พ่อโคแก่กินหญ้าอ่อน 4

​คำว่า 'ดูแล' และ 'ควบคุม' ที่ออกจากปากของคุณอากวินส่งกระแสความรู้สึกวาบหวามไปทั่วแผ่นหลังของฉัน พ่อมองไม่เห็นความหมายซ่อนเร้นในสายตาคู่นั้น เพราะมัวแต่ตบไหล่ขอบคุณเพื่อนสนิทด้วยความวางใจ

​หลังจากส่งพ่อขึ้นรถไปสนามบินเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์กว้างขวางก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบในครั้งนี้กลับแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง... เพราะบัดนี้ ฉันและคุณอากวินต้องตกอยู่ในพันธนาการแห่งการ 'ดูแลอย่างสมบูรณ์' เป็นเวลาสามเดือนเต็ม

​คุณอากวินเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก แล้วทอดสายตามองฉันที่นั่งเกร็งอยู่บนโซฟา

​"เอาล่ะ คำแพง..." คุณอาเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าฉัน "พ่อเรามอบสิทธิ์ขาดให้อาดูแลเรา 100% แล้วนะ"

​"แพงรู้แล้วค่ะ..." ฉันตอบเสียงเบา พยายามไม่สบตาเขาตรงๆ

​"งั้นตั้งแต่เย็นนี้เป็นต้นไป ย้ายข้าวของจำเป็นจากบ้านมาอยู่ที่นี่" คุณอากวินออกคำสั่งแรกด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "และจดจำกฎข้อแรกของสามเดือนนี้ไว้ให้ดี..."

​เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนที่ท้าวแขนของโซฟาข้างๆ ตัวฉัน ใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจอบอุ่น

​"อย่าคิดจะแอบหนีเที่ยว อย่าคิดจะมีลับลมคมในกับอา... เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเราเป็นของอาโดยสมบูรณ์แล้ว คำแพง"

​สัมผัสอบอุ่นจากปลายนิ้วของคุณอาที่แตะลงบนคางของฉันแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา ทำเอาหัวใจของฉันเต้นระทึกจนแทบทะลุอก กรงขังทองคำของคุณอากวินได้ปิดลงแล้ว... และฉันก็รู้ดีว่า หัวใจของฉันยินดีที่จะถูกกักขังอยู่ในกรงแห่งนี้ไปตลอดสามเดือนนับจากนี้

ตอนที่ 4: อาเขตอันตราย

​การย้ายเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์ของคุณอากวินทำให้โลกทั้งใบของฉันเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน จากบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงา ไร้ผู้คนเหลียวมองในยามที่คุณพ่อบินไปต่างประเทศ กลายมาเป็นพื้นที่แคบๆ ที่ทุกตารางนิ้วถูกเติมเต็มด้วยออร่าอันอบอุ่นและทรงอำนาจของผู้ชายวัย 45 ปี

​ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์เต็มๆ ที่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้สายตาคู่นั้นของคุณอา กฎเหล็กของคุณอากวินเข้มงวดสมคำคุยของคุณพ่อ... ทุกเช้าคุณอาจะตื่นมาจิบกาแฟสดและนั่งทานอาหารเช้าพร้อมกับฉัน รถยนต์สปอร์ตเซดานคันหรูจะจอดรอส่งฉันถึงหน้าอาคารสำนักงานในตอนเช้า และคอยมารับกลับในตอนเย็นโดยมีรถของ guards คอยขับตามอยู่ห่างๆ

​แต่สิ่งที่ยากที่สุดสำหรับการกักขังครั้งนี้... ไม่ใช่การสูญเสียอิสรภาพในการเที่ยวเล่น หากแต่เป็นการหักห้ามหัวใจตัวเองยามที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกับเขาต่างหาก

​ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นตลอด 24 ชั่วโมงเริ่มกัดกร่อนปราการในใจของฉันลงทีละน้อย สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาที่คุณอามักจะใช้มองมา ยามที่คุณอาสอนงานเอกสาร หรือสัมผัสแผ่วเบาเวลาที่คุณอาเดินเข้ามาซ้อนหลังเพื่อช่วยปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องรับแขก ทั้งหมดมันกำลังหมุนวนจนทำให้ฉันแทบเป็นบ้า

