เลขาร้อนรัก 01 : จุดเริ่มต้น

13.00 น.

เสียงแซดแซ่ดังอยู่ทั่วมหาวิทยาลัย เกิดจากการสนทนาของเหล่านักศึกษาซึ่งรวมตัวกันปรึกษาหารือเรื่องเรียนบ้าง งานกลุ่มบ้างหรือแม้กระทั่งเรื่องสับเพเหระทั่วไป ซึ่งมักเกิดขึ้นในกลุ่มคนดังกล่าว หนึ่งในนั้นก็คือกลุ่มของ'เปรี้ยวหวาน'แต่จะเรียกกลุ่มก็ไม่เชิง เพราะมีกันอยู่แค่สองคน เธอเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจทั้งจากหนุ่มๆ และผู้หญิงด้วยกัน ด้วยความสวยโดดเด่นและรูปร่างเพอร์เฟค ทำให้เปรี้ยวหวานเป็นที่รู้จักในมหาวิทยาลัยไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่ความสวยที่ดูเหมือนจะมีภาพลักษณ์เป็นคุณหนูมากๆ กลับตรงข้ามกับความเป็นจริง เพราะเธอเป็นแค่เด็กพาร์ทไทม์ที่ต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน จน ณ ตอนนี้เธอก็ใกล้จะจบแล้วเหลือแค่เพียงฝึกงานไม่กี่เดือนก็เป็นอันเสร็จสิ้น

"สรุปแกเลือกที่นั่นจริงเหรอ?" เสียงเล็กของ'ณัฐชา'เพื่อนสาวคนสวยของเปรี้ยวหวาน ถามขึ้นเมื่ออีกคนนั่งลงบนม้าหินอ่อนข้างหน้าตึกบริหารธุรกิจที่ทั้งสองคนเรียนอยู่

"อือ ทำไมแกไม่ไปกับฉันอ่ะ~ฉันไม่มีเพื่อน" เปรี้ยวหวานตัดสินใจลงฝึกงานที่บริษัทซึ่งเธอได้สัมภาษณ์ไว้ ทำเสียงกระเง้ากระงอดใส่อีกคนที่เลือกลงอีกบริษัทนึง

"ฉันขอโทษนะแก ก็อิพี่ฐาน่ะสิอยากให้ฉันไปฝึกที่นั่น บอกว่าเป็นห่วงจะได้อยู่ใกล้หูใกล้ตามัน มีอะไรจะได้แนะนำด้วย ว่าแต่แกเถอะทำไมถึงเลือกที่นั่นอ่ะ บอกให้มาฝึกด้วยกันก็ไม่มา" ณัฐชาบอกเหตุผลที่ตนต้องลงฝึกงานที่เดียวกับณัฏฐาพี่สาวของตน ก่อนจะหันมาถามเพื่อนคนสวย

"ฉันชอบที่นั่น โรงแรมก็ใหญ่มากๆ เลยนะแก หรูด้วย เห็นเค้าบอกว่าเงินดีด้วยนะ ถ้าฝึกที่นั่นเสร็จแล้วฉันว่าจะลองสมัครดูเลย อีกอย่างมันก็ใกล้หอฉันด้วย" คำบอกเล่าของรุ่นพี่ที่เคยไปฝึกงาน ทำให้เธอตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ใกล้หอก็จะได้ไม่ต้องเปลืองค่ารถด้วย

"อืม ถ้าชอบที่นั่นก็แล้วแต่แกละกัน แล้วนี่ลาออกจากที่ร้านยัง"

"ฉันว่าจะทำต่ออ่ะ แต่คงต้องขอพี่ภูมิเลิกเร็วกว่าปกติ ไม่งั้นไปฝึกงานไม่ไหวแน่" เปรี้ยวหวานตอบกลับเพื่อนสาวที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ข้างตน

"จะไหวเหรอวะแก ฉันอยากให้แกออกจากที่นั่นนะ อิพวกหัวงูก็เยอะ ถ้าวันไหนแกเผลอพลาดท่าให้มัน ทำไง"

