานิ้วมาปิดจมูกไว้ นี่คือเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ยอมขึ้นไปนอนหรอ? มานั่งดื่มเหล้าเนี้ยนะ “ดื่มเหล้าอยู่ แล้วลงมาทำอะไรหื้มม นึกว่านอนไปแล้วเสียอีก” คนตัวเล็ก
RREP39:ตื้นตันใจ หลายสัปดาห์ต่อมา วันนี้อากาศค่อนข้างจะครึ้มตั้งแต่เช้า หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการไม่ค่อยจะสดชื่นนัก เพราะบรรยากาศมันช่างน่านอนต่อเสียเหลือเกิน โมรินอนพลิกตัวไปมา ไม่ยอมลืมตาตื่น หากวันนี้ไม่มีนัดกับหมอ เธอคงไม่ต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้าแบบนี้หรอก “ที่รักครับ ตื่นได้แล้ว” เจเจเดินเข้ามาหาภรรยาที่นอนอยู่บนเตียง ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่ที่ขอบเอว เพราะเขาตื่นก่อนเธอนานแล้ว วันนี้เขาต้องแหกขี้ตามาเคลียร์งานแต่เช้า เพราะวันนี้มีนัดที่สำคัญกว่า คือการพาเมียไปหาหมอ เขาอยากเห็นลูกบนจออัลตร้าซาวจะแย่แล้ว มันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก “อื้อ ขอนอนต่ออีกนิดได้ไหมคะ” คนตัวเล็กส่งเสียงอ้อยอิ่ง ช่วงนี้เธอรู้สึกอยากนอนมากกว่าปกติ เหมือนร่างกายมันเหนื่อยล้าอะไรก็ไม่รู้ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มกรุ้มกริ่ม เขามีวิธีทำให้แม่ตัวดีรีบลุกขึ้นอย่างไวอยู่ในหัวแล้ว ร่างสูงเดินอ้อมมาอยู่ฝั่งที่เมียนอน ก่อนที่มือหนาจะดึงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดออกไปจากเอว ส่งผลให้เจ้าหนอนยักษ์ที่กึ่งๆกำลังจะตื่นตัว เด้งดึ๋งดังอยู่อย่างโล่งโจ้ง “ถ้าปลุกดีๆแล้วไม่ยอมตื่น ผัวจะจับปล้ำซะเลยดีไหม” “ว้าย! ลามก!”
RREP38:คนเอาแต่ใจ 21:25 น. กลับมาถึงบ้าน หญิงสาวจึงขอตัวเข้าไปอาบน้ำก่อน วันนี้ว่าที่คุณแม่รู้สึกเหนียวเหนอะหนะร่างกาย จึงทำการอาบน้ำขัดผิดนานๆ ไปหน่อย แถมสระผมด้วยเพราะรู้สึกขัดใจที่มันไม่ค่อยเป็นทรง ช่วงนี้อารมณ์ของโมริดูขึ้นลงง่ายผิดปกติ เนื่องจากฮอร์โมนของคนท้องเริ่มทำงานมากขึ้นกว่าเดิม ร่างบางเดินถือผ้าขนหนูเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่สายตาจะค่อยๆปรับโฟกัส เพราะตอนนี้ในห้องนั้นมีเพียงแสงไฟสลัวๆจากโคมไฟบนหัวเตียงเท่านั้น หญิงสาวเดินลูบผมอันเปียกปอนของตัวเองเดินมาหยุดอยู่ข้างๆเตียง ก่อนจะก้มลงไปมองหน้าสามีที่ดูเหมือนจะหนีเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วด้วยรอยยิ้ม “หลับเร็วดีจัง รู้งี้ให้กินทุกวันซะก็ดี จะได้งดทำการบ้าน” ใบหน้าเปื้อนยิ้มเลื่อนออกมา ก่อนที่โมริจะบิดขี้เกียจไปมาเบาๆ คนตัวเล็กเช็ดผมอยู่ภายใต้ความมืดจนมันเกือบแห้งสนิท จึงตัดสินใจนำผ้าไปตากเอาไว้ ปากน้อยๆหาววอดๆอยู่สองสามที แถมตาของเธอก็เริ่มจะปรือได้ที่ เห็นทีคืนนี้คงได้นอนหลับสบาย เพราะคนที่ชอบกวนเธอก่อนนอนทุกคืน หลับสนิทไปแล้ว โมริกระโดดขึ้นเตียงนอนเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างใจนึก แต่ท
RREP37: คนเกียมัว “อะไร พวกมึงทำหน้างี้หมายความว่า?” จิมมี่หันไปมองเจษกับเจเจสลับกัน ก็มันสองตัวเล่นก้มไปมองนาฬิกาทั้งคู่ ไม่บอกก็รู้ละ ว่ากลัวเมียตามกลับบ้าน “กูบอกลินว่าจะมาไม่เกินชั่วโมง” “กูก็บอกโมไว้ว่าจะรีบกลับ” “อะไรวะไอ้คิน งั้นเรานั่งแดกกันแม่งแค่สองคนนี่แหละ ใครมันจะใจร้ายใจดำกับเพื่อนนักก็ปล่อยมันไป” อคินลอบยิ้มให้กับความน้อยใจของจิมมี่ ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ยังไง รอบที่แล้วพวกมันก็ลากเขาไปนั่งเหงาที่ร้านอาหาร ต้องดูมันสองคนเอาใจเมีเลี่ยนจนเขาแทบจะอ้วก “เออๆ เดี๋ยวหยิบไวน์มาให้ เห็นว่าวันนี้ได้อยู่ครบกันหรอกนะถึงยอม