ตอนที่ 6 ข้อตกลงของเรา

ความเงียบแผ่คลุมอยู่ครู่หนึ่งจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินชัดเจน อรนุชหันไปมองลูกชายดวงตาสื่อความหมายให้พูดในสิ่งที่ควรพูด

“พูดสิธาม” เธอเตือนเสียงเบาแต่หนักแน่น ธามสูดลมหายใจเล็กน้อยไหล่ขยับขึ้นลงเพียงนิดก่อนจะเอ่ยออกมา

“ฉันขอโทษที่ปล่อยเธอกลับคนเดียว” น้ำเสียงราบเรียบไม่สูงไม่ต่ำไม่มีแววสั่นไหวของความรู้สึกผิด คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศอย่างแห้งแล้ง

ลินดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเสียงสั้น ๆ แต่ชัดเจนเธอหันมามองเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก

“แค่นั้นเหรอคะ” น้ำเสียงสุภาพทว่าสายตาแข็งขึ้นเล็กน้อย ธามเงยหน้ามองเธอ

แววตาทั้งสองชนกันเพียงเสี้ยววินาทีความเงียบระหว่างสายตานั้นเหมือนมีคำถามมากมายที่ไม่มีใครพูดออกมา

“ฉันมีธุระด่วน” เขาตอบเพิ่มสั้น ๆ ราวกับนั่นคือคำอธิบายที่เพียงพอ ลินดายิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตาไม่ยิ้ม

“ค่ะ” คำเดียวสั้น ๆ แต่เย็นจัดเหมือนลมแอร์ที่พัดผ่านห้อง พิมดาวรีบแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป

“เอาเถอะ อย่างน้อยก็มาขอโทษแล้ว เรื่องมันก็ผ่านไปเถอะลูก” เธอมองลินดาอย่างขอร้องทางสายตาแต่อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร

 “ตาธามอาจจะจัดการอารมณ์ไม่เก่งนัก แต่ไม่ได้ตั้งใจให้หนูเสียความรู้สึกนะลินดา” อรนุชยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนเอ่ยเสริม ลินดาหันไปมองอรนุชสีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย

“หนูเข้าใจค่ะคุณน้า” เธอตอบอย่างสุภาพ

“บางทีหนูก็แค่…คาดหวังเรื่องมายาทมากไปเอง”

คำว่าคาดหวังทำให้ธามขยับตัวเล็กน้อย เขาหลุบตาลงมองพื้นนิ้วมือข้างหนึ่งกำพนักเก้าอี้แน่นโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เขาพูดขึ้นอีกครั้งเสียงยังเรียบแต่เบาลงกว่าเดิมเล็กน้อยลินดาเลิกคิ้วบาง ๆ

“แล้วถ้าตั้งใจไม่ทิ้งตั้งแต่หน้าประตูบ้านเหรอคะ” คำถามตรงไปตรงมาทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

อรนุชกับพิมดาวมองหน้ากันอย่างลำบากใจ ธามเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแววตาเข้มลึกแต่ยังปิดบังความรู้สึก

“ไม่ได้ให้คิดแบบนั้น ส่วนเรื่องชุดที่ไม่ได้ช่วยเพราะ” เขาตอบ

“มันเป็นชุดของเธอเอง” ลินดานิ่งไปก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“แต่มันคืองานแต่งของเราสองคนไม่ใช่เหรอคะ”

ความเงียบตกลงมาอีกครั้งก่อนบทสนทนาของผู้ใหญ่เริ่มเปลี่ยนไปพูดเรื่องกำหนดการงานแต่งแทน

รายชื่อแขกและรายละเอียดพิธีการ เสียงสนทนาเหล่านั้นดังอยู่เป็นฉากหลังแต่ธามกับลินดากลับเหมือนอยู่กันคนละโลก

เขามองพื้นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างส่วนเธอหันหน้าไปทางหน้าต่างมองต้นไม้ไหวเอนตามลม

แววตาว่างเปล่าแต่ลึกลงไปมีประกายบางอย่างที่คล้ายการตัดสินใจ ในใจลินดาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

คนแบบนี้…ฉันไม่น่าคาดหวังอะไรตั้งแต่แรกคิดว่าจะสุภาพกว่านี้  เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ กลั้นความรู้สึกไม่ให้แสดงออก

ผ่านไปเกือบ ๆ สองชั่วโมงลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านสวนหน้าบ้าน กลิ่นดอกแก้วจาง ๆ ลอยมากับอากาศ

ธามกำลังก้าวลงจากเฉลียงเตรียมเดินไปที่รถ สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม ราวกับเหตุการณ์ในห้องรับแขกเมื่อครู่เป็นเพียงพิธีการหนึ่งที่ต้องทำ

เสียงอรนุชกับพิมดาวยังคงคุยกันอยู่ด้านใน เสียงหัวเราะบางเบาของผู้ใหญ่ฟังดูฝืน ๆ เล็กน้อย ขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูรถเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณธาม” เขาหยุดมือทันทีหันกลับไปช้า ๆ ลินดายืนอยู่ไม่ไกลจากเขา แสงแดดตกกระทบใบหน้าของเธอจนเห็นชัดว่ามันนิ่งกว่าทุกครั้ง ไม่มีแววประชด ไม่มีความน้อยใจ มีเพียงความสงบที่ทำให้เขาอ่านไม่ออก

“คุยกันหน่อยค่ะ” เธอพูดเสียงเรียบธามพยักหน้าสั้น ๆ โดยไม่ถามอะไร ทั้งสองเดินเลี่ยงออกมาทางมุมหนึ่งของสวนที่เงียบกว่า

