6.หมากตานี้ใครคือเหยื่อ

“ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นว่านอนสอนง่ายตอนนี้เหมือนกับแมวยั่วสวาทไม่มีผิด”

หลีโม่เงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มยั่วเย้าปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่ท้าทาย “แต่ฝ่าบาทไม่ใช่คนอื่นนี่เพคะ”คำตอบนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนปากจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนและดุดัน เขาบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ไล่ต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากจนหลีโม่ต้องส่งเสียงครางแผ่วด้วยความตื่นตระหนกปนซ่านเสียวอยู่ๆเธอก็หยุดชะงักลง“กลัวหรือ ไม่ต้องกลัวเราจะทำเบาๆ”

(กลัวรึ ข้ากลัวเหลือเกินกลัวว่าพวกเจ้าจะตายไม่ทรมานพอไม่เจ็บใจพอจนไม่อาจปลอบประโลมวิญญาณท่านพี่บนสวรรค์ได้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงตำหนักจี๊เล่อคืนนี้ท่านคงรอฝ่าบาทเก้อแล้วล่ะ) ความคิดในหัวของหลีโม่ดังก้องตัดสลับกับเสียงลมหายใจกระชั้นชิด ฝ่าบาททรงโน้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยสีจางอย่างหลงใหล ทรงคิดว่ารอยยิ้มนั้นเกิดจากความเคลิบเคลิ้มที่พระองค์ทรงปรนเปรอให้ แต่หารู้ไม่ว่ามันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังนับถอยหลังเวลาของใครบางคน

แสงแดดยามเช้าทอดผ่านม่านเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กระทบลงบนเตียงกว้างที่บัดนี้เหลือเพียงร่องรอยความอบอุ่นและกลิ่นหอมอบอวลจากค่ำคืนที่ผ่านมา ฝ่าบาทค่อยๆ ขยับพระวรกายขึ้นจากแท่นบรรทม สายตาสอดส่องมองหาคนที่ควรจะนอนอยู่ข้างกาย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า... หลีโม่ไม่อยู่เสียแล้วทว่ายามที่ทรงเลิกผ้านวมผืนหนาออก สายตากลับสะดุดเข้ากับร่องรอยบางอย่างบนหน้าท้อง หมึกสีเข้มถูแต้มเป็นลวดลายดอกไม้พลิ้วไหวประณีตอย่างตั้งใจ ทอดตัวอยู่บนผิวกายขาวนวล ร่องรอยเล็กๆ นี้ดึงดูดสายตาของขันทีรับใช้จนหน้าซีดเผือด ด้วยความตกใจ เขาพรวดพราดคุกเข่าลงกับพื้นจนเสียงดังสะท้อนก้อง

“แย่แล้ว นี่ กระหม่อมสมควรตายที่ไม่ทันสังเกตุว่าบนพระวรกายของฝ่าบาทถูกวาดสิ่งนี้เอาไว้” มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นร่องรอยรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่น้อยนักคนนอกจะได้เห็น ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอ่อนโยนลึกซึ้งไม่เป็นไร”

“ดอกไม้นี้…เราชอบมากเป็นแมวที่น่าสนใจจริงๆควรได้รับรางวัล ประกาศออกไปองค์หญิงหนานเจาหลีโม่ปรนนิบัติมีความดีความชอบแต่งตั้งเป็นเจาอี๊ประทานตำหนักหลินอันให้เป็นที่พำนัก” “พะยะค่ะ”