​และคืนนี้... ความอดทนของฉันก็พังทลายลง

​คืนวันศุกร์ยามดึก แสงไฟในห้องรับแขกถูกปรับให้สลัวลงเหลือเพียงไฟซ่อนฝ้าโทนสีส้มอบอุ่น เสียงฝนตกหนักด้านนอกกระจกบานโตจรดเพดานส่งเสียงเป้งป้างกระทบกระจก สร้างบรรยากาศที่ทั้งเงียบสงบและชวนให้หัวใจไหวหวั่น คุณอากวินนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีเทาพับแขนปลดกระดุมลงสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งตามวัยผู้ใหญ่ที่ดูแลตัวเองอย่างดี ในมือของเขามีแก้ววิสกี้ทรงเตี้ยที่หมุนน้ำแข็งไปมาจนเกิดเสียงกริ๊งๆ

​ฉันก้าวออกจากห้องนอนในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีครีมยาวเหนือเข่า เนื้อผ้านุ่มลื่นทิ้งตัวแนบไปกับเรือนร่างวัย 25 ปีอย่างเปิดเผย ฉันไม่ได้สวมเสื้อคลุมทับอย่างเช่นทุกคืน... เพราะคืนนี้ ฉันตั้งใจจะ 'ลองเชิง' ผู้ชายตรงหน้า

​"ยังไม่นอนอีกเหรอ คำแพง?" คุณอากวินเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำโดยไม่หันมามอง แต่สายตาของเขาสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ด้านหน้า

​"แพงนอนไม่หลับค่ะ..." ฉันตอบเสียงแผ่ว ก้าวเท้าเปลือยเปล่าเดินตรงเข้าไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมอบอุ่นผสมกลิ่นวิสกี้จางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของฉันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

​ฉันไม่เลือกนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างที่เคยทำ แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน... ข้างๆเขา ในระยะห่างที่ไม่ถึงคิวเบต

​คุณอากวินชะงักแก้ววิสกี้ในมือเล็กน้อย เขาหันใบหน้าคมคายกลับมามองฉัน สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เรือนผมยาวที่ปล่อยสยาย ไล่ลงมาตามลำคอระหง ไหล่เนียนมน จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ชุดนอนซาตินที่เผยให้เห็นทรวงอกและเรียวขาขาวเนียน

​แววตาของคุณอาลึกล้ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดและเข้มข้นจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด

​"ทำไมแต่งตัวแบบนี้ออกมารูปข้างนอก?" คุณอาถามด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงกว่าเดิม รังสีความเข้มงวดเริ่มแผ่ออกมา "รู้ใช่ไหมว่านี่มันคอนโดผู้ชาย ถึงอาจะเป็นเพื่อนพ่อเรา แต่มันก็ไม่เหมาะ"

​"ก็แพงอยู่ในห้องของแพง... แล้วที่นี่ก็มีแค่คุณอา" ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด เอียงคอมองเขาด้วยสายตาท้าทาย "หรือว่าคุณอา... มองแพงเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่เหมือนเดิมคะ?"

​คุณอากวินถอนหายใจยาว วางแก้ววิสกี้น้ำแข็งลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ เขาเอนหลังพิงเบาะ กอดอกมองฉันด้วยสายตาที่อ่านยาก

​"อาเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าเราโตเป็นสาวแล้ว" เสียงทุ้มเปรยเรียบๆ "และอาก็ไม่ได้มองเราเป็นเด็กไร้เดียงสามานานแล้วด้วย คำแพง"

​"ถ้ารู้อย่างนั้น... ทำไมคุณอาต้องคอยเว้นระยะห่างกับแพงตลอดเวลาเลยล่ะคะ?" ฉันเริ่มรุกหน้า ความกล้ามาจากไหนไม่รู้ทำให้ฉันยื่นมือไปแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของคุณอาผ่านเนื้อผ้าเชิ้ต ไออุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านเข้ามาถึงปลายนิ้วของฉันทันที "ทำไมต้องทำเหมือนแพงเป็นของหมั้นหมายของคุณพ่อที่คุณอาต้องคอยเฝ้า... ทำไมไม่มองแพงในฐานะ 'ผู้หญิงคนหนึ่ง' บ้าง?"

​คำถามตรงไปตรงมานั้นทำให้ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบสนิท มีเพียงเสียงฝนที่ตกหนักอยู่ภายนอก

​คุณอากวินจ้องมองมือของฉันที่วางอยู่บนแขนของเขา ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน สายตาคู่นั้นในยามนี้ไม่มีแววของ 'คุณอาผู้ใจดี' หรือ 'เพื่อนสนิทของพ่อ' อีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้มานานหลายปี ความหึงหวง และความเสี่ยงที่พร้อมจะปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟ

​"อย่ายั่วอา... คำแพง" คุณอากวินเอ่ยเสียงพร่าต่ำ สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงของเขา "เราไม่รู้หรอกว่าอากำลังใช้ความอดทนมากขนาดไหนในการระงับอารมณ์ตัวเองเวลาที่อยู่ใกล้เรา"