ต้นพุ่มไม้สูงบดบังสายตาจากตัวบ้าน เหลือเพียงเสียงลมเสียดใบไม้และความเงียบที่กดทับระหว่างพวกเขาอยู่พักใหญ่

ธามยืนล้วงกระเป๋ากางเกง สูดลมหายใจลึกเหมือนเตรียมรับคำถามที่คาดเดาได้ ก่อนลินดาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“คุณไม่อยากแต่งงานกับฉันใช่ไหม” คำถามตรงไปตรงมา ไม่มีการอ้อมค้อม ไม่มีรอยยิ้มประดับคำพูด ธามชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มไหววูบก่อนจะนิ่งลง เขาไม่ได้รีบตอบปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

“ฉันไม่พร้อม” เขาพูดในที่สุดเสียงต่ำและตรง ลินดาพยักหน้าเบา ๆ อย่างคนที่คาดคำตอบไว้อยู่แล้ว

“ดีค่ะ อย่างน้อยก็พูดความจริง” เธอสูดลมหายใจลึกไหล่บางขยับขึ้นลงเล็กน้อยราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง

“ฉันเองก็ไม่ได้รักคุณ” คำพูดนั้นทำให้ธามเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเขามองเธอตรง ๆ เป็นครั้งแรกโดยไม่มีม่านปิดบัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดชัดเจนเช่นนี้ จากเดิมที่เขาคิดว่าเธอเป็นฝ่ายพยายามมากกว่าเสมอ

 “ตอนแรกฉันคิดว่า…บางทีความใกล้ชิดอาจทำให้เราค่อย ๆ รู้สึกดีต่อกันได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคงไม่เกิดขึ้นง่าย ๆ” ลินดาสบตาเขาอย่างไม่หลบ

น้ำเสียงเธอนิ่งขึ้นไม่สั่นไม่ประชดมีเพียงความเป็นเหตุเป็นผล

“งั้นเรามาแต่งให้มันจบ ๆ ไปเถอะค่ะ” ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หมายความว่าไง” เขาถามเสียงไม่ได้แข็งกร้าวแต่เต็มไปด้วยความสงสัย ลินดามองเขานิ่ง ๆ ก่อนตอบ

“แต่งเพราะแม่คุณกับแม่ฉันคาดหวัง ใช้ชีวิตกันแบบผู้ใหญ่ ไม่ต้องหวาน ไม่ต้องรัก ต่างคนต่างอยู่” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำราวกับทบทวนมาแล้วหลายรอบในใจ

ธามจ้องหน้าเธอเงียบไปครู่หนึ่งแววตาอ่านยาก เขาเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างศักดิ์ศรีกับความโล่งใจ

“เธอรับได้เหรอ” เขาถามกลับ ลินดายิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียวแต่แววตากลับแข็งขึ้น

“ดีกว่าพยายามเรียกร้องจากคนที่ไม่เคยคิดจะให้ค่ะ” ประโยคนั้นกระทบใจเขาเบา ๆ เหมือนหินก้อนเล็กที่โยนลงในน้ำเรียบสงบ

แม้ผิวน้ำจะไม่แตกกระจายแต่แรงสั่นสะเทือนแผ่ลึกลงไป

ธามกลืนน้ำลายช้า ๆ เขาไม่ชอบที่เธอพูดเหมือนมองทะลุเขาออกมาได้

“แล้วถ้าวันหนึ่งคุณเจอคนที่คุณรักจริง ๆ ล่ะ” เขาถามขึ้นมาโดยไม่ทันคิดลินดาหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าวันนั้นมาถึง เราคงต้องคุยกันอีกที แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญคือทำให้ทุกอย่างผ่านไปโดยไม่กระทบครอบครัว” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนเสริม

“ฉันไม่ได้ต้องการความรักจากคุณ ฉันแค่ต้องการการให้เกียรติ” คำว่าให้เกียรติทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง เขาไม่เคยมองเรื่องนี้ในมุมนั้นมาก่อน สำหรับเขาการแต่งงานครั้งนี้คือภาระแต่สำหรับเธอมันคือศักดิ์ศรี

“ถ้าอย่างนั้นก็…ตามนั้น” เขาตอบในที่สุดเสียงเรียบสนิท ไม่มีความลังเลแต่ก็ไม่มีความยินดี

 ข้อตกลงถูกตกลงในความเงียบไม่มีการจับมือไม่มีรอยยิ้มยืนยันสัญญามีเพียงสายตาสองคู่ที่เข้าใจตรงกันว่า

นี่คือความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนเหตุผลล้วน ๆ ลินดามองเขาอีกครั้งก่อนพูดทิ้งท้าย

“แต่อย่างน้อย…อย่าทำให้ฉันดูน่าสมเพชต่อหน้าคนอื่นอีก” น้ำเสียงเธอไม่ได้อ้อนวอนแต่หนักแน่น ก่อนธามพยักหน้า

“ฉันจะไม่ทำ” เขาตอบสั้น ๆ

ลมที่พัดแรงขึ้นเล็กน้อยจนเส้นผมของลินดาปลิวผ่านแก้ม เธอยกมือเก็บมันไว้หลังหูก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านอย่างมั่นคง

ธามยืนมองแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแล่นผ่านอก เขาไม่แน่ใจว่าเป็นความโล่งใจหรือความว่างเปล่า

“ดี เข้าใจง่ายไม่วุ่นวาย”