4. ท่ามกลางหมู่บุปผา

“องค์หญิงหลีโม่ช่างยิ่งยโสนักเจอหน้ากุ้ยเฟยเฟนียงเหนียงกลับไม่ยอมคุกเข่าคำนับคิดว่าฐานะองค์หญิงของตัวเองสูงส่งล้ำค่านักหรือไง”

“หนานเจาเป็นเพียงสุนัขรับใช้ของต้าเซี่ยเรา นางเป็นองค์หญิงมาจากใหนกัน…โอ๊ะ องค์หญิงหลีโม่คนนี้ดูท่าจะถือตัวเก่งยิ่งกว่าพี่สาวชั้นต่ำของนางเสียอีก”คำพูดเย้ยหยันยังไม่ทันจางหายไปในอากาศ บรรยากาศรอบตำหนักก็ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงันที่น่ากลัวคำว่า "พี่สาวชั้นต่ำ" ทำหน้าที่เหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลในใจของหลีโม่ ความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวผู้เป็นที่รักและต้องทนทุกข์ทรมานผุดวาบขึ้นมาในหัว ปลุกเพลิงโทสะให้โหมกระพือขึ้นอย่างรวดเร็วจนยากจะสะกดกลั้น

“เจ้า…เจ้าจะทำอะไร! เสียงที่เคยเย่อหยิ่งเย้ยหยันเมื่อครู่บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อเห็นเงาร่างของหลีโม่ก้าวเข้ามาใกล้ ความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากตัวองค์หญิงต่างเมืองทำให้ลมหายใจของสนมสาวติดขัด หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ

หลีโม่ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นตำหนักอย่างนอบน้อม ท่วงท่าและการเคลื่อนไหวเปลี่ยนจากคมกริบเป็นเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างไร้ที่ติ“เหนียงเหนียงทรงมีสง่าราศีงดงามยิ่งนักหลีโม่จ้องมองจนเคลิ้มจึงเสียมารยาทไปชั่วขณะเพคะ”คำพูดที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือรวมถึงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนกะทันหัน ทำให้เหล่าสนมที่กำลังหวาดกลัวถึงกับชะงักค้างไปตามๆ กัน พวกมันมองสตรีที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างสลับกับสนมผู้สูงศักดิ์ด้วยความงุนงง ไม่ทันตั้งรับกับเล่ห์เหลี่ยมและการพลิกลิ้นที่รวดเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือนี้

“เงยหน้าขึ้นมา” “ขอบพระทัยเหนียงเหนียง”

ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มกลับสู่ความปกติ ห่างออกไปอีกฝั่งหนึ่งหลังแนวพุ่มไม้และต้นไม้ใหญ่ ฮ่องเต้โจวเหยียนทรงยืนทอดพระเนตรเหตุการณ์อยู่เงียบๆ พระเนตรคมกวาดมองหลีโม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุกและสนใจในความจัดเจนของนาง

สายลมมาปะทะเข้าที่จมูกของหลีโม่เธอก็รู้ทันทีว่าเขาคือใคร(กลิ่นที่คุ้นเคยเหลือเกิน)เธอคิดและยิ้มเบาๆพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้น

สายตาคมกลอกมองเรือนร่างและใบหน้าขององค์หญิงจากหนานเจาที่ยืนอยู่ เขาคลียิ้มกริ่มตรงมุมปาก แววตาฉายความเจ้าเล่ห์อย่างเปิดเผยขณะทอดมองนางจากระยะไกล ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวทันที(องค์หญิงที่หนานเจาส่งมานี้แต่ละคนหน้าตางดงามถูกใจเรายิ่งนัก)

“เจ้าก็เหมือนกับพี่สาวของเจ้านั่นแหล่ะเป็นแค่ของเล่นชิ้นงาม”เสียงกระซิบเยือกเย็นลอดผ่านริมฝีปากที่ยิ้มหยัน ก่อนที่เรียวปลายนิ้วเย็นเฉียบจะเอื้อมไปยลโฉมใต้คางของหลีโม่ แล้วออกแรงเชยขึ้นบังคับให้สบตา หลีโม่ทำทีสะดุ้ง“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงกำลังชมหลีโม่ว่างดงามเหมือนเสด็จพี่หญิงใช่ใหมเพค่ะ”สิ้นเสียงใสของนาง เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ก็พลันหลุดเล็ดลอดออกมาจากกลุ่มสนมที่ยืนรายล้อมอยู่รอบด้าน พวกนางพยายามปิดปากกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินการตีความคำพูดที่พลิกสถานการณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือ“องค์หญิงที่หนานเจาส่งมาคราวนี้คงไม่ใช่คนปัญญาอ่อนหรอกนะ”