"ทำไงได้ล่ะ ฉันก็ต้องกินต้องใช้หนิ ไม่ทำจะเอาตังค์ที่ไหนมาจ่ายค่าห้อง ค่าเทอม อีกอย่างฉันก็ทำมานานแล้วด้วย ไม่มีอะไรหรอก" เธอไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองเหมือนคนอื่น จึงต้องดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ไหนจะแม่ที่ต้องดูแลอีกแต่ก็อีกไม่นานหรอก จบแล้วคงได้ทำงานเต็มตัวมีเงินเก็บ มีชีวิตดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน

"เฮ้ออ~งั้นก็แล้วแต่แกละกัน กลัวจะเหนื่อยด้วยไง ทั้งทำงานหาเงินไหนจะฝึกงานอีก"

"ไม่เป็นไรหรอกฉันทำได้ แกเห็นฉันอ่อนแอขนาดนั้นเลย?" เปรี้ยวหวานเลิกคิ้วถามเพื่อนตรงหน้า

"ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แต่ก็เอาเถอะ ทำมาถึงขนาดนี้แล้วเนอะ งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยละกัน พรุ่งนี้ก็จะเริ่มงานแล้วยังไงก็สู้ๆ นะ มีอะไรโทรมาปรึกษาฉันได้ตลอดเลย" ณัฐชาบอกกับเธอ

"อาหะ ขอบใจแกมากนะ" เปรี้ยวหวานคลี่ยิ้มให้เพื่อนรัก นึกขอบใจในความหวังดีของเพื่อนคนนี้จริงๆ ที่ตั้งแต่เข้ามหาลัยมา ก็ได้ณัฐชานี่แหละที่คอยแนะนำให้คำปรึกษา ถ้าไม่มีอีกคนชีวิตเธอก็คงแย่เหมือนกัน วันไหนทำงานเหนื่อย ตื่นไม่ไหวก็ได้เพื่อนนี่แหละ คอยเล็คเชอร์หรือไม่ก็ฝากงานไปส่งได้ แต่ก็แอบสงสารที่ต้องคอยดูแลเธอจนไม่มีเวลาไปมีแฟนอะไรกับใครเค้าเลย ซึ่งก็เหมือนๆ กันกับเธอด้วย ทำงาน เรียน วนลูปอยู่แบบนี้ ถึงจะมีมาจีบมากมายเธอก็ไม่สนใจอยู่ดี แต่ก็ใช่ว่าเธอเองจะเป็นเด็กดีเรียบร้อยอะไรหรอกนะ ทำงานกลางคืนแบบนั้นจะให้เอาอะไรมาเรียบร้อย แค่การแต่งตัวในแต่ละวันนี่ก็ไม่ใช่ละ เธอก็ยังคงกินดื่มบ้างในบางครั้งตามประสาวัยรุ่น แต่ก็ยังคงระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครมาทำอะไรได้ง่ายๆ

CN Hotel

"เออ....ได้ดิ เดี๋ยวคืนนี้เจอกัน" เสียงทุ้มของ'ชนก'ผู้บริหารบริษัทซีเอ็นกรุ๊ปกรอกเสียงลงบนสมาร์ตโฟนเครื่องหรู ก่อนจะกดวางหลังบทสนทนาจบลง เป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นพอดี

กริ้งง~

เจ้าของห้องทำงานที่พึ่งวางสายส่วนตัวไป ต้องหันกลับมากดสปีคเกอร์โฟนโทรศัพท์บนโต๊ะแทน

"ว่าไงอร"

"บอสคะ คุณนภัทรมาขอพบค่ะ"

"ให้เข้ามาเลย" หลังจากสายถูกตัดไปแล้วยังไม่ถึงนาที บานประตูก็ถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงไม่ต่างจากเจ้าของห้องจะก้าวเข้ามาภายใน

"ว่าไงมึง งานการไม่มีทำเหรอถึงได้มาหากูถึงที่นี่" ชนกยกคิ้วข้างนึงขึ้นถาม พลางเอนตัวลงไปกับพนักพิงเก้าอี้ตัวใหญ่

