1.วันที่พี่หญิงไม่กลับมา

ภายในห้องอาบน้ำที่อบอวลไปด้วยไออุ่น เสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ คลอไปกับความเงียบสงบของค่ำคืน พี่สาวนั่งพิงขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย ขณะที่น้องสาวนอนซบอยู่บนตักของนางอย่างคุ้นเคย ราวกับช่วงเวลาเช่นนี้เป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่มีเพียงพวกนางสองคนเท่านั้น “เสด็จพี่” “เจ้าเอ๋อร์พรุ่งนี้พี่ต้องออกเดินทางแล้วไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์ที่ต้าเซี่ยเจ้าต้องเป็นเด็กดีนะเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้าจะกลับมาหาเจ้าที่หนานเจา”น้องสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าหาอ้อมแขนของพี่สาวมากขึ้น มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่นราวกับไม่อยากให้อีกฝ่ายจากไป หลีโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ่าง ก่อนหยิบกระดิ่งทองเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนขอบอ่างขึ้นมาถือไว้ในมือ กระดิ่งนั้นสะท้อนแสงเทียนเป็นประกาย เสียงกรุ๋งกริ๋งเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อมันขยับอยู่ในฝ่ามือ นางเดินเข้าไปหาพี่สาวแล้วนั่งลงตรงหน้า ก่อนจะยกข้อเท้าของอีกฝ่ายขึ้นอย่างระมัดระวัง นิ้วเล็กค่อย ๆ ผูกสายกระดิ่งเข้ากับข้อเท้าให้แน่นพอดี จากนั้นจึงลูบมันเบา ๆ ราวกับกำลังฝากความทรงจำบางอย่างเอาไว้ “พี่หญิงกระดิ่งทองนี้เสด็จพ่อประทานให้ตอนที่ข้าเกิด จากนี้ไปให้มันอยู่เป็นเพื่อนท่านแทนข้านะหากฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ยบังอาจรังแกท่านอย่าลืมเขียนจดหมายมาหาเจ้าเอ๋อร์นะ…เจ้าเอ๋อร์จะไปฆ่าเขาเอง” พี่สาวมองท่าทางนั้นแล้วถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นจึงกอดน้องสาวไว้แน่นขึ้น มือหนึ่งลูบศีรษะซ้ำ ๆ เหมือนต้องการปลอบโยน

หนึ่งปีต่อมา ภายในห้องเงียบสงบ องค์หญิงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ มือเรียวถือพู่กันค่อย ๆ แต้มหมึกลงบนกระดาษอย่างใจเย็น ภาพเธอกับพี่หญิงตรงหน้าเกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงรายละเอียดเล็กน้อยที่ปลายพู่กันกำลังบรรจงเติมลงไป“บ่าวผิดไปแล้วเพค่ะ บ่าวรู้ผิดแล้วขอองค์หญิงโปรดเมตตาด้วย บ่าวผิดไปแล้วขอองค์หญิงทรงไว้ชีวิตด้วยเพค่ะ”แต่ความสงบกลับถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างรีบร้อน บ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด น้ำเสียงสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะรีบทิ้งตัวลงคุกเข่าแล้วก้มหน้าจนหน้าผากแนบพื้นเสียงร่ำร้องดังไปทั่วห้องจนองค์หญิงหยุดมือ พู่กันที่กำลังจะแตะลงบนกระดาษค้างอยู่กลางอากาศ นางเหลือบมองบ่าวที่ตัวสั่นอยู่บนพื้น

นางเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าบ่าวที่ยังคงก้มหน้าติดพื้น ก่อนเอื้อมมือไปหยิบพู่กันที่เปื้อนหมึกขึ้นมาอย่างใจเย็น ปลายพู่กันถูกยกขึ้นแตะลงบนใบหูของอีกฝ่ายเบาๆ ทิ้งรอยหมึกสีดำไว้บนผิวขาว ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น “เจ้าไม่รู้หรือไงว่าเวลาที่ข้ากำลังวาดภาพข้าเกลียดการถูกรบกวนที่สุด หูของเจ้าไม่ได้ยินคำพูดของข้าหรือว่าตาของเจ้าจะบอดกันแน่ หึ หึ” พูดจบนางก็เลื่อนพู่กันขึ้นช้า ๆ ปลายพู่กันที่เปื้อนหมึกกำลังจะถูกแต้มลงตรงหางตาของบ่าว รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์หญิงยิ่งชัดขึ้นราวกับกำลังหยอกเล่นกับของสนุกตรงหน้า บ่าวได้แต่หลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหนี

“องค์หญิงเพคะ!”ชุ่ยสี นางกำนัลคนสนิทของฮั่วเจาหวาก็วิ่งเข้ามาพอดี “วันนี้องค์หญิงจวินหวาเดินทางจากต้าเซี่ยกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดที่หนานเจาฝ่าบาทมีรับสั่งอนุญาตให้พระองค์ไปรอรับที่หน้าประตูวังได้เพคะ”

“เสด็จพี่หญิงกลับมาแล้ว” ร่างเล็กจะรีบวิ่งออกจากตำหนักไปทันทีโดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าที่ข้อเท้าของนางยังมีโซ่ตรวนคล้องอยู่ ทุกครั้งที่ก้าวเดิน เสียงโซ่กระทบพื้นหินดังกรุ๊งกริ๊งตามหลัง แต่แทนที่จะทำให้นางช้าลง กลับยิ่งเร่งฝีเท้าอย่างไม่คิดชีวิต ชายกระโปรงถูกยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้สะดุดล้ม ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความซุกซน บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างเด็กที่กำลังจะได้พบคนสำคัญที่สุด

(องค์หญิงมีนิสัยอารมณ์ร้ายตั้งแต่ที่องค์หญิงจวินหวาแต่งไปต้าเซี่ย แม้แต่ฝ่าบาทและฮองเฮาเหนียงเหนียงก็ควบคุมองค์หญิงหลีโม่ไม่ได้ทำได้เพียงขังองค์หญิงไว้ในตำหนัก)

บ่าวทั้งสองรีบวิ่งตามองค์หญิงออกมาจากตำหนัก พอเห็นโซ่ตรวนที่ข้อเท้าขององค์หญิงลากกระทบพื้นเป็นระยะ พี่ชุ่ยสีก็อดหันไปมองอีกคนไม่ได้ ก่อนจะลดเสียงลงแล้วกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง “วันหน้าพวกเจ้าทำงานต้องระวังไว้ให้ดีล่ะ” “เจ้าค่ะพี่ชุ่ยสี”

“เสด็จพี่หญิง”องค์หญิงวิ่งมาถึงหน้าประตูวังด้วยใบหน้าเปี่ยมความดีใจ แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆจางลง เพราะตรงหน้ากลับไม่มีพี่หญิงอย่างที่นางเฝ้ารอ มีเพียงเสด็จพ่อและเสด็จแม่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าข้าราชบริพาร สีพระพักตร์ของทั้งสองเต็มไปด้วยความเศร้า และพระเนตรแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก“พี่หญิงล่ะ เสด็จแม่ เสด็จพี่หญิงล่ะเพคะ” “แม้แต่สัตรีอย่างแม่ยังรู้ดีว่ายามศึกสงครามไม่ฆ่าทูตสันติจวินเอ๋อร์ไปสมรสเพื่อบ้านเมืองต่อให้นางทำผิดก็ไม่ควรทารุณจวินเอ๋อร์จนตายอย่างทรมารเช่นนี้”พูดจบ น้ำตาของผู้เป็นแม่ก็ยิ่งไหลพราก นางก้มหน้าซบลงกับร่างลูกสาว พลางร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดจนตัวสั่น