Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 7

ภายในห้องอาบน้ำที่อบอวลไปด้วยไออุ่น เสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ คลอไปกับความเงียบสงบของค่ำคืน พี่สาวนั่งพิงขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย ขณะที่น้องสาวนอนซบอยู่บนตักของนางอย่างคุ้นเคย ราวกับช่วงเวลาเช่นนี้เป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่มีเพียงพวกนางสองคนเท่านั้น “เสด็จพี่” “เจ้าเอ๋อร์พรุ่งนี้พี่ต้องออกเดินทางแล้วไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์ที่ต้าเซี่ยเจ้าต้องเป็นเด็กดีนะเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้าจะกลับมาหาเจ้าที่หนานเจา”น้องสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าหาอ้อมแขนของพี่สาวมากขึ้น มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่นราวกับไม่อยากให้อีกฝ่ายจากไป หลีโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ่าง ก่อนหยิบกระดิ่งทองเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนขอบอ่างขึ้นมาถือไว้ในมือ กระดิ่งนั้นสะท้อนแสงเทียนเป็นประกาย เสียงกรุ๋งกริ๋งเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อมันขยับอยู่ในฝ่ามือ นางเดินเข้าไปหาพี่สาวแล้วนั่งลงตรงหน้า ก่อนจะยกข้อเท้าของอีกฝ่ายขึ้นอย่างระมัดระวัง นิ้วเล็กค่อย ๆ ผูกสายกระดิ่งเข้ากับข้อเท้าให้แน่นพอดี จากนั้นจึงลูบมันเบา ๆ ราวกับกำลังฝากความทรงจำบางอย่างเอาไว้ “พี่หญิงกระดิ่งทองนี้เสด็จพ่อประทานให้ตอนที่ข้าเกิด จากนี้ไปให้มันอยู่เป็นเพื่อนท่านแทนข้านะหากฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ย

พระราชวังต้าเซี่ย หรงกุ้ยเฟยสนมคนโปรดของโจวเหยียนภายในตำหนักของหรงกุ้ยเฟยอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ บรรยากาศยามสายเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงน้ำจากสระด้านนอกไหลแผ่วเบา หรงกุ้ยเฟยนอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างสบาย พระพักตร์ที่มักเย็นสงบยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่นผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหน้ามีโต๊ะเตี้ยวางผลไม้และชาร้อน ส่วนปลายตั่งนั้น หรูฮวาขันทีคนสนิทกำลังนั่งคุกเข่า ค่อย ๆ นวดคลึงฝ่าเท้าให้นางอย่างระมัดระวังนางเหลือบมองขันทีคนสนิทที่ยังคงตั้งอกตั้งใจรับใช้ ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ“เจ้าทาสชั้นต่ำฝีมือเจ้าเริ่มมีลูกเล่นมากขึ้นแล้วนะ” “พระวรกายของเหนียงเหนียงล้ำค่ายิ่งนักฝ่าบาททรงทะนุถนอมเป็นที่สุดกระหม่อมมิกล้าทำให้ความไว้ใจของฝ่าบาทและเหนียงเหนียงเสียไปพะยะค่ะ”ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านเรียวขาอย่างแผ่วเบาเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับไปนวดอย่างสำรวม ทว่าความรู้สึกจากสัมผัสนั้นทำให้หรงกุ้ยเฟยมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากก่อนปรายตามองเขาอย่างรู้ทันซ่งเหม่ยเหริน สนมของโจวเหยียน “ในหกตำหนักจะมีผู้ใดเทียบความงามสนมของโจวเหยียนได้แม้แต่ตำหนักจี๊เล่อก็มีเพียงเหนียงเหนียงเข้าออก

“บนโลกนี้ยังมีคนยอมมกรีดเลือดวาดภาพเพื่อประจบเหนียงเหนียงอีกหรือถึงกับใช้วิธีกรีดข้อมือเอาเลือดออกมาใช้เลยทีเดียว องค์หญิงจากแคว้นเล็กๆแถบชายแดนช่างต่ำต้อยไร้รสนิยม”“ข้าชอบสุนัขที่เชื่อฟังแต้ถ่าต่ำต้อยเกินไปมันก็น่าเบื่อ ข้าเริ่มเพลียแล้วจะไปพักผ่อนสักครู่แยกย้ายกันไปเถอะ”กุ้ยเฟยเอ่ยจบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่งราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องขบขันเล็ก ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ทว่าบรรดานางสนมที่อยู่รายรอบกลับพากันหัวเราะออกมาเบาๆบางคนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม แต่แววตาทุกคู่ล้วนเต็มไปด้วยความเห็นพ้อง“เหนียงเหนียงคงอยากเตรียมตัวเพื่อไปปรนนิบัติรับใช้ที่ตำหนักจี๊เล่อในคืนนี้สินะเพค่ะ”หรงกุ้ยเฟยปรายตามองหลีโม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก แววตาของนางเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง“แต่ถ้าพี่สาวเจ้าว่านอนสอนง่ายสักสามส่วนของเจ้าก็คงไม่ทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจถึงเพียงนั้น…ฮ่า ฮ่า องค์หญิงก็อยู่ที่นี่ตั้งใจวาดภาพต่อไปเถอะนะ”นางพูดพลางหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป “น้อมส่งเหนียงเหนียง”หลั

ยามสายภายในสวนหลวงเงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยลอยปะปนไปกับสายลม หลีโม่เดินทอดน่องไปตามทางหินอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวแตะกลีบดอกไม้ที่ยื่นออกมาจากกิ่ง ก่อนจะก้มลงมองดอกหนึ่งอย่างสนใจโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างมากนัก นางกำนัลหลายคนเดินตามหลังสตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์หรูหรา เครื่องประดับทองคำบนศีรษะสะท้อนแสงแดดวูบวาบทุกครั้งที่นางขยับกาย หรงกุ้ยเฟยเดินผ่านทางเดินกลางสวนด้วยท่าทีสูงส่ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหลีโม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล “นังทาสชั้นต่ำ เห็นข้าแล้วกล้าดียังไงถึงไม่เข้ามาทำความเคารพ”หลีโม่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาเธอ”ถวายบังคมพี่กุ้ยเฟยเพคะ”“นี่น่ะหรือกิริยามารยาทของเจ้าช่างเป็นของชั้นต่ำที่เอาออกงานไม่ได้จริงๆ” หลีโม่กลับไม่ได้สะทกสะท้าน นางเพียงยกมือจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหรงกุ้ยเฟยตรง ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า“พี่กุ้ยเฟยเพคะช่วงนี้หม่อมฉันพึ่งจะได้เรียนรู้คำใหม่คำหนึ่งคือคำว่า…ได้ท้ายจนเหลิง”ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธ คำพูดนั้นไม่ต่างจากการตบหน้ากันต่อหน้าผู้คน นางก้าวเข้าหาหลี่โม่โดยไม่สนใจว่าเหล่านางกำนัลกำลังมองอยู่ มือเรียวยกขึ้นสูงหมายจะฟาดลงบนใ