ตอนที่ 7 ไม่ว่าไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก

เวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนหลังจากวันที่ทั้งสองตกลงแต่งงานกันด้วยข้อตกลงที่ไร้ความรัก

ช่วงเวลาที่ควรจะเต็มไปด้วยการเตรียมงาน ความตื่นเต้น หรืออย่างน้อยความคุ้นเคยที่เพิ่มขึ้น กลับผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีความคืบหน้า ไม่มีความใกล้ชิด ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะทำความเข้าใจกันมากขึ้น

คฤหาสน์หลังใหญ่ของธามยังคงสงบนิ่งราวกับทุกอย่างหยุดอยู่ที่เดิม และค่ำคืนนี้ก็เช่นกันไฟในห้องนั่งเล่นเปิดทิ้งไว้ แสงสีส้มสลัวสะท้อนผนังเรียบหรู

อรนุชนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมท่าทางเหมือนรอใครบางคนกลับบ้านทุกวัน แม้ใบหน้าจะสงบแต่แววตากลับแฝงความครุ่นคิดที่ไม่เคยจางลง

เสียงประตูหน้าบ้านเปิดเบา ๆ พร้อมธามเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเหนื่อยล้า แสงไฟส่องให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาจาง ๆ

เขาถอดรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ ถอดสูทพาดแขนแล้วคลายเนคไทออกช้า ๆ ลมหายใจยาวถูกปล่อยออกมาเบา ๆ ราวกับภาระของทั้งวันยังคงกดทับอยู่บนไหล่กว้างนั้น

“กลับมาแล้วเหรอ” อรนุชเอ่ยขึ้นตามปกติ น้ำเสียงไม่ได้เข้มงวด แต่ก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน

“ครับ” ธามตอบสั้น ๆ โดยไม่มองหน้าแม่เดินผ่านห้องนั่งเล่นเหมือนต้องการเลี่ยงบทสนทนา

“แกได้ไปหาลินดาบ้างไหม” อรนุชมองตามลูกชายครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจถามตรง ๆ คำถามนั้นทำให้ธามหยุดมือที่กำลังจะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเล็กข้างครัว

เขานิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีแต่ความเงียบนั้นยาวพอให้คนเป็นแม่เข้าใจคำตอบ จนอรนุชถอนหายใจเบา ๆ

“นี่จะแต่งงานกันอยู่แล้วนะธาม” น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย เธอลุกจากโซฟาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น

“แกคิดจะปล่อยให้ผู้หญิงเขารอแบบนี้เหรอ” ธามยกแก้วน้ำขึ้นดื่มโดยไม่หันกลับมา

“เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร” เขาตอบเรียบ ๆ เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องงานทั่วไป อรนุชขมวดคิ้วสีหน้าผิดหวังชัดเจน

“ไม่ว่าไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก!” เสียงเธอหนักขึ้นจนสะท้อนในครัว ธามชะงักเล็กน้อยมือที่ถือแก้วน้ำค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะวางลงช้า ๆ แต่เขายังคงไม่หันกลับมา

“แม่อย่าคิดแทนเธอเลยครับ” เขาพูดเสียงต่ำ

“เราตกลงกันไว้แล้ว”

“ตกลงกันว่าจะต่างคนต่างอยู่”

“ชีวิตคู่มันไม่ใช่สัญญาธุรกิจนะตาธาม” อรนุชถามกลับทันทีเธอก้าวเข้ามาอีกก้าว สีหน้าเหนื่อยใจมากกว่าจะโกรธ

“อย่างน้อยก็หัดสนิทกันไว้บ้างสิลูก มันไม่ใช่แค่พิธี มันคือชีวิตคู่” ธามหลับตาแน่นชั่วครู่ก่อนถอนหายใจสั้น ๆ เขาหันหน้ามามองแม่ในที่สุด ดวงตาคมยังนิ่งแต่ลึกลงไปมีความรำคาญผสมความสับสน

“ผมไม่ได้หลีกเลี่ยง” เขาตอบ

“แต่ผมแค่ไม่ต้องการ”

