ตอนที่ 5 อาจดีกว่า

ช่วงเย็นของบ้านหลังใหญ่เงียบผิดปกติ แสงไฟในห้องโถงส่องกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงาวับ อรนุชนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟามือประสานกันแน่นบนตัก

สีหน้าของเธอไม่ได้สงบนิ่งอย่างทุกวัน แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจและความกังวลที่สะสมมาตั้งแต่บ่าย

ประตูหน้าบ้านเปิดออกพร้อมเสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้น ธามเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนเคย

เขาถอดสูทพาดแขนสีหน้าไร้อารมณ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและสบตากับมารดา เขาก็รับรู้ได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัว

“แกปล่อยลินดากลับเองจริงไหม” เสียงของอรนุชเย็นจัด ทว่าแฝงแรงสั่นเล็ก ๆ ธามปลดกระดุมแขนเสื้อช้า ๆ ก่อนตอบสั้น ๆ

“ครับ” คำตอบตรงไปตรงมานั้นเหมือนจุดไฟ อรนุชลุกพรวดขึ้นทันทีส้นรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อน

“แกคิดอะไรอยู่ธาม!” เสียงเธอดังลั่นห้องโถงจนคนใช้ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในยังชะงัก ธามหันมามองแม่เต็มตาสีหน้าเรียบนิ่งแต่กรามเกร็งชัด

“ผมมีงาน” เขาตอบเสียงต่ำ

“งานสำคัญกว่าคนที่กำลังจะแต่งงานกับแกเหรอ!” อรนุชสวนกลับทันที ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและผิดหวัง

ธามนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดก่อนจะเอ่ยออกมาตรง ๆ ช้า ๆ

“ผมไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่แรก” ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเหมือนถูกแช่แข็ง อรนุชอึ้งไปใบหน้าซีดลงเล็กน้อย

“ฉันรู้” เธอถามซ้ำน้ำเสียงเบาลงแต่สั่นไหว ธามสบตาแม่ตรง ๆ แววตาแข็งกระด้างเหมือนกำแพงหิน

“ผมทำเพราะแม่ขอ แต่ไม่ได้แปลว่าผมพร้อมจะเริ่มใหม่”

อรนุชเม้มปากแน่นความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะถามด้วยเสียงที่อ่อนลง

“แล้วแกจะจมอยู่กับอดีตไปอีกกี่ปีธาม แม่เห็นแกเป็นแบบนี้มาห้าปีแล้วนะ” ธามหลุดหัวเราะหยันเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขันในนั้น

“มันไม่ใช่อดีตธรรมดานะแม่” เขาขึ้นเสียงเป็นครั้งแรก ดวงตาวาววับด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนมานาน

“มันคือชีวิตผม ผมแต่งงาน ผมเชื่อใจ ผมคิดว่าผมกำลังจะเป็นพ่อ!” ลมหายใจเขาหนักขึ้นไหล่ขยับขึ้นลงแรงกว่าปกติ

“แต่สุดท้ายหมอบอกว่าเด็กไม่ใช่ลูกผม ผมถูกหลอกให้เลี้ยงลูกคนอื่นมาตลอดตั้งหลายเดือน!”

อรนุชสะท้านเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกชายระเบิดความรู้สึกออกมา เธอไม่ค่อยเห็นลูกชายเป็นแบบนี้ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผล

“แม่รู้ว่ามันเจ็บ” เธอพูดเบา ๆ ก้าวเข้าไปใกล้

“แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเป็นแบบนั้น ลินดาไม่ใช่ภาวี” ชื่อเดิมที่ไม่ควรถูกพูดถึงทำให้ธามหลับตาแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดชัด เขาสูดลมหายใจลึกพยายามกดอารมณ์ที่กำลังปะทุ

“ผมรู้” เขาพูดผ่านไรฟัน

“แต่ภาพมันยังอยู่แม่ วันนี้ตอนเธอใส่ชุดเจ้าสาว…ผมเห็นภาพเดิมซ้อนขึ้นมา ผมได้ยินคำพูดเดิมทุกอย่างมันย้อนกลับมาเหมือนเดิมไม่มีผิด”

อรนุชชะงักสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสงสาร เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมลูกชายถึงลุกออกจากร้านแบบนั้น

“แล้วแกคิดว่าการหนีจะทำให้มันหายเหรอ” เธอถามเสียงเบา

“ลินดายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว แกรู้ไหมว่าเธอรู้สึกยังไง” ธามนิ่ง เขาไม่ตอบในทันทีเปลือกตากระพริบช้า ๆ ราวกับภาพหญิงสาวในชุดขาวผุดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้ไม่ใช่ภาพซ้อนทับหากเป็นใบหน้าของลินดาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ผมไม่อยากทำร้ายใคร” เขาพึมพำเสียงแผ่วลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน

“แต่ผมก็ไม่อยากโกหกตัวเอง”

“การแต่งงานไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณแม่” อรนุชพูดตรง ๆ

