ตอนที่ 3

ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังเข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของอัญญาพร้อมกับข้อความแจ้งว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีของหล่อนเป็นจำนวนเงินหนึ่งล้านสองแสน

“ถ้าพร้อมแล้วพรุ่งนี้คุณมาเริ่มงานได้เลย”

เป็นอันเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์

“ค่ะ… ”

อัญญารับคำเสียงแผ่ว…

ความมั่นใจที่พกพามาด้วย มลายหายไปสิ้นในพริบตา หลังจากจรดปากกาเซ็นชื่อยอมรับเงื่อนไขของเขา

หล่อนเอื้อมมือรับแฟ้มเอกสารสมัครงานที่เขาส่งคืนให้มาแนบอกด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

“ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว… ”

เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่อัญญาไม่รู้ว่ามันทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นหรือควรจะหวาดกลัว ทุกครั้งที่สบตากับเขา… หล่อนรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสะกดเข้าอย่างจัง

ดวงตาสีน้ำผึ้งชวนฝันคู่นี้เหมือนมีมนตร์ ทำให้หัวใจของหล่อนสั่นไหวและตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้…

หล่อนยกมือไหว้แล้วก้าวเดินออกมาด้วยความรู้สึกตัวเบาหวิว ต่างจากความรู้สึกในตอนแรกที่ก้าวเข้ามาในห้องของเขา

“เจอกันพรุ่งนี้นะครับ… ”

เสียงทุ้มกังวานของท่านประธานดังตามมาข้างหลัง ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะพ้นไปจากกรอบประตู

         ถ้าอัญญาสังเกตสักนิดจะรู้ว่ามีเสียงครางปนอยู่ในน้ำเสียงของเขา

เพราะว่าในขณะที่พูดอยู่นี้… มือข้างหนึ่งของธันวากำลังสัมผัสน้องชายของตัวเอง

ลำเนื้อน้ำตาลคัดแข็งโอบล้อมไว้ด้วยเส้นเลือดลายเอ็นปูดโปนกระจายเหมือนรากไม้โอบรอบลำ ยาวใหญ่พอๆ กับท่อนแขนเด็ก ตั้งลำตระหง่านอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

อัญญาเดินออกจากห้องไปแล้ว…

หารู้ไม่ว่าความสะสวยและทรวดทรงอันย้ำยวนใจของหล่อน ได้ทำให้ท่านประธานจอมหื่นเกิดอาการตื่นตัวขึ้นมาอย่างแรงจนสะกดกลั้นความต้องการเอาไว้ไม่ไหว ต้องเอื้อมมือเข้ามาใต้ขอบกางเกง สัมผัสตัวตนที่กำลังตื่นตัวขึ้นมาเต็มที่

“สวย… สวยมาก… ”

ธันวาหลับตาพริ้ม…

ค่อยๆ กดนิ้วคลึงรอบหัวเอ็นสีม่วงถอกบานราวกับดอกเห็ดใหญ่ๆ ในสมองเต็มไปด้วยภาพจินตนาการถึงสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าของอัญญาที่เพิ่งก้าวออกไปจากห้องโดยไม่รู้ตัวว่าหล่อนได้ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งต้องงุ่นง่านไม่เป็นอันทำงานตลอดทั้งวันแน่ๆ

เมื่อก่อนธันวาเคยมองว่าเรื่องนี้เป็นปัญหา มันรบกวนการใช้ชีวิตประจำวันของเขาไม่น้อย

แต่หลังจากได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อ ‘พิทยา’ ที่เป็นจิตแพทย์ ธันวาก็ยอมรับและปรับตัวกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

‘นี่กูเป็นอะไร… กูมีความต้องการตลอดเวลา’

ย้อนไปเมื่อสามเดือนก่อน ธันวาคุยกับเพื่อนสนิทอย่างเปิดอก

‘เขาเรียกว่าภาวะใคร่ไม่รู้อิ่ม หรือที่เรียกกันว่า Hypersexuality’

‘อันตรายไหมวะ… ’

หัวคิ้วของธันวาชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย

‘ไม่อันตราย… มันเกิดขึ้นกับคนที่ร่างกายมีแรงขับเคลื่อนทางเพศสูงมากอย่างมึง บางครั้งทำให้เกิดความต้องการทางเพศแบบเฉียบพลันอย่างที่มึงเป็นอยู่’

‘แล้วกูควรจะทำยังไงให้มันหาย… ’

ธันวาถาม

‘การยอมรับและอยู่กับมัน เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น… ง่ายกว่าความพยายามทำให้หาย… ’

พิทยาตอบ

‘มึงหมายความว่ายังไงวะไอ้หมอ’

‘ไอ้หมอ’ คือสรรพนามที่แสดงความสนิทสนมระหว่าง ‘ธันวา’ กับ ‘พิทยา’ ที่ใช้เรียกกันเป็นประจำตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศ

‘มึงก็แค่หาคนที่มีเคมีตรงกัน… ผู้หญิงที่รักมึง เข้าใจมึงและรับได้ในสิ่งที่มึงเป็น… ’

สืบเนื่องมาจากคำแนะนำนี้ ทำให้ธันวาตัดสินใจประกาศหาเลขาในเวลาต่อมา

และอัญญาคือผู้หญิง ‘โชคดี’ หรือไม่ก็ต้องใช้คำว่า ‘โชคร้าย’ ที่ชะตานำพาให้หล่อนได้มาเจอกับท่านประธานจอมหื่นเข้าขั้น Hypersexuality

วันรุ่งขึ้น

อัญญามาทำงานด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง แม้รู้ว่างานของหล่อนนั้นค่อนข้างจะพิสดาร

เพราะว่ามันมาพร้อมกับ ‘เงื่อนไขพิเศษ’ ที่ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด เรื่องแบบนี้จะแพร่งพรายให้ใครรู้ไม่ได้เป็นอันขาด

เสียงประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของท่านประธาน ทำให้อัญญาที่กำลังจะยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มต้องชะงัก

หล่อนวางแก้วกาแฟลงช้าๆ…

อาการประหม่าเกร็งแล่นเข้าจู่โจมหัวใจอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อร่างสูงของท่านประธานก้าวเข้ามาในห้องทำงานซึ่งหล่อนจะต้องนั่งอยู่ในห้องเดียวกับเขา

“สวัสดีครับ… ”

ธันวากล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้มทักทาย เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มเรียบหรูสะดุดตา ในมือถือช่อกุหลาบสีแดง มืออีกข้างหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำเดินเข้ามาวางบนโต๊ะทำงาน

“ผมซื้อดอกไม้มาให้คุณ… ”

เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอัญญา ยืนช่อกุหลาบให้กับหล่อน

“ขอบคุณค่ะ… ”

อัญญาเอื้อมมือมารับกุหลาบจากมือของเขา ก้มลงสูดกลิ่นหอมของดอกไม้สีแดงสะพรั่ง

“ถ้าใส่ไว้ในแจกันจะอยู่ได้นานกว่านะคะ… ”

อัญญาเสียดายดอกไม้…

กุหลาบคงเหี่ยวเฉาภายในระยะเวลาไม่นานถ้ามันอยู่ในช่อที่ห่อรวมกันไว้แบบนี้

“จริงด้วย… ถ้าใส่แจกันไว้คงจะสวยกว่าอยู่ในช่อแบบนี้… ”

ธันวายกหูโทรศัพท์ภายใน โทรตามแม่บ้านให้หาแจกันมาให้