3.วงสนทนาในวังหลัง

พระราชวังต้าเซี่ย

หรงกุ้ยเฟยสนมคนโปรดของโจวเหยียน

ภายในตำหนักของหรงกุ้ยเฟยอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานอ่อน ๆ บรรยากาศยามสายเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงน้ำจากสระด้านนอกไหลแผ่วเบา หรงกุ้ยเฟยนอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างสบาย พระพักตร์ที่มักเย็นสงบยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่นผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เบื้องหน้ามีโต๊ะเตี้ยวางผลไม้และชาร้อน ส่วนปลายตั่งนั้น หรูฮวาขันทีคนสนิทกำลังนั่งคุกเข่า ค่อย ๆ นวดคลึงฝ่าเท้าให้นางอย่างระมัดระวัง

นางเหลือบมองขันทีคนสนิทที่ยังคงตั้งอกตั้งใจรับใช้ ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ“เจ้าทาสชั้นต่ำฝีมือเจ้าเริ่มมีลูกเล่นมากขึ้นแล้วนะ” “พระวรกายของเหนียงเหนียงล้ำค่ายิ่งนักฝ่าบาททรงทะนุถนอมเป็นที่สุดกระหม่อมมิกล้าทำให้ความไว้ใจของฝ่าบาทและเหนียงเหนียงเสียไปพะยะค่ะ”ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านเรียวขาอย่างแผ่วเบาเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับไปนวดอย่างสำรวม ทว่าความรู้สึกจากสัมผัสนั้นทำให้หรงกุ้ยเฟยมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเม้มริมฝีปากก่อนปรายตามองเขาอย่างรู้ทัน

ซ่งเหม่ยเหริน สนมของโจวเหยียน “ในหกตำหนักจะมีผู้ใดเทียบความงามสนมของโจวเหยียนได้แม้แต่ตำหนักจี๊เล่อก็มีเพียงเหนียงเหนียงเข้าออกได้ตามใจชอบ” น้ำเสียงของนางหวานหยดย้อย ทุกถ้อยคำล้วนเจือด้วยการยกยออย่างเห็นได้ชัด พูดจบก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง พลางปรายตามองเหนียงเหนียงเพื่อดูท่าที

นิ่งเจาอี๊ สนมของโจวเหยียนอีกคนเห็นเช่นนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยต่อทันที รอยยิ้มบางประดับอยู่บนใบหน้า “สนมคนอื่นๆต่อให้โชคดีได้เข้าตำหนักจี๊เล่อก็เป็นเพียงการหาเรื่่องใส่ตัวมีแต่ไปไม่มีกลับทั้งนั้น”

“ตำหนักจี๊เล่อไม่ใช่ที่ที่ใครก็คู่ควรจะเข้าไปได้” ภายใต้ท่าทีสงบนั้น ความคิดของนางกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด(ข้ากินโอสถลับทุกวัน นวดกดจุดเฟ้นกายก็เพื่อให้สามารถรองรับความโปรดปรานของฝ่าบาทในตำหนักจี๊เล่อได้เพื่อเป็นหนึ่งในวังหลังแห่งนี้)

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในศาลา เมื่อคำชมที่มีต่อเหนียงเหนียงเริ่มเปลี่ยนเป็นการพูดถึงองค์หญิงหนานเจาฮั่วจวินหวา บรรดาสนมต่างมองหน้ากันอย่างมีนัย ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องขบขันที่ไม่มีใครต้องจริงจังด้วย“ผู้คนต่างพากันชื่นชมว่าองค์หญิงหนานเจาฮั่วจวินหวาผู้นั้นเป็นโฉมงามที่เย็นชาแต่เมื่อเทียบกับความงามของเหนียงเหนียงแล้วนางก็เป็นเพียงแสงหิ่งห้อยเท่านั้น” “หึ…ฮั่วจวินหวาผู้นั้นภายนอกทำเป็นถือตัวว่าสูงส่งแต่เนื้อแท้ก็ต่ำช้าสิ้นดี”

เหนียงเหนียงยังคงนั่งอยู่ตรงกลางอย่างสงบนิ่ง ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยชาเบา ๆ ขณะที่เสียงหัวเราะของเหล่าสนมยังคงดังแผ่วอยู่ใต้ศาลา บรรยากาศที่เดิมทีอบอวลด้วยกลิ่นชาและดอกไม้ กลับเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ทั้งหวานหูและคมกริบ “เราอุตส่าห์มีเมตตาให้ฮั่วจวินหวาเข้าไปในตำหนักจี๊เล่อเพื่อให้ลิ้มรสความสุขสันต์บนโลกมนุษย์นึกไม่ถึงเลยว่านางจะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนั้น” ขันทีที่กำลังนวดเท้าให้เหนียงเหนียงอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าทะเล้น ราวกับกำลังเล่าเรื่องขบขันในวงสนทนา“ชิงหนีไปเสวยสุขในปรโลกเสียก่อนแล้ว” สิ้นเสียง ประโยคนั้นทำให้คนทั้งศาลาเงียบไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นพร้อมกัน บรรดาสนมต่างยกพัดขึ้นปิดปาก บางคนถึงกับหัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆก็หันมามองสาวใช้ด้วยแววตาขบขัน

“ราชวงศ์หนานเจาก็ช่างขี้ขลาดนักพึ่งเสียองค์หญิงไปคนนึงก็รีบส่งมาอีกคนทันที” “ได้ยินว่าถูกเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมในวังนอกจากคนในราชวงศ์แล้วก็ไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาเลย”

“ก็คงเป็นแค่ของเล่นชิ้นใหม่เอาไว้ให้พวกเราแก้เหงาเท่านั้นแหล่ะ” เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากหน้าประตู ก่อนขันทีผู้หนึ่งจะรีบเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะถวายคำนับ“ฮั่วหลีโม่องค์หญิงอภิเษกจากหนานเจามาขอเข้าเฝ้าคารวะหรงกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง” “หึ ลุกขึ้นเถอะ”

สิ้นคำพูดของหรงกุ้ยเฟย หลีโม่ก็ค่อย ๆเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน นางยืดแผ่นหลังตรง ก่อนก้าวเข้ามาด้านในด้วยท่วงท่าสง่างาม ทุกย่างก้าวเป็นธรรมชาติแต่กลับดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้อย่างน่าประหลาดชุดอาภรณ์จากหนานเจาสะบัดไหวตามจังหวะการเดิน เครื่องประดับบนเส้นผมส่งเสียงกระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่นางขยับกาย ใบหน้างดงามนิ่งสงบ ดวงตาคู่นั้นดูเยือกเย็นและสุขุม เหล่าสนมที่อยู่ในตำหนักต่างเงียบลงโดยไม่รู้ตัว สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังหลีโม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า บางคนถึงกับเผลอหยุดมือที่กำลังรินชา ราวกับไม่คิดว่าองค์หญิงจากหนานเจาจะมีรูปโฉมโดดเด่นถึงเพียงนี้ “หลีโม่คารวะหรงกุ้ยเฟย คารวะพี่หญิงทุกท่าน”