ตอนที่ 12 ศึกรักหลังม่านศึก

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนอุ้มร่างของจ้าวหานเฟิงกลับคืนสู่กระโจมที่พักของตนอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับกำลังประคองสิ่งล้ำค่าที่จะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เขาตวาดสั่งการให้หมอทหารฝีมือดีที่สุดในกองทัพเร่งทำการรักษาและสมานบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังของนายกองหนุ่มอย่างสุดความสามารถ

"หนุ่มน้อย... เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร ข้าไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรเด็ดขาด"

จอมทัพเฒ่ากระซิบคำมั่นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าระคนห่วงใยอย่างลึกซึ้ง สายตาคมปลาบจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงซีดขาวและไม่ได้สติของพยัคฆ์หนุ่ม ทว่าแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความพะวักพะวนและห่วงหาเพียงใด แต่ด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งในฐานะแม่ทัพใหญ่ เขาไม่อาจละทิ้งกำลังพลนับหมื่นที่กำลังหลั่งเลือดอยู่กลางสนามรบได้

"พักผ่อนให้เต็มที่เถิด... ข้าจะนำชัยชนะมาฝากเจ้าเอง"

เซียวหลงเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดุจสายลมใบไม้ผลิ ก่อนจะตัดใจผันกายก้าวออกจากกระโจม หวนคืนสู่สมรภูมิเดือดอีกครั้งด้วยรังสีฆ่าฟันที่ทวีความรุนแรงขึ้นเพื่อระบายโทสะ

กระทั่งแสงอัสดงยามเย็นเริ่มอ่อนแสงลงและลับขอบฟ้า ในที่สุด เสียงกลองรบและกลิ่นคาวเลือด ณ สมรภูมิเขาเทียนหลงก็สิ้นสุดลงจนได้ กองทัพฝ่ายศัตรูถูกทหารหลวงบดขยี้กวาดล้างจนหมดสิ้นอย่างราบคาบ เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีในชัยชนะดังกึกก้องไปทั่วทั้งขุนเขา ทหารกล้าทุกนายต่างหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตระหนกและปรีดา เพราะบัดนี้... เคราะห์กรรมอันยาวนานได้จบลงแล้ว และพวกเขาจะได้กลับคืนสู่บ้านเกิดเมืองนอนเสียที

ทว่าท่ามกลางความเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ภายนอก แม่ทัพเซียวหลงเหยียนกลับรีบสาวเท้าก้าวพรวดกลับเข้ามาภายในกระโจมพักทันที เขาตรงดิ่งเข้าไปทรุดกายลงข้างเตียง คว้าฝ่ามืออันอบอุ่นของจ้าวหานเฟิงขึ้นมากุมไว้แน่น แววตาของราชสีห์ผู้เฒ่าสั่นไหวด้วยความยินดีระคนโล่งอก

"พวกเราชนะแล้ว... จ้าวหานเฟิง พวกเราชนะแล้ว!"

สิ้นสุ้มเสียงอันสั่นเครือของจอมทัพ เปลือกตาของนายกองหนุ่มขยับไหวเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหม่นแสงจะยกยิ้มบางเบาอย่างอ่อนแรง ราวกับว่ารับรู้ถึงชัยชนะ

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึก ในที่สุดจ้าวหานเฟิง ก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่แผ่นหลังยังคงแล่นริ้วเป็นระยะ ชายหนุ่มก้มลงมองมือของตนก็พบว่า แม่ทัพเซียวหลงเหยียน ยังคงกุมมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ทว่าจอมทัพเฒ่ากลับเผลอหลับไปข้างเตียงด้วยความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำศึกและการเฝ้าไข้

นายกองหนุ่มขยับกายเล็กน้อยเพื่อจัดท่าทาง ทว่าการเคลื่อนไหวเพียงแผ่วเบานั้นกลับปลุกให้จอมทัพรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในทันที นัยน์ตาของเซียวหลงเหยียนเบิกกว้างด้วยความดีใจอย่างที่สุด

"สวรรค์... ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว! จ้าวหานเฟิง!"

จอมทัพเฒ่าอุทานเสียงสั่นก่อนจะขยับเข้ากระชับโอดกอดนายกองหนุ่มไว้แน่นด้วยความโล่งอก ราวกับกลัวว่าเพชรเม็ดงามก้อนนี้จะหลุดลอยไป ทว่า จ้าวหานเฟิงกลับขยับกายผลักดันแผงอกแกร่งของรุ่นพี่ออกเล็กน้อย สีหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความหม่นหมองระคนสับสน ก่อนจะเค้นสุ้มเสียงอันแผ่วเบาเอ่ยถามถึงฉากเหตุการณ์สะเทือนใจก่อนที่เขาจะหมดสติไป

"ท่านแม่ทัพ... พลทหารผู้นั้น... ซุ่นจื่อ..."