แล้วมึงว่าไงไอ้เจ จะอยู่ไม่อยู่” “อืม อยู่ก็ได้เมียกูใจดี คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง” อีกด้าน “ฮัดเช้ย!” โมริขยี้จมูกเบาๆเมื่อจู่ๆตัวเองก็จามขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ “โอ้ย ใครนินทาเนี้ย” หญิงสาววางหนังสือเกี่ยวกับคุณแม่และเด็กลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาว่าตอนนี้กี่โมงเเล้ว เมื่อเห็นว่าสามีออกไปยังไม่ถึงชั่วโมง จึงเก็บโทรศัพท์ลง แล้วหันไปสนใจหนักสือต่อ หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด โมริหยิบโทรศัทพ์เครื่องหรูของ
RREP35:ให้โอกาส “พ่อขาา อยู่ต่ออีกสักอาทิตย์ไม่ได้หรอคะ” โมริเดินเข้ามาคลอเคลียร์บิดา เมื่อใกล้จะได้เวลาออกไปขึ้นเครื่องแล้ว มาสะต้องรีบกลับไปสะสางงานให้เสร็จสิ้น ก่อนที่เขาจะมอบอำนาจให้หลานชายไปรับช่วงต่อ ก่อนหน้านี้้ขาตัดสินใจแล้ววว่าถ้าเคลียร์เรื่องงานที่ญี่ปุ่นเสร็จเรียบร้อย เขาจะกลับมาอยู่ที่ประเทศไทยกับลูกสาวถาวร “พ่อต้องรีบกลับไปเคลียร์งานจริงๆ ไว้เรียบร้อยเมื่อไหร่พ่อจะรีบกลับมาหานะ” “ก็ได้ค่ะ โมจะจัดการเรื่องบ้านให้นะคะ เดี๋ยวหาให้แถวๆนี้แหละจะได้อยู่ใกล้ๆโมกับหลาน” “จริงๆคุณพ่ออยู่บ้านผมด้วยกันเลยก็ได้นะครับ” เจเจที่เดินตามมาสมทบเอ่ยบอกเพราะเขาคิดงั้นจริงๆ บิดาของเขาคงดีใจแน่ หากพ่อตายอมมาอยู่ด้วยใหญ่ คฤหาสน์เฉินหวังใหญ่โตพอที่จะบรรจุคนได้เป็นสิบๆคน แค่พ่อตาคนเดียวทำไมเขาจะดูแลไม่ได้ “พ่อเกรงใจน่ะสิ แล้วนี่โจเซฟไปไหนล่ะ ไม่เห็นหน้าตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว” “พ่อไปหาเพื่อนครับ เห็นบอกว่ามีธุระ พ่อฝากมาบอกว่าขอให้เดินทางปลอดภัย รอบหน้ากลับมาจะพาไปเข้าชมรมตีกลอฟท์ด้วยครับ” “ได้สิ ฝากด้วยอีกหนด้วยนะ ว่าพ่อตีกลอฟท์ไม่เก่ง” “นายครับ ต้องไ
RREP4.งานแต่งงาน JJ Part ชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้ามาลองชุดแต่งงานตาใที่บิดาสั่ง หลังจากบทสนทนานั้นจบลง เขาและเธอก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งมาถึงร้านลองชุด ตอนนี้ผมกำลังรอโมริเลือกชุดอยู่ ชุดเจ้าบ่าวมันไม่มีอะไรมาก เเค่ใส่สูทเฉยๆ ส่วนชุดเจ้าสาวผมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกนะ ใส่ชุดไหนมันก็เหมือนๆกัน
RREP3:เหตุผลที่แท้จริง Mori Part ฉันตื่นเช้ามาด้วยขอบตาบวมเป่ง เมื่อคืนฉันนอนร้องไห้ตลอดทั้งคืน เพราะฉันรับไม่ได้กับสิ่งที่พี่เจเจพูดดูถูกฉัน แถมการกระทำของพี่เขายังดูไม่พอใจฉันเอามากๆอีก ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ยิ่งตอกย้ำฉันได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่มีวันรักฉันเพราะเขามีแฟนอยู่แล้ว วันนี้คุณล
RREP2.ความเป็นจริง Mori Part ถึงแม้ฉันจะมีคำถามอยู่มากมายในสมองแต่ก็ไม่กล้าถามพี่เจเจออกไป พี่เขาพาฉันมาที่คอนโดทำไมกันแน่ ไหนตอนแรกคุณลุงบอกให้ฉันไปพักที่บ้านเขาไม่ใช่หรอ ฉันไม่ทันมีเวลาได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆพี่เจเจก็ก้มลงหาฉันใกล้ๆ ฉันหลับตาแน่นอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าพี่เขาก้มลงมาทำท
RREP:1 เจอกันอีกครั้ง เครื่องบินลำใหญ่กำลังบินลัดน่านฟ้ามายังสนามบินสุวรรณภูมิแห่งประเทศไทย สาวน้อยหน้าใสนามว่า ‘โมริ ซึกะ’ กำลังเหม่อมองออกยังนอกหน้าต่างของเครื่องบินลำนี้ ท้องฟ้าและก้อนเมฆสีขาวทำให้หญิงสาววัย 21 ปี เผลอยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย โมริเป็นสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น แม่ของเธอเ







