Se connecterPartager
29. หวังคืนสู่ความโปรดปราน
Date de publication:
2026-10-26 11:54:05
Dernier chapitre
เลือดกับมังกร 36. เครื่องสังเวยชิ้นสุดท้าย
“ที่ร้องไห้ก็เพื่อเสด็จพี่หญิง…ที่ยิ้มก็เพื่อวันนี้”หลีโม่เอ่ยจบ รอยยิ้มบยังคงแต้มอยู่บนริมฝีปาก ดวงตากลับสงบนิ่งจนไม่อาจรู้ความคิดของเธอ เธอค่อยๆ หันหน้าไปทางกำยานที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโจวเหยียน ควันสีขาวบางเบาลอยขึ้นจากกระถาง ก่อนจะแผ่กระจายไปในอากาศอย่างเงียบงัน กลิ่นหอมจางๆ อบอวลอยู่รอบตำหนัก ราวกับไม่มีสิ่งใดผิดปกติ“ฝ่าบาทกลิ่นกำยานในตำหนักของหลีโม่หอมใหมเพคะ”“กำยานสงบจิต มีพิษ”“แน่นอนว่าไม่มีพิษเพคะฝ่าบาทแอบไปตามหมอหลวงมาตรวจสอบตั้งหลายคนแล้วมิใช่หรือ กำยานสงบจิตไม่มีพิษจริงๆมันแค่ช่วยให้คนเรารู้สึกผ่อนคลายเท่านั้น กำยานส่งวิญญาณในตำหนักจี๊เล่อก็ไม่มีพิษมันแค่ช่วยให้เวลาทำเรื่องพรรค์นั้นจะยิ่งรู้สึกเคลิ้มมากขึ้นเท่านั้น กำยานสองชนิดนี้หากดมแยกกันก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่หากดมทั้งคู่ทั้งวันทั้งคืนจะทำให้คนเราถูกฝันร้ายรุมเร้ามากขึ้นเรื่อยๆหงุดหงิดง่ายขึ้นเรื่อยๆขี้ระแวงมากขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดหัวใจก็จะล้มเหลวและก้าวไปสู่พิธีส่งวิญญาณ”“เจ้า…เจ้า!”หลีโม่หยิบกระปุกยาออกมาจากเสื้อยกขึ้นต่อหน้าฝ่าบาท“ไม่ใช่ฝ่าบาทเองหรอกหรือที่บอกว่ากำยานนั่นทำให้ท่านสุขสำราญราวกับขึ้นสวรรค์ น่าเสียดาย
เลือดกับมังกร 35. บทละครของหลีโม่
ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากสั่งการ ความเจ็บปวดพลันแล่นขึ้นมาจากกลางอกอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะเปลี่ยนเป็นซีดขาว มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกแน่น ลมหายใจติดขัดจนไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้ในทันที“ฝ่าบาท!”ขันทีที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบถลาเข้ามาประคองร่างของเขาเอาไว้ทันที เมื่อเห็นว่าโจวเหยียนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ก็ยิ่งตกใจ“โปรดถนอมพระวรกายด้วยพ่ะย่ะคะ”“พวกหัวโบราณไม่ได้บอกหรือฮ่องเต้ไม่ควรโปรดใครเพียงคนเดียว ดี…งั้นบอกพวกเขาให้ส่งบุตรสาวเข้าวังมาให้หมดพาไปที่ตำหนักจี๊เล่อ ให้พวกนางดูให้เต็มตาว่าเราโปรดฮองเฮาคนเดียวแค่ใหน”ดวงตาที่เคยทรงอำนาจเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะเซถลาไปข้างหน้าอย่างหมดแรง ขันทีคนสนิทที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องล่างร้องลั่นด้วยความตกใจ สุดเสียงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง สองมือพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังทรุดฮวบลงกับพื้นตำหนักได้อย่างเฉียดฉิว ทว่ายังไม่ทันที่คำสั่งหรือประกาศใดจะหลุดจากปากขันทีผู้ภักดี ร่างของฝ่าบาทก็ล้มลงไป“ฝ่าบาทท ตามหมอหลวงเร็ว”ตำหนักภายในตำหนักอันเงียบสงบ กลิ่นหอมอบอวลอ่อนๆ ของกำยานหลานเฉ่าช่วยผ่อนคลายบรรยากาศที่เคยตึงเครียดล
เลือดกับมังกร 34.คำมั่นของฝ่าบาท