นายกองหนุ่มเอ่ยถามด้วยความคาใจ เพราะแม้เขาจะใสซื่อในเรื่องคาวโลกีย์ แต่ด้วยสติปัญญาอันฉลาดเฉลียว เขาย่อมตระหนักดีว่าคมดาบที่ปักเข้ากลางหลังของตนนั้น หาได้มาจากน้ำมือของศัตรู ทว่ามันมาจากความริษยาอันดำมืดของคนกันเองในค่ายแห่งนี้

"เจ้ามิต้องพูดสิ่งใดให้มากความทั้งสิ้น!"

เซียวหลงเหยียนเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดทว่านุ่มนวล สายตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนเจ็บ "เรื่องทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว และที่สำคัญ... ข้าจะไม่มีวันผิดสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อเจ้าเป็นอันขาด ตำแหน่งและเกียรติยศที่เจ้าปรารถนา ย่อมเป็นของเจ้า"

แม้จะได้รับคำมั่นสัญญาอันคุ้มค่า ทว่าสีหน้าของจ้าวหานเฟิงกลับยิ่งเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและกังวลใจหนักกว่าเก่า ความจริงอันวิปริตบิดเบี้ยวในค่ายทหารแห่งนี้เริ่มคืบคลานเข้ามากัดกินจิตใจของเขาจนเกินรับไหว

"แต่ว่า..."

ชายหนุ่มพยายามจะเค้นคำประท้วง ทว่าไม่ทันที่ถ้อยคำใดจะเล็ดลอดพ้นเรียวปาก จอมทัพผู้มากเล่ห์ก็โน้มกายลงมาใช้ริมฝีปากอันร้อนระอุอุดปากข้ออ้างนั้นไว้ในทันที เซียวหลงเหยียนบดขยี้จูบลงมาอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นช่ำชองรุกรานสอดแทรกเข้ามาตักตวงและแลกเปลี่ยนสัมผัสอย่างหิวกระหาย ละเลียดชิมรสชาติอันหวานล้ำเพื่อกักขังความฝันและสติของนายกองหนุ่มให้ดิ่งลงสู่ห้วงราคะอีกครา

จอมทัพถอนริมฝีปากออกช้าๆ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่เจ่อร่อยของอีกฝ่าย ก่อนจะกระซิบสั่งเสียงพร่าเย้ายวน

"คนดีของข้า... ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ ว่ามิให้เจ้าคิดมากเรื่องใดอีก..."

นายกองหนุ่มพยักหน้าช้าๆ ด้วยความจำนนต่อเหตุผลและรสสัมผัสอันยากจะต้านทาน ปราการความบิดเบี้ยวทั้งมวลในจิตใจถูกเก็บซ่อนไว้เบื้องหลัง ก่อนที่บุรุษต่างวัยทั้งสองจะร่วมกันบรรเลงบทรักอันเร่าร้อน พลิ้วไหวท้าทายสายลมหนาวที่พัดผ่านผืนผ้าใบของกระโจมใหญ่ยามค่ำคืน

ในราตรีนี้นั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนกลับกระทำต่อร่างแกร่งของพยัคฆ์หนุ่มด้วยความอ่อนโยนละมุนละไมอย่างถึงที่สุด ฝ่ามือหนาที่เคยหยาบกร้านคอยประคองและขับเคลื่อนจังหวะสวาทอย่างระมัดระวัง ด้วยเกรงว่าบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังของนายกองหนุ่มจะฉีกขาดลุกลาม สัมผัสอันนุ่มนวลทว่าหนักหน่วงละเมียดละไมนี้ ชวนให้จ้าวหานเฟิงดำดิ่งลงสู่ห้วงสวรรค์จนลืมสิ้นเกียรติยศและศีลธรรมอันดีงามที่เคยยึดถือ

บางที... นี่อาจจะเป็นบทรักส่งท้ายเพื่อตราตรึงความทรงจำอันมืดดำ ณ สมรภูมิเขาเทียนหลงแห่งนี้

ทว่า... พวกเขาหาได้รู้ไม่ว่า ความดุเดือดและวังวนแห่งตัณหาที่แท้จริงกำลังรอคอยพวกเราอยู่เบื้องหน้า ยามเมื่อกองทัพหลวงเคลื่อนพลกลับคืนสู่เมืองหลวง ที่ซึ่งมีทั้งไป๋เหม่ยหลาน ฮูหยินและสายเลือดในครรภ์ที่จ้าวหานเฟิงรักยิ่ง รวมถึงเหล่าฮูหยินและชิ้นส่วนแห่งความปรารถนาเก่าๆ ของจอมทัพเฒ่าที่รอคอยอยู่