“ดอกโบตั๋นนั้นงดงามและหรูหราข้าชอบมันมากได้ยินว่าองค์หญิงหลีโม่แม้จะเติบโตมาในวังหลังโดยไม่พบปะผู้คนแต่เชี่ยวชาญการวาดภาพยิ่งนักไม่สู้ให้องค์หญิงช่วยเราวาดภาพโบตั๋นนี้ต่อให้เสร็จดีใหมล่ะ” หลีโม่ ย่อกายลงอย่างนอบน้อม ดวงตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นแห่งความตระหนก ก่อนจะเอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เพค่ะ”

“ภาพที่เหนียงเหนียงวาดคือสุดยอดแห่งโบตั๋นหยกดำซึ่งเป็นสีที่เลียนแบบได้ยากที่สุด หากลงพู่กันพลาดไปเพียงนิดเกรงจะทำให้ภาพโบตั๋นนี้เสียเอาได้แม้แต่ฝ่าบาทยังเคยตรัสชมว่าฝีมือการวาดภาพของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงนั้นเป็นเลิศที่สุดในต้าเซี่ย ไม่ใช่ว่าพวกกระจอกที่ใหนจะมาวาดต่อจากเหนียงเหนียงได้หรอกนะ”สนมนางหนึ่งพูดขึ้น

หลีโม่ไม่ได้สนใจคำพูดที่พวกนางพูดเธอแอบยิ้มมุมปาก“ข้าขอยืมปิ่นหงส์ของเหนียงเหนียงมาใช้ได้หรือไม่” “ปิ่นงั้นหรือ”เหนียงเหนียงสงสัยว่าเธอจะเอาปิ่นไปทำอะไร“หลีโม่จำเป็นต้องขอยืมปิ่นหงส์ของเหนียงเหนียงถึงจะสามารถผสมสีที่เหมาะสมที่สุดออกมาได้เพค่ะ”

ว่าแล้วนางก็เอื้อมมือปลดปิ่นหงส์ทองคำสลักลวดลายวิจิตรออกจากมวยผมอย่างไม่นึกเสียดาย ก่อนจะยื่นส่งให้หลีโม่ตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ“องค์หญิงหลีโม่รบกวนเจ้าแล้ว” ในขณะที่เธอรับปิ่นหงส์จากมือกุ้ยเฟยมาเธอได้เหลืออบไปเห็นฮ่องเต้แอบมองเธออยู่ “สีของกลีบดอกโบตั๋นหยกดำนี้แดงสดราวกับเลือดมิสู้ให้หลีโม่ใช้เลือดของตัวเองเป็นวัตถุดิบมาผสมเป็นสีวาดภาพเถอะเพค่ะ” นางใช้ปลายปิ่นหงส์อันแหลมคมกรีดลงบนท้องแขนของตนเองอย่างรวดเร็วและเด็ดเดี่ยว ทันใดนั้น หยดเลือดสีแดงฉานก็ร่วงหล่นหยดลงสู่ถาดสีทีละหยด ผสมผสานกลืนไปกับเนื้อสีทันที

"ว้าย!"

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นระงม สนมเอกและนางสนมที่ยืนรายล้อมต่างเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก บางคนถึงกับยกมือปิดปากด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง

ฮ่องเต้ที่แอบดูอยู่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านต้นไม้ด้วยความเงียบงัน ยามที่เห็นองค์หญิงหลีโม่ใช้ปิ่นกรีดแขนตนเองเพื่อนำเลือดมาผสมสีอย่างไร้ความลังเล ดวงเนตรคมกริบก็ฉายแววระอุขึ้นวูบหนึ่งในความบ้าบิ่นและเด็ดเดี่ยวจนน่าตกใจนั้น... กลับแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นและแรงปรารถนาอันแรงกล้าที่ยากจะหาผู้ใดเทียบ