โจวเหยียนดึงหลีโม่เข้ามากอดอย่างปลอบโยน “เป็นเราที่ผิดเอง”(พี่หญิงท่านได้ยินใหมในที่สุดเขาก็ยอมรับแล้วว่าความตายของท่านเขาก็มีส่วนด้วย)“หลีโม่ เจ้าเข้าใจใหมในโลกนี้มีเพียงเจ้าที่เข้าใจเราและมีเพียงเราที่เข้าใจเจ้าเราเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา”“แต่ท่านติดค้างเสด็จพี่ข้าหนึ่งชีวิต”“เราจะชดใช้ด้วยตัวเราเอง”(โอ้ว…อย่างนั้นหรือนี่ท่านพูดเองนะ) เธอลอบยิ้มอยู่ในใจ แววตาคู่งามฉายประกายบาง ในเมื่อโจวเหยียนเป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะชดใช้ด้วยตัวเอง เช่นนั้นเธอก็ย่อมไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธคำพูดนี้ เพียงแต่การชดใช้ที่เธอต้องการนั้น จะเป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงอย่างแน่นอน“หลีโม่มาเป็นฮองเฮาของเราดีหรือไม่ ต่อไปนี้หลีโม่ว่าไงเราก็ตามนั้นเราจะอยู่กับเจ้าไปชั่วชีวิต”“เพคะ” หลีโม่เหลือบสายตาไปยังกระปุกเทียนหอมที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก ควันสีขาวลอยคละคลุ้งออกจากปากกระปุก ก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วห้องอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าแผนการ ราวกับในที่สุดก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังถ้อยคำของอีกฝ่าย (อ๋อ ท่านยังอยากจะมีชีวิตที่สมบูรณ์ไปจนวันตายสินะ)“เรื่องแค่นี้ยังทำไม่สำเร็
เลือดกับมังกร 33. เจ็บปวดเพราะไร้ทางเลือก
“ถูกศัตรูทรมานแถมยังตายด้วยน้ำมือคนที่รักช่าง…น่าสงสารจริงๆ”หลีโม่เดินก้าวพ้นประตูตำหนักเย็นออกมาอย่างช้าๆ แสงจันทร์ข้างนอกสว่างจนเห็นแผ่นหลังของฝ่าบาทได้อย่างชัดเจน พระองค์ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เสด็จกลับไปไหน หลีโม่หยุดยืนมองแผ่นหลังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆยิ้มออกมา“ฝ่าบาทท่านกลัวหรือไม่หากวันหนึ่งหลีโม่จะฆ่าท่าน”ตำหนักหลินอันหลังจากผ่านพ้นความตึงเครียดที่ตำหนักเย็น หลีโม่เดินกลับมาถึงตำหนักของตนด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย เธอไม่ได้กวาดสายตามองรอบห้องอย่างหวาดระแวง และไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นแม้แต่น้อยเธอตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ ค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ฝังมุกอย่างสบายอารมณ์ สองมือหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกเบาๆ ปลายพู่กันแตะลงบนกระดาษซวนจื่อสีขาวสะอาดตา เคลื่อนไหวไปตามลวดลายที่เธอต้องการอย่างลื่นไหลและนุ่มนวล“อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะวันนี้ข้าอารมณ์ดี”“องค์หญิง นับแต่หรงเฟยตายเจ็ดวันแล้วที่ฝ่าบาทไม่เสด็จมาตำหนักหลินอันเลยหรือว่าคำพูดของหรงเฟยในวันนั้นจะทำให้ทรงระแวงในตัวท่านเพคะ”“แล้วอย่างไรเล่า…เดี๋ยวเค้าก็มา”“ฝ่าบาทเสด็จ” รอยยิ้มของหลีโม่ปรากฏขึ้น
เลือดกับมังกร 32. ความแค้นใต้ตำหนักเย็น
