2. กระดิ่งเลือด แลกล้างแค้น

ฝ่าเท้าที่คล้องด้วยโซ่ตรวนก้าวเดินเข้าไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับพื้นเบื้องล่างหนักอึ้งด้วยแรงโน้มถ่วงแห่งความจริงที่ไม่อยากยอมรับ ลมหายใจสะท้านเฮือกขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วยและไหลอาบแก้มลงมาเงียบๆ โดยไม่มีเสียงสะอื้น“เสด็จพี่หญิง”ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบจับชายผ้าสีขาวที่คลุมทับร่างอยู่ค่อยๆ เปิดมันออกอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่ใบหน้าอันซีดเซียวปรากฏแก่สายตา ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้ามาคือความเศร้าและความตกตะลึงราวกับมีคนเอาของแข็งมาฟาดเข้ากลางหน้าผากที่แก้มของร่างที่ไร้ลมหายใจนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่รอยแผลเป็นจางๆ จากความทรงจำ แต่มีคำว่า "ต่ำช้า" เขียนด้วยตัวหนังสือหวัดๆ ราวกับจงใจตอกย้ำความทุกข์ทรมานก่อนจากไป

“นี่คือกระดิ่งทอง” (เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมพี่จะกลับมาหาเจ้าที่หนานเจา)

“เจ้าเอ๋อร์…!!เจ้าจะทำอะไร”เสียงอุทานด้วยความตกใจของท่านแม่ดังลั่น เมื่อเห็นบุตรสาวพุ่งมือเข้าไปล้วงควานหาบางอย่างบริเวณเรียวขาของพี่หญิง ท่าทางกะทันหันนั้นทำให้ท่านแม่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบพุ่งเข้ามาห้ามปรามด้วยความคาดไม่ถึง

ทว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกและสายตาทุกคู่ที่มองมาด้วยความงุนงง มือเรียวของนางเอกก็ดึงสิ่งของชิ้นหนึ่งออกมาได้สำเร็จ กริ๊ง... แกร๊ง...“ทำไม มันถึงมาอยู่ที่นี่”น้ำเสียงเยียบเย็นเอ่ยถามด้วยความกดดัน ดวงตาสอดประกายคาดคั้นราวกับจะควักเอาความจริงออกมาจากปากอีกฝ่ายให้ได้ ท่ามกลางความเงียบงัน นางกำนัลคนสนิททรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและเสียใจ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เสียงสะอื้นไห้ปนขาดห้วงเอ่ยเล่าความจริงอันโหดร้ายออกมา“เป็นเพราะพวกนางเพคะองค์หญิงบอกหม่อมฉันก่อนสิ้นใจว่าพวกนางหลอกองค์หญิงไปยังสถานที่ที่เรียกว่าแดนสวรรค์จนทำให้ฮ่องเต้ต้าเซี่ยทรงกริ้ว องค์หญิงถูกขังอยู่ที่นั่นสามวันสามคืนตอนที่ออกมา ตามร่างกายไม่มีผิวหนังดีๆเหลืออยู่เลยแม้แต่ในที่ลับนั้นก็ยังถูกยัดด้วยกระดิ่งทองที่องค์หญิงทรงรักที่สุดเจ้าค่ะ” ท่านแม่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกอบกุมใบหน้า ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจแทบขาด เมื่อจินตนาการถึงความทรมานที่ลูกสาวสุดที่รักต้องเผชิญ ด้านผู้เป็นพ่อกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหน้า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความแค้นฝังลึก ขณะที่นางเอกยืนนิ่งกัดริมฝีปากจนห่อเลือด น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและแค้นเคืองไหลรินอาบสองแก้มอย่างสุดจะกลั้น มือที่กำกระดิ่งทองสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นในอก“จวินเอ๋อร์ของแม่”

