10 ดื่มสิ...รอไร

หลังเลิกงาน... กว่าจะรอพี่ ๆ ทำงานเสร็จจนครบทุกคน ชื่นชีวาก็ต้องรอแล้วรออีก กว่าจะออกมาจากบริษัทได้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงซึ่งทุกคนก็พร้อมสำหรับการไปดื่มมาก ไม่มีใครงอแงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือแต่งตัวให้ดีกว่านี้เลย บางคนอยู่ในชุดขาสั้น บางคนเป็นเสื้อผ้าใส่ทำงานแบบสบาย ๆ หรือไม่ก็พากันลากแตะด้วยซ้ำ

และร้านที่เลือกจะมานั่ง ก็เป็นเพียงบาร์เล็ก ๆ แถวที่ทำงาน เหล่าบรรดาพี่ ๆ ดูเหมือนว่าจะมาที่นี่กันเป็นประจำ ดูจากการสั่งแบบคล่องปาก ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของอาหารหรือเครื่องดื่ม ต่างก็มีของที่แต่ละคนโปรดปรานซึ่งพวกเขาก็ไม่ลืมที่จะจัดการให้ชื่นชีวา เธอกลายเป็นดาวเด่นของงานไม่เพียงเท่านั้นยังถูกใส่ใจเป็นคนสำคัญ ต่างกับตอนที่ใช้เธอทำงานเป็นเบ๊ราวฟ้ากับเหว

“อยากกินอะไรเพิ่มก็สั่งเลยนะแจ่มใส เดี๋ยวพวกพี่เลี้ยงเอง”

หนึ่งในนั้นตะโกนบอก ส่วนคนที่เหลือก็พยักหน้ายืนยัน

“ถือเป็นการต้อนรับ ถึงจะดูเหมือนข้ออ้างไปหน่อยก็ตาม”

ซึ่งมันทำให้คนที่ไม่เคยถูกเอาใจใส่มาก่อนยิ้มออกมากลายเป็นว่าความอึดอัดใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดจากการทำงานทั้งเมื่อวานและวันนี้มลายหายไปเหลือไว้เพียงจุดเริ่มต้นของความสนิทสนมที่ค่อย ๆ ก่อตัว