"มีดิ แต่ให้ลูกน้องจัดการให้แล้ว ไม่งั้นกูจะจ้างพนักงานไว้ทำไมวะ" คนมาใหม่ตอบกลับ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะของชนก ก่อนจะเอนหลังด้วยท่าทีสบายราวกับคุ้นชินเป็นอย่างดี "แล้วคืนนี้ไปไหนป่ะเนี่ย"

"แล้วมีคืนไหนที่กูไม่ไปวะ แต่ไอ้กานต์มันชวนไปอีกที่นึง เห็นบอกว่าคนสวยๆ เยอะ " ชนกนั่งประสานมือในมาดผู้บริหาร ยกยิ้มมุมปากขึ้น บ่งบอกว่ากำลังรู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่เพื่อนแนะนำมา

"หึ! ทำไมไม่หาเมียสักคน ซื้อกินสนุกเหรอ?" คนตรงหน้าชนกเอ่ยปากถาม ที่เพื่อนของตนไม่ยอมแต่งงานมีลูกมีเมียสักที ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาก็มีครบทุกอย่างแล้วเหลือก็แค่คนข้างกายนี่แหละ

"ไม่เอาหรอก มึงก็รู้กูขี้เบื่อ สู้ซื้อกินไปวันๆ มีของแปลกใหม่ให้เชยชมอยู่ตลอดไม่ดีกว่าเหรอ แล้วแต่ละคนก็ลีลาไม่เหมือนกัน กูอยากลองให้ครบทุกท่า ทุกแบบ" ชนกพูดออกไปอย่างไม่ยี่หระ เขาชอบความแปลกใหม่ มากกว่าการเจออะไรเดิมๆ กับคนเดิมๆ อีกทั้งเขาก็มีเงินเพียงพอที่จะซื้อผู้หญิงใหม่ๆ ได้ไม่ยาก

"ผ่านมึงมาครึ่งประเทศแล้วนี่ยังไม่ครบทุกท่าทุกแบบอีกเหรอวะ?" นภัทรกระตุกยิ้มมุมปากถาม

"ยัง ยังไม่มีใครที่กูรู้สึกถึงใจจริงๆ สักคน มีแต่เด็กๆ เบๆ น่าเบื่อ แต่มีอารมณ์มันก็ต้องเอาป่ะ หึ!"

"ไม่ถึงใจมึงเพราะว่ามึงซาดิสต์หรือเปล่าวะ เท่าที่กูเห็นเด็กมึง ตัวนี่เป็นจ้ำทุกคนเลย มึงจะเอาเค้าหรือจะฆ่าเค้าวะ เพลาๆ บ้างก็ได้กูละสงสารผู้หญิง"

"ก็ช่วยไม่ได้ กูจ่ายเงินไปแล้วยังไงก็ต้องยอมป่ะ แล้วผู้หญิงพวกนั้นก็สมัครใจเองด้วย บางคนยังจะให้กูเอาฟรีเลย แต่กูไม่เอาด้วยหรอก เดี๋ยวมาระรานกูอีก"

"กลัวว่างั้น?"

"กูไม่ได้กลัวเว้ย! แค่รำคาญ บางคนนี่ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกูฉิบหาย! ได้แค่ครั้งเดียว แบบนี้ไงกูถึงไม่อยากมีเมียอ่ะ" ชนกตอบกลับไปอย่างหัวเสีย เมื่อต้องเล่าเหตุการณ์ที่โดนผู้หญิงพวกนั้นทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเกินเหตุ

"หึ! พ่อคนฮอต เจ้าชู้ให้ได้ตลอดเถอะ ไอ้ที่บอกว่าไม่อยากมีเมียกูกลัวว่ามีแล้วจะเป็นแปลงร่างเป็นเต่าหดหัวอยู่แต่ในกระดองนี่สิ"

"กูไม่กลัวและก็ไม่คิดจะมีเมียด้วย"