ตอนที่ 13 ความลับสีเทาของทหารกล้า

ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสและระลอกความเหนื่อยล้าที่สะสมมาเนิ่นนานจากศึกสงคราม แม้ว่าแสงอรุณของเช้าวันใหม่จะสาดทอเข้ามาภายในกระโจมเพื่อบ่งบอกเวลาเคลื่อนทัพแล้ว ทว่าจ้าวหานเฟิงกลับยังคงจมดิ่งอยู่ภายในห้วงนิทราอันลึกซึ้ง ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะตื่นจากการพักผ่อน

เมื่อเห็นดังนั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนจึงขยับกายเข้าประชิด จอมทัพเฒ่าโน้มใบหน้าลงปลุกพยัคฆ์หนุ่มให้หลุดพ้นจากฝันลึกด้วยวิธีอันแสนเร่าร้อน บดเบียดริมฝีปากอันหยาบกร้านทว่าแฝงด้วยความดุดันและทรงอำนาจ แทรกซึมเรียวลิ้นช่ำชองรุกล้ำสอดประสานเข้ามาภายในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสอันหนักหน่วงทว่าท่วมท้นด้วยตัณหาฉาบฉวยนี้ จอมทัพจงใจกระทำราวกับนิทานปรัมปรา... ประหนึ่งเจ้าหญิงที่กำลังร่ายมนต์จุมพิตเพื่อปลุกเจ้าชายให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน

รสจูบอันดุร้ายทว่าวาบหวามระคนปลุกเร้า ทำให้นายกองหนุ่มสะดุ้งน้อยๆ ในอ้อมอก ก่อนจะค่อยๆ ปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งและลืมตาตื่นขึ้นอย่างเช้าตรู่ ยามเมื่อเห็นว่าเหยื่อล้ำค่าหลุดพ้นจากห้วงนิทราแล้ว ท่านแม่ทัพจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงซีดเซียวของชายหนุ่มด้วยสายตาที่ทอประกายอ่อนโยนดุจแสงตะวัน พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"จ้าวหานเฟิง... พวกเราได้เวลากลับคืนสู่เมืองหลวง... ได้เวลากลับบ้านของพวกเราแล้ว"

ทันทีที่ได้ยินคำว่ากลับบ้าน จ้าวหานเฟิงพลันเผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจและเปี่ยมสุขออกมาอย่างปิดไม่มิด แววตาที่เคยหม่นแสงกลับทอประกายระยิบระยับขึ้นมาอีกครา ในส่วนลึกของหัวใจขุนศึกหนุ่มคิดว่าตนเองคงต้องทิ้งชีวิตและฝังร่างเอาไว้ ณ สมรภูมิอันโหดร้ายบิดเบี้ยวแห่งนี้เสียแล้ว

ทว่าในยามนี้ เขารอดชีวิตมาได้พร้อมเกียรติยศที่กำลังจะได้รับ และที่สำคัญที่สุด... เขาจะได้กลับไปโอบกอด                 ไป๋เหม่ยหลาน สตรีผู้เป็นรักแท้และแก้วตาดวงใจที่กำลังเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขาอยู่ ณ เมืองหลวงเสียที

ภายนอกผ้าม่านผืนหนา กองทัพหลวงนับพันนายภายใต้การนำของแม่ทัพเซียวหลงเหยียน วีรบุรุษแห่งแผ่นดิน กำลังเคลื่อนขบวนทัพกลับคืนสู่เมืองหลวงอย่างสมเกียรติ ยอดทหารกล้าทุกนายต่างเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความภาคภูมิใจว่าตนคือส่วนหนึ่งของการพิชิตศึกอันยาวนาน ทว่าไม่มีพลทหารนายใดล่วงรู้เลยว่า ภายในรถม้าคันใหญ่ประจำตำแหน่งของจอมทัพที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าท่ามกลางขบวนทัพนั้น กลับซ่อนเร้นความลับอันน่าตื่นตะลึงที่เดือดพล่านดุจเปลวเพลิงแผดเผา