“ไม่ต้องการงั้นเหรอ” อรนุชทวนคำอย่างไม่เชื่อ

“แกตกลงกับเขาจะเป็นสามีเขา แต่กลับบอกว่าไม่ต้องการงั้นเหรอ” ธามนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ

“เราคุยกันชัดเจนแล้ว เธอไม่ได้ต้องการมากกว่านี้ ผมก็เหมือนกัน” น้ำเสียงเขาไม่ได้แข็งกร้าวแต่ก็ปิดประตูในใจทุกบานไว้แน่นหนา อรนุชมองลูกชายอย่างพยายามอ่านใจ

“แล้วแกแน่ใจเหรอว่าแกไม่ต้องการมากกว่านี้จริง ๆ” คำถามนั้นทำให้แววตาธามไหววูบเพียงเสี้ยววินาที แต่เขารีบเก็บอาการ

“ผมสบายดี”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอเหมือนกลบความตึงเครียดในห้อง ก่อนอรนุชพูดต่อช้า ๆ

“แม่ไม่ได้อยากบังคับให้แกรักใคร แต่แม่ไม่อยากเห็นแกใช้ชีวิตแบบปิดใจไปตลอด” ธามเม้มปากแน่นกล้ามเนื้อกรามขยับเล็กน้อย

“ผมไม่ได้ปิดใจแม่” เขาพูดเหมือนปฏิเสธตัวเองมากกว่าปฏิเสธแม่

“ผมแค่ไม่อยากสร้างความคาดหวังที่ตัวเองให้ไม่ได้”

“แต่แกก็ไม่เขาทิ้งไว้เดือนนึงโดยที่ไม่ไปเลยนะ” อรนุชถามเสียงเบาลงแต่ชัดทุกคำ

“แกคิดว่าเขาจะไม่คิดอะไรเลยจริง ๆ เหรอ” ธามหลุบตาลงมองพื้นกระเบื้องเงาวับ

ภาพรอยยิ้มบาง ๆ ของลินดาในวันนั้นแวบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจเขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไป” เสียงเรียบคล้ายการตัดบทมากกว่าคำสัญญา

“อย่าให้แม่ต้องไปลากแกอีกนะธาม” อรนุชมองลูกชายอย่างเหนื่อยใจ เธอพูดช้า ๆ ดวงตาอ่อนลง

“บางทีความสัมพันธ์มันต้องอาศัยความพยายาม แม้มันจะเริ่มต้นจากศูนย์ก็ตาม” ธามไม่ได้ตอบเขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนหันหลังเดินขึ้นบันได

เสียงฝีเท้าดังสม่ำเสมอไปตามโถงกว้างไหล่กว้างดูหนักอึ้งกว่าเดิมเล็กน้อย อรนุชนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งมองบันไดว่างเปล่าด้วยสายตากังวล

เธอรู้ว่าลูกชายไม่ได้ใจร้ายเพียงแต่ยังติดอยู่ในเงาของอดีตที่ไม่ยอมปล่อยเขาไป

ส่วนธามเมื่อปิดประตูห้องนอนลงแล้วเขายืนพิงบานประตูอยู่ครู่หนึ่งหลับตาแน่นลมหายใจยาวถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง

“น่าเบื่อ…”

เช้าวันต่อมาท้องฟ้าโปร่งใสเกินกว่าจะบอกว่ามีเรื่องใดจะปะทุขึ้น รถสีเข้มของธามแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านลินดาอย่างช้า ๆ เครื่องยนต์ดับลงแล้วแต่เขายังนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย

มือทั้งสองวางอยู่บนวงล้อแน่นกว่าปกติ แววตาคมทอดมองตรงไปยังประตูบ้านราวกับกำลังชั่งใจแค่ไปให้มันจบตามมารยาท

เขาบอกตัวเองซ้ำ ๆ นิ้วโป้งข้างหนึ่งเคาะพวงมาลัยเบา ๆ อย่างคนกำลังคิดหนัก แสงแดดอ่อนสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถจนเกิดเงาวูบไหวบนใบหน้าของธาม

เขานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยทั้งที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะลงจากรถไปหาลินดาพูดคุยกับเธอให้ชัดเจนเรื่องงานแต่งและหลายอย่างที่

