5.ดอกโบตั๋นที่ไม่ต้องการ

“บนโลกนี้ยังมีคนยอมมกรีดเลือดวาดภาพเพื่อประจบเหนียงเหนียงอีกหรือถึงกับใช้วิธีกรีดข้อมือเอาเลือดออกมาใช้เลยทีเดียว องค์หญิงจากแคว้นเล็กๆแถบชายแดนช่างต่ำต้อยไร้รสนิยม”

“ข้าชอบสุนัขที่เชื่อฟังแต้ถ่าต่ำต้อยเกินไปมันก็น่าเบื่อ ข้าเริ่มเพลียแล้วจะไปพักผ่อนสักครู่แยกย้ายกันไปเถอะ”กุ้ยเฟยเอ่ยจบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่งราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องขบขันเล็ก ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ ทว่าบรรดานางสนมที่อยู่รายรอบกลับพากันหัวเราะออกมาเบาๆบางคนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม แต่แววตาทุกคู่ล้วนเต็มไปด้วยความเห็นพ้อง“เหนียงเหนียงคงอยากเตรียมตัวเพื่อไปปรนนิบัติรับใช้ที่ตำหนักจี๊เล่อในคืนนี้สินะเพค่ะ”

หรงกุ้ยเฟยปรายตามองหลีโม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก แววตาของนางเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างไม่คิดปิดบัง“แต่ถ้าพี่สาวเจ้าว่านอนสอนง่ายสักสามส่วนของเจ้าก็คงไม่ทำให้ข้ารู้สึกรังเกียจถึงเพียงนั้น…ฮ่า ฮ่า องค์หญิงก็อยู่ที่นี่ตั้งใจวาดภาพต่อไปเถอะนะ”นางพูดพลางหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป “น้อมส่งเหนียงเหนียง”

หลังเสาไม้ด้านหนึ่งของตำหนัก เงาร่างของฮ่องเต้ยืนทอดพระเนตรเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบ ๆ พระองค์ไม่ได้ก้าวออกมาแสดงตัว เพียงมองตามร่างของหรงกุ้ยเฟยที่เดินจากไปด้วยสายตานิ่งลึก ก่อนจะสบถออกมาเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์“น่าเสียดายจริงๆก็เป็นแค่แมวน้อยไร้กรงเล็บว่านอนสอนง่ายและอ่อนแอเกินไป”

(ละครฉากนี้ผู้ชมที่แท้จริงถึงเวลาต้องออกโรงแล้ว)หลีโม่คิดในใจพร้อมยิ้มออกมา

ท่ามกลางความเงียบ เสียงร้องเพลงแผ่วเบาก็ดังขึ้นน้ำเสียงของหลีโม่ไม่ได้ไพเราะหวานหยดย้อย หากแต่ใสสะอาดและเป็นธรรมชาติ ราวกับนางกำลังร้องให้ตัวเองฟังมากกว่าจะร้องให้ใครได้ยิน เสียงนั้นลอยผ่านต้นไม้ออกไปตามสายลม จังหวะการลากพู่กันกลับสอดคล้องไปกับทำนองอย่างน่าประหลาด ฮ่องเต้ที่กำลังเดินจากไปพลันหยุดฝีเท้า เสียงร้องยังคงดังต่อเนื่องอยู่ด้านหลัง พระองค์นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับไปมองทางเดิมและยิ้ม

เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาหลีโม่ หลีโม่รู้อยู่แล้วว่าแผนของเธอกำลังจะดำเนินไปด้วยดีเธอแกล้งทำพู่กันตกต่อหน้าฮ่องเต้และยกแขนที่โดนกรีดด้วยปิ่นขึ้นมาเลียเลือดที่ไหลๆไม่หยุด “เจ้าคือหลีโม่งั้นหรือ นี่คือโบตั๋นที่เจ้าวาดใช่ใหม…สวยมาก” “แต่หม่อมฉันไม่ชอบดอกโบตั๋นเพค่ะ” สิ้นคำ นางกลับหยิบถาดสีที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วสาดสีทั้งหมดลงบนภาพวาดในทันที นางเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่ฮ่องเต้มองภาพวาดที่เละเทะตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาหานางและยิ้ม

“ท่านคือใคร”

โจวเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงอำนาจ “เราคือ…จ้าวแห่งต้าเซี่ย” โจวเหยียนตอบพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้นาง สายตาทั้งคู่ประสานกันโดยไม่มีใครยอมหลบ หลีโม่กลับไม่ถอยหนี นางยกมือขึ้นจับคอเสื้อของเขาเบา ๆ แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างจงใจ รอยยิ้มที่มุมปากดูเหมือนกำลังหยอกเย้าอีกฝ่ายมากกว่าจะหวาดเกรง “จ้าวแห่งต้าเซี่ยถ้าเช่นนั้นท่านก็เป็นเจ้าชีวิตของหม่อมฉันด้วย”

“ถูกต้องแล้ว เราคือเจ้าชีวิตของเจ้า”โจวเหยียนเอามือชายคางหลีโม่ขึ้นมา“เจ้าไม่ชอบดอกโบตั๋นแล้วเจ้าชอบดอกไม้อะไรล่ะ” เธอหัวเราะในลำคอพร้อมเอามือลูบที่ใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา“หม่อมฉันชอบดอกไม้อะไร…ดอกไม้ที่หม่อมฉันชอบต้องให้ฝ่าบาททรงเป็นผู้ค้นหาด้วยตนเองเพค่ะ”

“เช่นนั้นวันนี้เราจะค้นหาเจ้าที่เป็นดอกไม้งามนี้ให้ดีเสียหน่อยแล้ว”โจวเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ก่อนก้าวเข้าไปหาโดยไม่เปิดโอกาสให้นางถอยหนี แขนแข็งแรงโอบร่างหลีโม่ขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย แล้วพานางไปวางลงบนโต๊ะไม้ด้านข้างอย่างนุ่มนวล ทว่าในจังหวะที่โจวเหยียนกำลังจะก้มลงจูบเธอ หลีโม่กลับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของเขาเสียก่อน ปลายนิ้วเรียวแตะอยู่ตรงริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา หลีโม่มองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า“ฮิ ฮิ…ไปตรงนั้นดีใหมเพคะ” โจวเหยียนชะงัก“ตรงนั้นงั้นหรือ”

“บนตั่งของกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงฝ่าบาทไม่คิดว่ามันน่าตื่นเต้นกว่าหรือเพคะ”ฝ่าบาทก็ช้อนร่างของหลีโม่ขึ้นทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ก่อนจะก้าวตรงไปยังตั่งของกุ้ยเฟยอย่างรวดเร็ว หลีโม่หัวเราะเบา ๆ พลางยกมือคล้องคอของฝ่าบาทไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียหลัก ม่านผืนใหญ่ค่อย ๆ ถูกดึงลงทีละด้าน บดบังสายตาจากด้านนอกจนมิดสนิท เหล่านางกำนัลต่างถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ไม่มีผู้ใดคิดจะเอ่ยถามหรือรบกวนภายในอีก