ยามเมื่อล้อรถม้าบดลงบนผืนดิน บรรยากาศภายในกลับแปรเปลี่ยนสภาพเป็นสมรภูมิรักอันเร่าร้อนและดุดัน โครงสร้างของรถม้าสั่นคลอนและโยกไหวไปมาตามจังหวะการบดเบียดกระแทกกระทั้นอันหนักหน่วงของบุรุษต่างวัยทั้งสอง จ้าวหานเฟิงที่บัดนี้ความจำนนได้แปรเปลี่ยนเป็นความมัวเมาในรสสวาท รุกรับขับเคลื่อนเรือนร่างพัวพันร่วมกับจอมทัพเฒ่าอย่างถึงพริกถึงขิง

คนทั้งคู่เลือกใช้ท่วงท่ากวางเหลียวหลัง อันโลดโผนและลึกล้ำ ร่างแกร่งของนายกองหนุ่มบิดเร้าแผ่นหลังแอ่นรับสัมผัสอันแกร่งกร้าวจากทางด้านหลัง ขณะที่สะโพกสอบก็สวนรับจังหวะรุกรานสอดประสานอย่างช่ำชอง ท่วงทำนองอันหิวกระหายบดเบียดเข้าหากันอย่างเน้นย้ำรุนแรง ราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งเคยลิ้มรสกามารมณ์อันแสนหวานละมุน จนหยาดเหงื่อกาฬไหลชโลมท่วมมัดกล้ามเนื้อของทั้งสองคน

"อึก... ฮ้า... ท่านแม่ทัพ..." จ้าวหานเฟิงส่งเสียงครางกระเส่าแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาแหงนหงายด้วยความเสียวซ่านเกินจะกักข่ม

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนยกยิ้มอย่างพึงใจลึกล้ำ นัยน์ตาคมกริบลุกโชนด้วยประกายแห่งความกระหายยามได้เห็นพยัคฆ์หนุ่มรูปงามสยบอยู่ใต้ร่าง ฝ่ามือหนาบีบเค้นสะโพกแกร่งไว้แน่นก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางรักอันตึงแน่นรวดเดียวจนสุดทาง พร้อมทั้งกระซิบพร่าชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

"หนุ่มน้อย... เรี่ยวแรงของเจ้านี่มันช่างมหาศาลนัก!"

คนทั้งสองตักตวงรสรักของกันและกันอย่างหิวกระหายครั้งแล้วครั้งเล่าภายในรถม้า จนกระทั่งขบวนทัพนับพันเคลื่อนมาถึงจุดค้างแรมในช่วงค่ำ เพราะการเดินทางจากสมรภูมิเขาเทียนหลงกลับคืนสู่เมืองหลวงนั้น เป็นระยะทางที่ไกลโพ้นและต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยหนึ่งวันเต็ม

ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล ไฟสงครามแปรเปลี่ยนเป็นไฟราคะ กองไฟนับร้อยกองถูกจุดขึ้นเพื่อไล่ความหนาวเหน็บ ทว่าภายในกระโจมพักส่วนตัวของจอมทัพ บรรยากาศกลับร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลาย แม่ทัพเซียวหลงเหยียนคุกเข่าลงต่อหน้าพยัคฆ์หนุ่ม ก่อนจะใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นช่ำชองโลมเลียดูดกลืนแก่นกายความเป็นชายของจ้าวหานเฟิงอย่างหิวกระหาย ไร้ซึ่งความกระดากอายในยศถาบรรดาศักดิ์ของแม่ทัพผู้เกรียงไกร มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่ต้องการสยบหนุ่มแรกรุ่นให้อยู่หมัด

ความจริงอันน่าตื่นตะลึงในกองทัพแห่งนี้คือ... อย่าว่าแต่คนทั้งสองเลย แม้แต่เหล่าพลทหารระดับล่างรอบกองไฟด้านนอก ต่างก็พากันจับคู่ตักตวงความสุขสมในหมู่บุรุษด้วยกันอย่างลับๆ ท้าทายสายลมหนาว เพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นที่สั่งสมมาแรมปีจากสงครามอันยาวนาน