ค้างคา

แต่ทันทีที่เห็นประตูบ้านเปิดออกและคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนที่ทำให้ร่างของเขากลับชะงักเหมือนถูกบางอย่างรั้งไว้

คิริน

ธามชะลอการเปิดประตูรถมือที่จับด้ามประตูค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ดึงกลับ เขาถอยตัวมานั่งพิงเบาะปิดประตูลงเบา ๆ แล้วขยับรถถอยออกมาเล็กน้อยให้พ้นสายตาจากหน้าบ้าน

แต่สายตาของเขายังจับจ้องเข้าไปด้านในอย่างไม่วางตา กระจกหน้าต่างสะท้อนใบหน้าที่ตึงเครียดกรามเกร็งแน่นแววตาคมเข้มขุ่นมัวอย่างคนกำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเอง

ไม่มีทางบังเอิญเขาบอกกับตัวเองในใจคิรินจะมาที่นี่ทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะมีเหตุผลบางอย่าง

ไม่กี่นาทีต่อมาลินดาเดินออกมาที่หน้าบ้านในชุดทำงานสีอ่อนเรียบร้อย ผมยาวถูกรวบต่ำอย่างลวก ๆ แต่ยังดูสุภาพ ในมือเธอมีแฟ้มเอกสารหนา ๆ แนบอกไว้แน่นเหมือนกลัวมันหล่น

เธอปิดประตูบ้านเบา ๆ แล้วก้าวออกมาหยุดตรงระเบียง สีหน้าของเธอปกติ ดวงตาไม่ได้ลอกแลกหรือหวาดหวั่นอย่างคนกำลังทำผิดกลับดูผ่อนคลายกว่าที่ธามคาดไว้เสียอีก

คิรินยืนหันหน้าเข้าหาเธอในระยะใกล้พอสมควร เขายื่นเอกสารอีกชุดหนึ่งให้พร้อมกับชี้บางจุด

 “ตรงนี้พี่แก้ตัวเลขให้แล้วนะ ถ้าเอาไปยื่นตามนี้ น่าจะผ่านรอบแรกได้” น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายเป็นกันเองอย่างคนคุ้นเคย

ลินดารับเอกสารมาเปิดดูอย่างตั้งใจ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยขณะไล่สายตาไปตามบรรทัด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มโล่งใจ

“ขอบคุณนะคะพี่คิริน ถ้าไม่ได้พี่ งานนี้หนูแย่แน่เลย ผู้จัดการตั้งเป้าไว้สูงมาก หนูกดดันแทบแย่” เสียงของเธอนุ่มนวลและจริงใจ

คำว่าพี่ที่ออกจากริมฝีปากอย่างสนิทสนมทำให้มือของธามกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดชัดข้อนิ้วซีดขาวเขาเผลอกัดฟันโดยไม่รู้ตัว

“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง เธอทำงานเก่งอยู่แล้ว แค่ขาดประสบการณ์นิดหน่อย เดี๋ยวพี่ช่วยเคลียร์ให้ ที่เหลือเธอก็ลุยเองได้”คิรินหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน เขายกมือแตะขอบแฟ้มที่เธอถือราวกับย้ำความมั่นใจ ลินดาหัวเราะเบา ๆ แก้มขึ้นสี

จาง ๆ

“อย่าชมเยอะสิคะ เดี๋ยวหนูเหลิง” เธอพูดติดตลกแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย บรรยากาศตรงระเบียงบ้านดูผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ ไม่มีพิรุธใด ๆ ในสายตาคนทั่วไป

แต่ในสายตาของธามทุกท่าทางกลับเหมือนภาพซ้ำที่เขาเคยเห็นมาก่อน ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับอดีตโดยที่เขาไม่ทัน

ตั้งตัว

ธามหลับตาแน่นเปลือกตาสั่นเล็กน้อยเหมือนพยายามสลัดภาพนั้นออกไปแต่ยิ่งพยายามภาพก็ยิ่งชัดเจน

“เธอไม่ต่างจากภาวี…ลินดา”