(ในฝั่งของหลีโม่) กลิ่นหอมอบอวลของกำยานจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้องบรรทม แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักส่องกระทบกระจกเงาบานใหญ่ หลีโม่นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้ข้าหลวงคนสนิทค่อยๆ หวีและรวบเรือนผมดำเงางามของตนขึ้นอย่างเบามือ “หรงกุ้ยเฟยจิตใจโหดเหี้ยมขี้อิจฉาโชคดีที่ฝ่าบาททรงตกหลุมรักองค์หญิงตั้งแต่แรกเห็น ปรนนิบัติรับใช้ครั้งแรกก็ทรงแต่งตั้งเป็นเจาอี๊เลยเพคะ” “เจ้าก็คิดเหมือนกันหรือว่าข้าต้องพึ่งพาความรักของเขาถึงจะรอดชีวิตอยู่ได้” สิ้นคำถามนั้น นางรับใช้ก็หน้าถอดสี รีบปล่อยหวีในมือลงแล้วทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นห้องทันที“บ่าวขอประทานอภัยเพค่ะ”หลีโม่หันมาเชยคางเธอขึ้นแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ผิดหรอก สิ่งที่ข้าต้องการก็คือความรักของเขานั่นแหล่ะ”

หลีโม่หันมาที่กระจกปลายนิ้วเรียวแตะลงที่ขอบกระจกเบาๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ท่วงท่าอิริยาบถที่แสดงออกในยามนี้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและลึกล้ำ ในใจของเธอกำลังวาดภาพถึงอีกฝ่ายผู้ที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย(ข้าจะทำให้ทุกรอยยิ้ม ทุกท่วงท่ากิริยา หรือแม้แต่ความโค้งของหัวคิ้วนี้... กลายเป็นเปลวไฟที่แผดเผาอยู่ในใจของโจวเหยียนและให้เขาเล่นกับไฟจนเผาตัวเอง)

พลันสายตาที่จ้องมองกระจกก็ฉายร่องรอยแห่งความทรงจำ ย้อนกลับไปในตอนที่โจวเหยียนเคยแอบยืนซุ่มดูเธออยู่เงียบๆ ในมุมมืด ความรู้สึกชวนขนลุกและสายตาแฝงความสงสัยของเขาในตอนนั้นยังคงแจ่มชัดเธอเอ่ยรำพึงรำพันกับตนเองเบาๆ ในยามที่ได้กลิ่นกำยาน ลอยโชยมาจากร่างของเขา(กลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นบนร่างของเสด็จพี่หญิงไม่มีผิด กลิ่นกำยานมังกร)

(โจวเหยียนข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นดาบที่ดีที่สุดในการแก้แค้นเพื่อเสด็จพี่หญิงของข้า)หลีโม่ยิ้มมุมปากและยังคงนั่งคิดการแก้แค้นอยู่หน้ากระจก

ตำหนักจี๊เล่อ

เหนียงเหนียงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าตำหนักไม่ทันไรประตูก็เปิดออก หัวใจของนางเต้นระรัวขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดหวัง รีบเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานเพื่อเตรียมเอ่ยถ้อยคำ “ฝ่าบาท…หม่อมฉัน” คำพูดทั้งหมดพลันกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเบื้องหลังบานประตูนั้นไม่ใช่ร่างสูงสง่าของฝ่าบาทอย่างที่คิด หากแต่เป็นขันทีคนสนิทที่ยืนก้มหน้าคอยท่าอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ขันทีผู้นั้นยิ้มแห้งๆ พลางประสานมือคำนับ“หึ…เหนียงเหนียง”

“ฝ่าบาทล่ะ” “เหนียงเหนียงฝ่าบาทบรรทมแล้วพะยะค่ะ”

“อะไรนะ” “ฝ่าบาทตรัสว่าหากฝีมือการวาดภาพของเหนียงเหนียงถดถอยลงไปก็ให้หมั่นฝึกซ้อมอยู่ในตำหนัก ส่วนตำหนักจี๊เล่อคืนนี้ไม่จำเป็นต้องเข้าไปแล้วพะยะค่ะ”

ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายแขนเสื้อกว้างจิกเกร็งลงกับพื้นดินจนแน่น แรงอารมณ์ทั้งหมดถูกระบายลงไปที่ปลายนิ้วจนดินและเศษหินแทบแหลกคามือ ทว่าภายนอกนางกลับทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้“เพคะ…หม่อมฉันรับสนองพระบัญชา”