สำหรับทหารหาญเหล่านี้ กามราคะในค่ายพักแรมหาใช่สิ่งถาวร มันเป็นเพียงเครื่องระบายความเครียดขึงในวาระสุดท้าย เพราะพวกเขารู้ดีว่า... ทันทีที่ฝีเท้าเหยียบย่างเข้าสู่ประตูเมืองหลวงและได้กลับไปพบหน้าลูกเมีย พวกเขาจะต้องสลัดคราบราคะสีเทานี้ทิ้งไป และกลับไปทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว แสดงบทบาทความเป็นชายชาตรีผู้รักมั่นต่อภรรยาอย่างเต็มภาคภูมิ

เสียงครวญครางแผ่วเบาของจ้าวหานเฟิงดังสอดประสานไปกับเสียงลมหนาวและเสียงฟืนที่ปะทุไฟ ชายหนุ่มปล่อยกายปล่อยใจให้จอมทัพเฒ่าปรนเปรอรสสวาทให้อย่างสุดซึ้ง โดยหลอกตัวเองว่านี่คือค่ำคืนสุดท้ายที่จะได้เสพสมความบิดเบี้ยวนี้ ก่อนที่วันพรุ่งนี้เขาจะกลับไปเป็นสามีที่ดีของไป๋เหม่ยหลาน...

แสงอรุณของวันใหม่สาดส่องสะท้อนประกายระยิบระยับบนยอดกำแพงหินอันโอ่อ่าของเมืองหลวง บัดนี้ประตูเมืองบานยักษ์ถูกเปิดออกต้อนรับขบวนทัพหลวงนับพันนายที่เคลื่อนตัวเข้าสู่มาตุภูมิอย่างเชื่องช้าทว่าทรงเกียรติสูงสุด

ทหารกล้าทุกนายต่างสวมชุดเกราะเต็มยศที่แม้จะผ่านรอยขีดข่วนจากคมอาวุธ ทว่ายามนี้กลับถูกขัดสีจนเป็นเงางาม พวกเขาพากันควบอาชาและก้าวเท้าอย่างองอาจ เชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะจากสมรภูมิเขาเทียนหลง นำขบวนโดยรถม้าศึกคันใหญ่ของแม่ทัพเซียวหลงเหยียน วีรบุรุษแห่งแผ่นดินผู้เป็นดั่งเสาหลักที่ไม่เคยคลอนแคลน

ตลอดสองข้างทางของถนนสายหลัก ถูกเนรมิตให้กลายเป็นทะเลผู้คน ประชาชนชาวเมืองหลวงนับหมื่นแสนต่างพากันละทิ้งการงาน พากันมาเบียดเสียดเยียดยัดเพื่อรอยลโฉมเหล่านักรบผู้กล้า เสียงกลองศึกและแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องกังวานสลับกับเสียงโห่ร้องต้อนรับดังกราดเกรี้ยวปานฟ้าถล่มดินทลาย

"ท่านแม่ทัพเซียวจงเจริญ! กองทัพหลวงจงเจริญ!"

"ยินดีต้อนรับเหล่าวีรบุรุษกลับบ้าน!"

เสียงตะโกนสรรเสริญเยินยาดังระงมไปทั่วทุกทิศทาง สตรีแรกรุ่นและชาวเมืองต่างพากันโปรยกลีบดอกไม้หลากสีสันลงมาจากเหลาอาหารและบ้านเรือนสองข้างทาง จนผืนถนนปูลาดด้วยพรมอันงดงามบรรยากาศอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม หยาดน้ำตาแห่งความปรีดา และเสียงโห่ร้องแสดงความเคารพอย่างสมเกียรติยศสูงสุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะได้รับ

ภายในรถม้าคันใหญ่ที่เคลื่อนผ่านกลุ่มชน จ้าวหานเฟิงที่นั่งอยู่เคียงข้างจอมทัพเฒ่าลอบมองผ่านม่านหน้าต่างออกไป ดวงตาของนายกองหนุ่มสั่นไหวด้วยความตื้นตันและฮึกเหิม เสียงโห่ร้องของประชาชนดั่งน้ำทิพย์ที่ชโลมใจ หัวใจของเขาพองโตยามเมื่อตระหนักว่า ยศถาบรรดาศักดิ์และความรุ่งโรจน์ที่เขาคาดหวังได้มาอยู่ตรงหน้าแล้วอย่างแท้จริง