 “ถ้าแกไม่รักเขา แกก็ต้องกล้าพอที่จะพูด ไม่ใช่ปล่อยให้เขาคิดว่าเขาทำอะไรผิด” คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดลงบนความจริง ธามกำหมัดแน่นเล็บจิกเข้าฝ่ามือจนเจ็บ

“ผมไม่แน่ใจว่าผมยังรักใครได้อีกไหม” เขาสารภาพออกมาในที่สุด เสียงต่ำและแตกพร่าเล็กน้อย

“ผมกลัวว่าถ้าผมเปิดใจอีกครั้ง ผมจะกลายเป็นคนโง่อีก”

“ความรักมันไม่ใช่ความโง่ธาม การเชื่อใจใครสักคนไม่ใช่ความอ่อนแอ สิ่งที่ทำให้แกเจ็บคือคนคนนั้น ไม่ใช่ความรัก” อรนุชน้ำตาคลอเธอยกมือแตะต้นแขนลูกชายเบา ๆ

ธามหลุบตาลงเงาของขนตาทาบบนแก้มที่ตึงเครียด เขาไม่เคยคิดในมุมนั้นมาก่อน ความเงียบปกคลุมอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ดุดันเหมือนก่อนหน้า

“แม่ไม่ได้บังคับแกเพราะอยากควบคุมชีวิตแก” อรนุชพูดต่อ เสียงอ่อนโยนลงอย่างชัดเจน

“แม่แค่อยากเห็นแกหัวเราะอีกครั้ง อยากเห็นบ้านหลังนี้มีชีวิต ไม่ใช่มีแต่ความเงียบ” ธามเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาแข็งกร้าว

เมื่อครู่เริ่มสั่นไหว เขาอ้าปากจะพูดแต่ก็หยุดไป สุดท้ายเพียงถอนหายใจยาว

“ผมต้องใช้เวลา” เขาพูดเรียบ ๆ

“อย่ากดดันผมมากกว่านี้เลยแม่” อรนุชพยักหน้าช้า ๆ แม้ใจจะหนักอึ้ง

“งั้นอย่างน้อยแกก็ควรไปขอโทษลินดา” เธอเอ่ยเบา ๆ

“น้องไม่สมควรถูกทิ้งไว้แบบนั้น” ธามนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบสั้น ๆ

“ผมจะคิดดู” แม้คำตอบจะไม่ชัดเจนแต่ก็ไม่ใช่การปฏิเสธเหมือนก่อน เขาหันหลังเดินขึ้นบันไดทีละขั้น หล่ยังตึงแต่ไม่แข็งกร้าวเท่าเดิม

เสียงฝีเท้าดังก้องไปตามโถงกว้างทิ้งอรนุชยืนอยู่เบื้องล่าง เธอมองตามแผ่นหลังของลูกชาย ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตาและความหวังเล็ก ๆ

“แม่แค่อยากให้แกมีความสุขจริง ๆ”

ช่วงบ่ายของบ้านลินดาเงียบกว่าปกติ แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาทาบบนพื้นไม้เป็นลายเงา

พิมดาวยืนอยู่ข้างหน้าต่างมองเห็นรถยุโรปสีเข้มคุ้นตาแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน เธอถอนหายใจยาวอย่างรู้ชะตา

“มาแล้วสินะ” เสียงพึมพำเบา ๆ ของเธอแฝงทั้งความกังวลและการเตรียมใจ ลินดาซึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ใบหน้าของเธอวันนี้เรียบเฉยผิดกับเมื่อวานที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ แววตาใส ๆ กลับนิ่งสงบจนอ่านไม่ออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ หนังสือในมือถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาราวกับเธอไม่ต้องการให้เสียงใด ๆ ออกมา

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นหนึ่งครั้ง พิมดาวเดินไปเปิดประตู อรนุชยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเกร็งกว่าทุกครั้ง

“สวัสดีจ้ะพิม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะเหลือบมองลูกชายที่ยืนตัวตรงอยู่ข้างหลัง

“วันนี้พาตาธามมาขอโทษ” ธามยืนสงบนิ่งมือทั้งสองข้างแนบลำตัว สีหน้าเรียบเฉยราวกับมาพบลูกค้าในห้องประชุมมากกว่ามาหาคู่หมั้น

ดวงตาของเขาไม่มองเข้าไปในบ้านไม่มองแม้แต่เจ้าของบ้านที่ยืนรออยู่ด้านใน ลินดาเหลือบมองเขาเพียงแวบเดียว

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนความเย็นชาเล็ก ๆ ก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ บรรยากาศในห้องรับแขกพลันอึดอัดขึ้นทันทีแม้จะยังไม่มีคำพูดใดกระทบกันแรง ๆ

พิมดาวฝืนยิ้มเชิญทั้งสองเข้ามานั่ง อรนุชนั่งลงก่อนส่วนธาม เลือกเก้าอี้ตัวริมสุด เว้นระยะห่างจากลินดาพอสมควร