ตำหนักเย็นตำหนักเย็นเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหนาวพัดผ่านบานหน้าต่างที่ผุพัง แสงตะเกียงริบหรี่ส่องให้เห็นเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ข้อมือทั้งสองข้างถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กเส้นหนา ปลายโซ่ผูกติดกับเสาหินด้านข้าง ทุกครั้งที่นางขยับตัว เสียงโลหะกระทบกันจะดังก้องไปทั่วห้อง หรงเฟยซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตอยู่อย่างสูงศักดิ์ บัดนี้กลับเหลือเพียงอาภรณ์ยับย่นกับใบหน้าซีดเซียว เสียงฝีเท้าจากด้านนอกดังใกล้เข้ามา ขันทีเฝ้าประตูรีบคุกเข่าลงเมื่อเห็นบุรุษในชุดมังกรสีเหลืองทองเดินเข้ามาพร้อมกับหลีโม่ เหล่าทหารต่างก้มศีรษะเปิดทางให้“เจ้าช่างทนทายาดนักนะ”“ข้า ผิดไปแล้ว ฝ่าบาท…เหนียงเหนียงขอร้องท่านปล่อยข้าไปเถอะ”“แต่ว่า เจ้าไม่มีบ้านให้กลับแล้ว”“อะไรนะ ท่านพ่อข้าล่ะ ท่านแม่ข้าล่ะ”“แน่นอนว่าทุกคนถูกจับเข้าคุกหมดแล้วอย่างไรเล่า”“พ่อข้าทุ่มเทเพื่อบัลลังก์ของท่านไปตั้งเท่าไหร่ กำจัดศัตรูให้ท่านไปตั้งเท่าไหร่ก่อนท่านจะครองบัลลังก์ได้มั่นคงล้วนเป็นฝีมือท่านพ่อ ล้วนเป็นเพราะสกุลหรงของเรา ท่านมีสิทธิ์อะไรทำเช่นนี้”“เป็นขุนนางก็ต้องจงรักภักดีต่อฮ่องเต้เป็นพ่อของเจ้าเองที่ลืมหน้าที่ขุนน
เลือดกับมังกร 31.วิปลาสชักศึกเข้าตัว
“อย่าเข้ามานะ…อย่าเข้ามานะ”“ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะดั่งดนตรีสวรรค์จริงๆ”“อย่า…อย่านะ ไม่นะ” เสียงร้องหวาดผวาหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาของหรงเฟย ร่างระหงพยายามตะเกียกตะกายถอยร่นไปข้างหลังอย่างลนลาน มือข้างหนึ่งไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวบนพื้นดินที่เปียกชื้น แต่น้ำหนักความตื่นตระหนกทำให้แขนขาอ่อนแรงจนล้มลุกคลุกคลานอย่างน่าเวทนาในจังหวะที่นางทำท่าจะพ้นเงื้อมมือไปได้นั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็หยุดลงเบื้องหน้า หลีโม่ก้าวเข้าไปประชิดด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ก่อนจะกดปลายรองเท้าลงบนหลังมือของนางเต็มแรง“หลีโม่ เจ้า เจ้าตายไปแล้วมิใช่หรือ”“ในเมื่อเจ้ายังไม่ตายแล้วข้าจะตายได้อย่างไร”ฝ่าบาทชะงักกึกอยู่กับที่ ดวงตาขยายกว้างเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของหลีโม่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า วิ่งตรงเข้าไปหาเธอทันทีด้วยความลนลาน สองขาเกือบจะสะดุดชายเสื้อซะเอง แต่ก็ทรงยันตัวไว้แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต"หลีโม่! เจ้าฟื้นแล้วหรือ”“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หลับไปนานเพียงนี้แถมยังฝันว่ามีคนจะทำร้ายฝ่าบาทกับหลีโม่ ฝ่าบาทหลีโม่กลัวเหลือเกิน”“ไม่ต้องกลัว หลีโม่เด็กดี เราเกือบคิดว่าหลีโม่จะไม่ฟื้น
Vous vous intéresseriez aussi à
พระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์465.0K Vuesมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า41.5K Vuesยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.6K Vuesสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K Vuesอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา36 Vuesข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก
บ้านนิยายบายโซ81 Vuesฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา322 Vuesสตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก
ปกแดง179 Vues