“แดนสวรรค์งั้นหรือ” “เพคะ…คือตำหนักจี๊เล่อคือตำหนักบรรทมของโจวเหยียนฮ่องเต้ต้าเซี่ยเป็นสถานที่ที่หรูหราที่สุดในวังโจวเหยียนฮ่องเต้ต้าเซี่ยและก็น่ากลัวที่สุดด้วย หลังจากองค์หญิงออกมาทนต่อความอัปยศไม่ไหวก็สิ้นลมในวันนั้นเองเพคะหม่อมฉันแสร้งทำเป็นตกใจจนเป็นใบ้และเสียสติมาตลอดทางจึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดเพื่อกลับมาบอกสาเหตุการสิ้นพระชนม์ที่แท้จริงขององค์หญิงเพคะ”

“เป็นเพราะเราไร้ความสามารถ…เราช่างไร้ความสามารถ”ผู้เป็นพ่อทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดแรง กำปั้นหนักๆ ทุบลงบนอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดแสนสาหัสที่สุมอยู่ข้างใน“คนต้าเซี่ยยังบอกอีกว่าองค์หญิงวาสนาน้อยชีวิตต่ำช้าไม่คู่ควรจะฝังในสุสานหลวงต้าเซี่ยแล้วก็ส่งพระศพองค์หญิงใส่เกวียนวัวลากกลับมาที่หนานเจาตลอดทางมีเพียงเสื่อผืนเดียวที่ใช้ห่อศพเพคะ”สิ้นเสียงรายงานนั้น บรรยากาศรอบๆก็ดิ่งลึกลงสู่ความมืดมนและเย็นเยียบจนน่ากลัว ความอัปยศอดสูที่พี่สาวผู้สูงศักดิ์ต้องได้รับจากการกระทำอันไร้มนุษยธรรมของคนต้าเซี่ย ทำให้ความโกรธแค้นในใจของทุกคนปะทุขึ้นมาจนแทบแผดเผาทุกสิ่งเป็นจุล

ทันใดนั้นเอง เสียงเกราะกระทบพื้นดังสนั่นขึ้น ทหารองครักษ์นายหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างประตูทนเห็นภาพความอัปยศนี้ไม่ไหวอีกต่อไป เขาคุกเข่าลงกระแทกพื้นอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“ฝ่าบาท ต้าเซี่ยดูหมิ่นหนานเจาถึงเพียงนี้ใครจะไปทนไหว มันเกินจะทนแล้วพะยะค่ะ” “แต่กำลังทหารของต้าเซี่ยมากกว่าเรานับร้อยเท่าอีกทั้งฮ่องเต้ต้าเซี่ยผู้นั้นก็โหดเหี้ยมไร้ความปรานีหนานเจาจะไปสู้ได้อย่างไร” “หรือเราต้องทำตามที่พวกเขาบอกส่งองค์หญิงไปอภิเษกอีกคนจริงๆพะยะค่ะ”

หลีโม่ที่นั่งมองศพพี่สาวอยู่ถึงกับสะบัดหน้าพรวด มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความโกรธแค้นแผดเผาขึ้นในอกจนร่างทั้งร่างสั่นเทา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังต่อความอ่อนแอของฮ่องเต้และโชคชะตาที่ถูกหยิบยื่นให้เป็นเบี้ยตัวหนึ่ง“เสด็จพ่อส่งลูกไปอภิเษกเถอะเพคะ”

“หลีโม่ไม่ได้น!!ะ” น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของผู้เป็นแม่ที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ นางจ้องมองกระดิ่งในมือด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเปล่งวาจาออกมาทีละคำ น้ำเสียงราบเรียบทรงพลังและเฉียบคมจนคนฟังต้องสะท้าน“ในเมื่อต้าเซี่ยต้องการองค์หญิงอีกคนนักเช่นนั้นก็ เอาชีวิตของพวกเขามาแลกก็แล้วกัน”สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว นางก็ออกแรงบีบกระดิ่งในมือจนเกิดเสียงกังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